مخاطب در پایان راضی خواهد بود

«ایتان» معلم سرخانه‌ است و در میان خانواده‌های ثروتمند به خاطر شیوه‌ی تدریس‌اش مشهور شده است. او با «آنی»، دوست‌دختر حامله‌اش، زندگی می‌کند. روزی یک پیشنهاد غیرقابل رد بابت تدریس پسری با نام «جکسون» به او داده می‌شود که با حق‌الزحمه‌ی آن می‌تواند بسیاری از مشکلات زندگی و فرزند در راه‌اش را جبران کند. با پذیرش این پیشنهاد اما روز به روز ایتان نسبت به پسری که به او آموزش می‌دهد مشکوک شده تا اینکه خطری جدی زندگی‌اش را تهدید می‌کند…

اگر از عاشقان سینمای مرموز و معمایی بپرسند اولین کسی که نام‌اش را در این سینما به یاد می‌آورید چه کسی است؛ بدون شک نام «هیچکاک» به زبان آنها خواهد آمد. ناخوادآگاه مخاطب این سینما تمام آثار سینمایی را با آثار این کارگردان مطرح مقایسه می‌کند به همین دلیل هم است که ساختن فیلم در این ژانر می‌تواند سخت باشد. فیلم «معمای سرخانه» هم سعی کرده است با نیم‌نگاهی به آثار این کارکردان اثرش را پایه‌گذاری کند. اما مخاطب سینمای معمایی را نمی‌شود به این راحتی‌ها فریب داد. او می‌تواند اتفاقات را از همان ابتدا بو بکشد. توانایی مخاطبان سینمای معمایی در پیش‌بینی اتفاقات می‌تواند مخاطب غیرسینمایی را متعجب و هیجان‌زده کند. دلیل ری‌اکشن متفاوت مخاطبان آزموده‌شده در این سینما با مخاطبان تازه‌کار هم در همین امر است؛ اینکه تازه‌کاران به‌دلیل ندیدن آثار متعدد می‌توانند با فیلم‌های سطح پایین هم متعجب شوند.

شاید روایت این فیلم از جای خوبی شروع نمی‌شود، اما میانه‌ی خوبی دارد. پایان‌اش هم کلیشه‌ای و قابل پیش‌بینی است. مخاطب با برش‌های ابتدایی نمی‌تواند به‌خوبی ارتباط برقرار کند و این عدم ارتباط با عدم ایجاد درست برش‌ها مخاطب آزموده را نسبت به ادامه‌ی دیدن فیلم دچار تردید می‌کند. پرداخت شخصیت‌ها کمی ضعیف است و علی‌رغم زمان مناسب فیلم در حدواندازه‌های یک روایت کامل نیست. در این میان نباید از المان‌های درست فیلم «معلم سرخانه» گذشت. بازیگران نقش‌های خود را به خوبی بازی کرده‌اند، به جز آنی. البته شاید ایراد اصلی را باید به پرداخت ضعیف این شخصیت ربط داد. مرموز بودن جکسون به همان اندازه است که مرموز بودن ایتان. بازی این بازیگران باعث می‌شود مخاطب بارها در مسیر روایت به اتفاقات و شخصیت‌ها شک کند، اما در نهایت داستان همان می‌شود که مخاطب در ابتدا حدس زده است. منطق روایی داستان هم تا پایان مسیر خود را به‌خوبی پیش می‌برد. مخاطب سینمادوست می‌تواند به راحتی با دنبال کردن سرنخ‌ها به پاسخ تمام سؤالات خود برسد و راضی از پیش‌بینی پایانی از دیدن یک فیلم متوسط لذت ببرد. اگرچه بسیاری مخاطبان ترجیح می‌دهند در پایان از حدس نزدن رخداد اصلی شگفت‌زده شوند، اما حل معماهای داستان‌ها هم می‌تواند مخاطب را راضی و خوشحال کند.