پایانی قابل‌احترام و بی‌هیاهو

بعد از تمام اتفاقاتی که مری به تنهایی پشت سر گذاشته است، حالا خبر طلاقش از «هنری» قرار است دیدگاه عموم را نسبت به او تغییر دهد. مری می‌داند که طلاق در جامعه‌ای که او در آن زندگی می‌کند، چه واکنشی ایجاد می‌کند، اما فراموش کرده که حمایت پدر و مادر و تمام خدمتکاران عمارت بزرگ دانتون ابی همیشه پشت سر اوست.

داستان‌های دانتون ابی در شش فصل سریال و دو فیلم بلند سینمایی‌اش وقایع فراوانی را از سال ۱۹۱۲ به بعد روایت کرده است؛ جنگ جهانی، بیماری‌های همه‌گیر، اختراعات، انقلاب‌ها، تولدها، مرگ‌ها، ازدواج‌ها، رسوایی‌ها و جابجایی‌های وحشتناک خدمتکاران. نژادپرستی‌ها، محدودیت‌ها و فاصله طبقاتی‌ای که در آن زمان در جوامع وجود داشتند، همگی در مسیر روایت‌های دانتون ابی به وضوح دیده می‌شوند. شاید به همین دلیل است که نه تنها مخاطبان، بلکه سازندگان نیز نمی‌توانستند به راحتی از آن دل بکنند. اما هر چیزی پایانی دارد و پایان این مجموعه‌ی محبوب را آقای «سایمون کرتیس» با شجاعت و دقت تصویر کرده است. او این پایان را به شکلی ساده و بی‌هیاهو به نمایش می‌گذارد و شخصیت‌ها را در مسیری قرار می‌دهد که به آینده‌ای جدید امیدوار باشند، در حالی که گذشته و درس‌های آن را فراموش نمی‌کنند.

مهم‌ترین کار آقای کرتیس در سومین و آخرین فیلم دانتون ابی این است که نه شخصیت‌ها را بیش از حد گسترش می‌دهد که نتواند همه آنها را به درستی شرح دهد، و نه وقایع را پیچیده می‌کند تا نتواند مسائل را در انتها حل کند. او می‌داند که مخاطب این فیلم، سال‌هاست که با این کاراکترها همراه بوده، با آنها زندگی کرده و تمام احساسات و عواطفشان را شناخته است. بنابراین او روایت جدیدی شروع نمی‌کند، کاراکتر جدیدی وارد نمی‌کند و با همان شخصیت‌های شناخته‌شده مسیر را ادامه می‌دهد. در عوض، سعی می‌کند برای هر یک از این شخصیت‌ها هدف و مقصد مشخصی تعیین کند. به هر کدام جایگاه خود را می‌دهد و در عین حال بسیاری از محدودیت‌ها را هم از سر آنها برمی‌دارد. او به مری اجازه می‌دهد برخلاف سنت‌های آن زمان، وارث پدری شود که قرار است خانه‌ای آپارتمانی برای خود داشته باشد. به دایی مری این امکان را می‌دهد که با سرمایه‌گذاری درست در جایی مناسب، زندگی جدید خود را از سر بگیرد. پدر و مادر مری را به خانه‌ای جدید می‌برد تا در آرامش، زندگی‌هایی که تا آن زمان نکرده بودند را تجربه کنند. به خدمتکاران عمارت اجازه می‌دهد هر یک در زندگی خود پیشرفتی، حتی نسبی، داشته باشند و به طور کلی به همه شخصیت‌ها مسیری جدید برای ادامه‌ زندگی‌شان نشان می‌دهد. به همین دلیل است که مخاطب وفادار این داستان می‌تواند با خیال راحت و بدون استرس در برابر این روایت بنشیند و از آنچه می‌بیند لذت ببرد.

آقای کرتیس همچنین اجازه می‌دهد تا همانطور که سیر تاریخی تا کنون در روایت‌های دانتون ابی نقشی اساسی ایفا کرده، در این پایان‌بندی نیز مسیر تاریخ همچنان پیش برود. او با بردن مادر و پدر مری به آپارتمان و نشان دادن واکنش مثبت همسایگان به او، به گونه‌ای که طلاقش را نادیده می‌گیرند و زمین و ملک را به وارث دختر می‌سپارند، نشان می‌دهد که روایت دانتون ابی همواره تلاش کرده تا از مسیر واقعیت و رئالیسم دور نشود و در کنار داستان‌سرایی‌هایش، تاریخ را نیز به درستی در نظر بگیرد.