دست از سر این پیرمرد رنجور بردارید

از فیلم «نورچشمی»، محصول ۲۰۲۱، تا کنون انتظار می‌رفت «مارتین کمبل» طبق عادت سینوسی در آثار خود این‌بار مخاطب را با اثری به‌نسبت قوی‌تر رو‌به‌رو کند. او برای پربار کردن اثر خود از بازیگرانی چون «لیام نیسون»، «گای پیرس» و «مونیکا بلوچی» استفاده کرده است. اما در کمال تعجب با قابی به‌هم‌ریخته و سرگردان مواجه هستیم.
اولین گام اشتباه کمبل استفاده از لیام نیسون خسته است. لیام نیسون طی دو سال گذشته نشان داده که دیگر نمی‌تواند نقش آن پدر مهریان و جنگجوی سری فیلم‌های «ربوده‌شده» را بازی کند. شرایط سنی دیگر به او اجازه نمی‌دهد تا بتواند کاراکتر یک اثر اکشن را به‌تصویر بکشد. کارگردان‌های مختلف طی این دو سال با بازی دادن به لیام نیسون در آثار اکشن نتیجه‌ای جز شکست را نگرفته‌اند. اما چرا کمبل دست به چنین اقدامی زده است؟ شاید چهره‌ی کاریزماتیک نیسون آن‌ها را وامی‌دارد تا مخاطب را به دنیای بی‌روایت خود جذب کنند.
فیلم آقای کمبل یک اثر سینمایی نیست، بلکه مجموعه‌ای از نماهایی است که حتی در یک برش متوالی هم قرار نیست مخاطب سینمای اکشن را به خود جذب کند. از قرار معلوم با یک آدم‌کش قراردادی رو به‌رو هستیم که لیام نیسون نقش آن را بازی می‌کند. این قاتل حرفه‌ای دچار بیماری آلزایمر است و در آخرین مأموریت خود از کشتن یک دختر ۱۳ساله‌ی مکزیکی سر باز می‌زند. به‌ظاهر تمام فیلم در شهر ال‌پاسوی ایالات متحده می‌گذرد. از یک سو با عده‌ای از مأموران اف‌بی‌آی مواجه هستیم که قصد دارند یک باند قاچاق دختران زیر سن قانونی را منهدم کنند و از سویی دیگر این قاتل اجاره‌ای وجود دارد که خودش می‌خواهد عدالت را اجرا کند. در آثار سینمایی اکشن مدام قهرمان‌هایی را می‌بینیم که قصد دارند خودشان به‌تنهایی عدالت را اجرا کنند. این قهرمان‌ها در پرده‌ی اول و پس از آنکه از اجرای عدالت توسط قانون و حکومت ناامید می‌شوند، دست به مجازات شخصی شرورها می‌زنند. کمبل نیز سعی دارد در اثر خود چنین پیرنگی را بارور کند. اما فیلم چیزی شبیه آثار سینمای گروه ب است. در تک‌تک نماها شاهد ضعف فیلمبرداری و در نتیجه تدوین هستیم. فیلم حتی صدابرداری متناسب با یک اثر سینمایی اکشن را هم ندارد. گویی با نسخه‌ی خام فیلم هنگام فیلم‌برداری مواجه هستیم و همین امر مخاطب را بیشتر دل‌زده می‌کند.
فیلم‌هایی از این دست در سینمای اکشن بسیارند. نکته‌ی مهم در آن‌ها این است که چنین آثاری گاه توسط کارگردان‌هایی روی پرده می‌روند که پیش از این تجربه‌های موفقی در سینمای اکشن داشته‌اند. دو اثر اخیر کمبل نیز چیزی جدای از این آثار نیست. گویی این کارگردان‌ها به نقطه‌ای می‌رسند که حتی توان پرداخت یک روایت ساده را نیز ندارند. فیلم «حافظه» یک بار دیگر نشان داد که بازیگر توانایی چون گای پیرس با انتخاب‌های بد به‌راحتی دوره‌ی حرفه‌ای خود را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این بازیگر توانا بارها ثابت کرده که پتانسیل ایفای نقش‌های ماندگار را دارد. اما انتخاب‌هایی که صرفاً بازیگر را در قاب نشان دهند تا از ذهن مخاطب پاک نشود، نتیجه‌‌ای جز این آثار ضعیف ندارد.