کمدی-اکشن به کام لِتریه خوش آمده

اگر یکی از طرفداران ژانر اکشن هستید و فیلم‌هایی چون «انتقال‌دهنده»، «برادران گریمزبی»، «اکنون مرا می‌بینی»، «نبرد تایتان‌ها» و «هالک شگفت‌انگیز» را تماشا کرده‌اید، پس باید گفت دنیای «لویی لتریه» را در ژانر اکشن به‌خوبی می‌شناسید. او کارگردانی تقریباً پرخرج و عاشق استفاده از جلوه‌های ویژه، چهره‌پردازی‌ها، موقعیت‌های اکشن-کمدی و در نتیجه خلق پازلی در بین این موقعیت‌هاست. به‌نوعی می‌توان گفت که این کارگردان با شروع ساخت فیلم «اکنون مرا می‌بینی» کمدی درون اکشن به دهان‌اش مزه کرد و از آن سال تا کنون سعی کرده این دو ژانر را در کنار هم پیش ببرد. او حتی با «برادران گریمزبی» پا را فراتر گذاشت و سعی کرد کمدی‌های خود را از آن پوسته‌ی سانتیمانتال فیلم‌های «اکنون مرا می‌بینی» بیرون بکشد. حال و در سال ۲۰۲۲، او با فیلمی که کاملاً در فرانسه می‌گذرد به دنیای سینما بازگشته است.
افتتاحیه‌ی فیلم درست همانند دو فیلم «اکنون مرا می‌بینی» و فیلم «برادران گریمزبی» است. دو کاراکتر اصلی را با سکانس‌هایی از زندگی حرفه‌ای‌اشان می‌شناسیم: «عثمان» و «فرانسوآ». هر دو افسر پلیس هستند. یکی در بخش جنایی مشغول‌به‌کار است و دیگری پلیس ناحیه است. اما لتریه از درون همکاری اتفاقی بین این دو قصد دارد با مقوله‌ی راست افراطی نیز گلاویز شود. بسیاری از مردمان می‌دانند که طی چند سال اخیر مقوله‌ی راست افراطی در کشورهای اروپایی رو به افزایش است. پس از حضور مهاجران از شمال آفریقا و خاورمیانه بسیاری از تفکرات نژادپرستی بین مردمان اروپایی‌نشین بیدار شد. حال احزاب ملی‌گرای افراطی که تاکنون زیر سایه‌ی چپ‌های سوسیالیستی و احزاب معتدل بودند سر بر آوردند. حتی در فرانسه که به‌راحتی می‌توانستیم قدرت چپ‌ها را در شهرستان‌ها و مراکز بزرگ دانشگاهی شاهد باشیم نیز خانواده‌ی «لوپن»، در سال ۲۰۱۶، ۳۴ درصد آراء را کسب کردند. این یعنی زنگ خطر برای دوره‌ای جدید از نژادپرستی. لتریه در فیلم خود سعی دارد هجوی در باب همین موضوع ایجاد کند. عثمان افسری سیاه‌پوست است. او در بیلبوردهای شهر، درخواست رئیس پلیس و حتی در میان همکاران شاهد این تبعیض‌های آشکار است. لتریه سعی ندارد کاراکتر خود را وارد نوعی سانتیمانتالیسم نژادی کند. در عوض با مأموریت جدیدی که عثمان و فرانسوآ باید آن را به انجام برسانند، شهری را خلق می‌کند که مردمان‌اش عضو فرقه‌ای فاشیستی هستند.
این فیلم یک اثر ساده، متوسط و کمدی-اکشن است. چیزی بیشتر از این در باب آن وجود ندارد. لتریه حتی سعی هم نکرده که فیلم را دچار پیچش‌های روایی کند. همه‌چیز خیلی ساده پیش می‌رود و مخاطب نیز در طول زمان ۲ ساعتی آن حتی ممکن است خمیازه بکشد. حتی ساشا بارون کوهن هم وجود ندارد که با آن اکت‌های مخصوص‌به‌خود مخاطب را در موقعیت‌های خاص کمدی قرار دهد. اما لتریه در کمال تعجب از همان موقعیت‌هایی که بارون کوهن ایجاد می‌کند نیز استفاده کرده است؛ با این تفاوت که بازیگران فیلم جدیدش توانایی شکوفا کردن این موقعیت‌های کمدی را ندارند. در نهایت باید گفت که این کمدی-اکشن جدید لتریه در مسیر ساخت آثاری که طی چند سال اخیر رو به سوی آن‌ها آورده پائین‌ترین جایگاه را دارد.