وقتی داستان فاقد انسجام باشد

مدت‌هاست که شهر گربه‌ای «کاکاموچو» مورد باج‌گیری و آسیب گروه گربه‌های راهزن بوده و هیچ سامورایی‌ای هم توانایی مقابله با آنها را نداشته است. مردم شهر که از این همه آسیب و رنج خسته شده‌اند، تصمیم می‌گیرند با نوشتن نامه‌ای به سامورایی بزرگ از او درخواست کمک ویژه کنند. سامورایی بزرگ هم کمک به این شهر را به یکی از افراد مورد اعتمادش محول می‌کند، اما «ایکاچو» با فرستادن «هنگ»، سگی که هیچ چیز درباره‌ی سامورایی‌ها نمی‌داند و فقط در آرزوی سامورایی شدن است، به این شهر تنها می‌خواهد نقشه‌ی شوم خود را اجرا کند.
در راهنمای رده سنی برنامه‌های سینمایی و تلویزیونی «PG» به برنامه‌هایی گفته می‌شود که کودکان می‌توانند در کنار والدین‌اشان به تماشای آن بنشینند. این به آن معناست که این‌گونه فیلم‌ها برای درک شدن نیاز به توضیحاتی بیشتر دارند که والدین می‌تواند این کار را برای کودکان انجام دهد. تفاوت این رده با رده‌ی «TV-PG» در آن است که در رده‌ی PG هیچ ناسزا و عمل بدی که برای کودکان مناسب نباشد وجود ندارد و فقط شاید درک‌اش برای آنها سخت باشد. رده‌ی «TV-PG» اما این تذکر را به خانواده‌ها می‌دهد که آنها خود باید تصمیم بگیرند بنا به شرایط و فرهنگ‌اشان کودکان‌ می‌توانند به تماشای فیلم یا سریال موردنظر بنشینند یا خیر. انیمیشن «پنچه‌های خشم: افسانه‌ی هنگ» جزو رده‌ی PG محسوب می‌شود و به همین دلیل نیاز است کودک در کنار والدین به تماشای آن بنشیند.
ساختن فیلم یا انیمیشن برای این رده شاید به نظر کار آسانی بیاید، اما واقعیت آن است که در این جا باید کارگردان با هوشیاری خود داستان‌اش را به گونه‌ای نمایش دهد که والدین توانایی توضیح دادن به کودکان خود را داشته باشند. در این میان گاه روایت آنقدر آشفته است که والدین نیز نمی‌توانند توضیحی در باب اتفاقات داستان به کودک خود بدهند و گاه نیز علی‌رغم درک اتفاقات آنها توانایی توضیح به کودک خود را ندارند. حال انیمیشن «پنچه‌های خشم: افسانه‌ی هنگ» جزو دسته‌ی دوم قرار می‌گیرد. در واقع این انیمیشن نه می‌تواند مخاطب کودک را به طور کامل از خود راضی کند و نه می‌تواند مخاطب بزرگسال را از خود خسته نکند. خستگی مخاطب بزرگسال از تکراری بودن روایتی است که او سال‌هاست در فیلم‌های بزرگسالانه به اشکال مختلفی تماشا کرده است و راضی‌کننده نبودن آن برای کودک هم از این جهت است که درک بعضی اتفاقات و به ویژه شوخی‌ها کار راحتی نیست.
استفاده از ماشین یا تلفن به شکلی نو یا مکالماتی طنزگونه و پر از استعاره یا حتی نگاه‌ها و صحبت‌هایی که کاراکترها با دوربین می‌کنند و دیوار چهارم را می‌شکنند، می‌تواند از مزیت‌هایی باشد که مخاطب بزرگسال از دیدن‌اش لذت ببرد. جنگ‌ها و نبردهای آسان و کاراکترهای کودک درون روایت هم می‌تواند برای کودک جذاب باشد. اما مسیر داستان گاهی برای یک بزرگسال و گاه برای یک کودک خوب است و همین امر باعث می‌شود این انیمیشن هرگز نتواند یک شخصیت منسجم و بدون آشفتگی را داشته باشد. تلاش کارگردانان و خلاقیت‌هایی که در آن دیده می‌شود البته که این انیمیشن را برای یک بار دیدن می‌تواند آسان کند، اما قطعاً نه کودک و نه بزرگسال بیش از همان یک بار نمی‌توانند به تماشای آن بنشینند و خیلی زود هم فراموش‌اش می‌کنند.