این داستان هنوز هم پتانسیل دارد

هنگام مرور فیلم «سفر» از «تومی ویرکولا» اشاره کردیم که این روایت خاصیت ماندگاری در سینمای سرگرمی خواهد داشت. حال درست پس از ۵ سال نسخه‌ی آمریکایی همان اثر منتشر شده است؛ داستان زوجی که در انتهای مسیر ازدواج خود قرار دارند و به‌لحاظ روانی نیز به مرز نابودی رسیده‌اند. تنها راه پیش روی آن‌ها حذف دیگری و در نهایت ادامه‌ی زندگی از مسیری نو است.

«یورمه تاکونی» در دومین اثر بلند داستانی خود دست به بازسازی فیلم ویرکولا زده است. شاید در ابتدا مخاطبی که قبلاً فضای سرد و بی‌روح (منطبق با دنیای آثار سینمای اسکاندیناوی) اثر اول و خشونت افسارگسیخته میان این سردی را دیده باشد، ورود به فضای این فیلم کمی برایش دشوار باشد. اما باید گفت «جیسون سیگل» و «سامارا ویوینگ» از همان ابتدا در دنیایی متفاوت از زوج نروژی-سوئدی به‌سر می‌برند. سیگل و ویوینگ در نقش‌های «دن» و «لیسا» درست در مسیر فیلم سفر گام برمی‌دارند، اما همه‌ی خصوصیات شخصی و تقابل‌های‌اشان کاملاً وابسته به جغرافیای جدید است. به‌همین سبب است که دو اثر با داستان‌هایی مشابه و حتی دکوپاژی تقریباً یکسان تبدیل به دو فیلم جدا از یکدیگر می‌شوند. به‌نوعی دن در این روایت در مرتبه‌ای پایین‌تر از «لارس» قرار دارد و سیگل این آشفتگی و خامی را خیلی خوب به‌تصویر می‌کشد. از آن‌سو ویوینگ نیز شاید همان لیسا و همان کاراکتر را در حال بازی است، اما نوک تیز دیالوگ‌گویی‌ها و در نتیجه بازی با چشمانش در طول روایت باعث خلق کاراکتری دیگر می‌شود.

تاکونی روایت خود را تبدیل به بازسازی وفادارانه کرده است و در این بین سعی دارد پرده‌ی دوم را کمی هم‌رده‌ی تنها در خانه کند. شاید در پرده‌ی دوم است که تفاوت‌های ساختاری و جغرافیایی جزیی بین دو اثر پیش می‌آید. ویرکولا در اثر خود همه چیز را روی خط دلهره‌های اسپلتر پیش می‌برد و به آن وفادار است. اما تاکونی وضعیت را کمی ملایم‌تر و آمریکایی‌تر می‌کند تا این تقابل‌ها تا حد امکان وارد زیرژانرهای دلهره نشوند. او برای این کار از حماقت‌های شروران «تنها در خانه‌» بهره می‌برد تا زندانی‌های فراری را در محیط کلبه‌ی جنگلی وادار به اشتباهات موقعیتی کند تا کمدی موقعیت از دل آن شکل بگیرد. اما ویرکولا در اثر خود جلوی خلق این حجم از موقعیت‌ها را گرفته بود و سعی داشت فیلم فقط‌و‌فقط از طریق دو کاراکتر اصلی در فضای سرد روایت شکل بگیرد.

فیلم سفر شاید مسیر دراز را با بازسازی‌های مختلف در سینمای کشورهای دیگر و قرار گرفتن در ساختار جغرافیایی و فرهنگی آن‌ها در پیش دارد. باید گفت نسخه‌ی بازسازی آمریکایی هم قابل احترام و هم قابل تماشا همچون اثری تازه است. این نوع بازسازی‌های منعطف و در عین حال وفادارانه باعث می‌شوند لذت بصری اثر اصلی بار دیگر مخاطب را در سینمای کشوری دیگر در بر گیرد. تاکونی با این اثر نشان می‌دهد که حتی در بازسازی یک اثر سینمایی که بارها از یک اقتباس سخت‌تر است توانسته افسار روایت را به دست بگیرد. باید دید این فیلمساز جوان آیا مسیر خود را در همین دنیای سینمایی ادامه خواهد داد یا در همان دنیای نویسندگی و تهیه‌کنندگی باقی خواهد ماند.