فقط یک بازسازی ساده

بعضی از ملودرام‌ها مربوط به زمانی خاصی نیستند و باتوجه به درون‌مایه‌هایی که دارند در هر دهه می‌توانند مخاطب سینما را سرگرم کنند. در سال ۲۰۲۲، سینمای کره‌ی جنوبی به یک بازسازی دست زده است. بسیاری از مخاطبان سینمای ملودرام فیلم «همدردی» محصول سال ۲۰۰۰ کره‌ی جنوبی را به‌یاد دارند. در آن سال‌ها سینمای کره در حال گسترش بود و سعی داشت در هر ژانری مخاطب سینما را همراه خود کند. «همدردی» یکی از آن آثاری بود که در آن سال‌ها هم جذاب بود و هم سرگرم‌کننده. پسری در سال ۲۰۰۰ با دختری در سال ۱۹۷۹ از طریق یک دستگاه رادیویی قدیمی ارتباط برقرار می‌کند. کارگردان از درون این ارتباط سعی داشت روابط این دو را در یک محیط دانشگاهی به کاراکترهای پیرامون خود انتقال دهد. پدر پسر معشوق اول دختر بوده است و حال در سال ۲۰۰۰ مادر پسر کسی غیر از آن دختر است. این پیچیدگی باعث شکل گرفتن درامی می‌شد که مخاطب را در پرده‌ی دوم وارد فضایی جدا از آن درون‌مایه‌ی علمی-تخیلی می‌کرد. حال در سال ۲۰۲۲، «سئو اون یونگ» سعی دارد با برخی تغییرات این بازسازی را ارائه دهد.
در داستان خانم سئو فاصله‌ی زمانی بین سال ۱۹۹۹ و ۲۰۲۲ است و حال پسر ماجرا در زمان گذشته زندگی می‌کند. غیر از این تفاوت همه‌ی اجزای درام درست مانند اثر سال ۲۰۰۰ است و تغییری در آن نمی‌بینیم. این بازسازی به طور حتم طراوت اثر سال ۲۰۰۰ را ندارد. خانم سئو در فیلم «برگرد» نشان داد که چندان نیازی به بازسازی آثار قدیمی ندارد و می‌تواند روی درام‌های خودش مانور دهد. این بازسازی‌ها با این تفاوت‌های اندک در همه‌ی سینماها وجود دارد. اینکه مخاطب را در معرض روایتی قرار دهیم که سال‌ها با آن خاطره دارد، کار را برای کارگردان سخت‌تر می‌کند. اثر بازسازی‌شده هم باید در حدواندازه‌های نسخه‌ی اصلی باشد و هم بتواند مخاطب را سرگرم کند. مخاطبی که از چندوچون اثر اصلی آگاه است، به‌ندرت درگیر این باز‌سازی‌های می‌شود. به‌طور مثال بازسازی آثاری مانند پاپیون و ربکا را به‌یاد بیاورید که طی سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱ روی پرده رفتند. هیچ‌کدام از این دو نسخه‌ی بازسازی حتی به آثار اصلی نزدیک هم نشده بودند. خانم سئو با علم به این حساسیت‌ها دست به این بازسازی زده است. زیرکی او در این بوده که به‌سراغ یک ملودرام رفته است. همین باعث می‌شود تا مخاطب ابتدا بدون پیش‌قضاوت خود را در معرض روایت او قرار دهد.
بازسازی جدید فیلم «همدردی» شاید فقط از این نقطه‌نظر که کارگردان فاصله‌ی ۲۰ ساله را امروزی‌تر کرده است کمی جذاب به‌نظر برسد. اما کارگردان در طول روایت هیچ نکته‌ی امیدوارکننده‌ای را به مخاطب خود نمی‌دهد. همه‌چیز همانی‌ست که در اثر اصلی به‌وقوع پیوسته است. حتی به جرأت می‌توان گفت که شخصیت‌پردازی‌های اثر اصلی اصالت بیشتری داشتند. اثر بازسازی خانم سئو نه درون‌مایه‌ی قابل تأمل فیلم «برگرد» را در خود دارد و نه قادر است مخاطب را از قیاس با نسخه‌ی اصلی دور نگاه دارد. اما این را هم از نظر نباید دور داشت که نسخه‌ی بازسازی آن قدرها هم ضعیف نیست و می‌تواند یک ملودرام نسبتاً متوسط در سینمای سرگرمی به‌حساب آید. در هر حال انتظار می‌رود کارگردانی چون خانم سئو بتواند روی درام‌هایی مانور دهد که ساخته‌و‌پرداخته‌ی ذهن خودش باشند.