ژانربندی مشخص در سینما

طی مرور بسیاری از آثار سینمای سرگرمی از کشورهای مختلف به این نتیجه رسیدیم که سینماهای دارای ژانربندی مشخص به‌خوبی می توانند از پتانسیل گیشه‌ی جهانی استفاده کنند. بدون شک اولین و تنها سینمایی که جدای از هالیوود جایگاه خود را در گیشه‌های جهانی مستحکم کرده است، سینمای کره‌ی جنوبی است. مخاطبان جهانی سینما در هر ژانری به‌خوبی می‌دانند که علاقه‌مندی‌های خود را بدون هیچ زحمتی می‌توانند در سینمای کره‌ی جنوبی بیابند. ژانر اکشن، جنایی با تلفیقی از کمدی یکی از پرطرفدارترین گونه‌های سینمای سرگرمی کره‌ی جنوبی است.
در سال ۲۰۱۷، فیلمی با نام «قانون‌شکنان»، به کارگردانی «کانگ یون-سانگ» روی پرده رفت. این فیلم در همان سال مخاطبان زیادی را به‌سوی خود جلب کرد. نقش‌آفرینی بازیگری چون «ما دونگ-سئوک» یکی از عوامل مهم جذب مخاطب برای این فیلم بود. این بازیگر که یکی از نقش‌آفرینان مهم آثار اکشن و اکشن-کمدی در سینمای سرگرمی کره‌ی جنوبی است، در این فیلم نیز در نقش یک افسر پلیس با نام «سوک-دو» ظاهر شده بود. برای درک بهتر از این کاراکتر شما را به‌یاد آثاری می‌اندازم که «باد اسپنسر» بازی می‌کرد. بسیاری از مخاطبان اکشن-کمدی با نام اسپنسر و کاراکتر «پاگنده» خاطره‌های بسیاری دارند؛ کاراکتر یکه‌بزنی که درون بی‌‌روایتی آثار فقط‌وفقط مخاطب را با سکانس‌های درگیری خود و گروه تبهکاران سرگرم می‌کرد. اما در فیلم قانون‌شکنان، کاراکتر یکه‌بزن داستان درون یک روایت قرار دارد. همه‌چیز در این فیلم شبیه کادربندی روایت‌های اکشن-جنایی در سینمای کره‌ی جنوبی است. مخاطب با یک افتتاحیه‌ی کاملاً گنگ و خشن رو‌به‌رو می‌شود. پس از آن وارد روایت اصلی شده و تا پایان پرده‌ی اول آن‌قدر در معرض کاراکترهای بسیار زیاد فیلم قرار می‌گیرد که به درک درستی از کلیت فیلم و کاراکترها برسد. پس از این و در پرده‌ی دوم روایت روی مسیر اصلی خود گام برمی‌دارد تا مخاطب را دچار هیجان کند.
فیلم قانون‌شکنان ۲ نیز مانند فیلم اول قدرت خود را در صحنه‌های اکشن به‌ رخ می‌کشد. مخاطب سینمای اکشن هنگام تماشای سکانس‌های درگیری در این فیلم نه غلوشدگی بیش‌از‌حد را شاهد است و نه ضعف ساختاری در نمایش این صحنه‌ها را می‌بیند. این فیلم نمونه‌ای خوب از سینمای اکشن-کمدی است که مخاطب خود را از ابتدا تا انتها با روایتی لایه‌لایه و در عین حال ساده سرگرم می‌کند. حتی موقعیت‌های کمدی که در فیلم شکل می‌گیرند نیز واقعاً متناسب با کاراکترها هستند. با اینکه فیلم دوم را «لی سانگ-یونگ» کارگردانی کرده است، اما ساختار روایت درست همانند فیلم اول است. کارگردان دوم حتی سعی نکرده روایت را وارد فضایی جدید کند. او کاراکترها را در مواجهه با اوباشی جدید و خشن‌تر قرار داده است. کارگردان سعی دارد کاراکتر اصلی خود را همچون قهرمانان تنهای آثار نئونوآر نمایش دهد. افسوس در همین جاست که این برداشت جز در نمای آخر فیلم به ذهن خطور نمی‌کند. شاید اگر کارگردان جسارت بیشتری داشت، تنهایی قهرمان داستان خود را در کل روایت به‌نمایش می‌گذاشت. در هر حال کارگردان سعی ندارد وارد این دالان شود و فیلم خود را در همان کادربندی سینمای سرگرمی نگاه می‌دارد. فیلم‌های قانون‌شکنان در عین سادگی در روایت و فرم خود نشان از ژانربندی مشخص سینمای یک کشور دارند که قادر است هر مخاطبی با هر علاقه‌ و ذائقه‌ای را پای آثار خود بنشاند.