کار کمدی همین است

«تام کینگزلی» در سومین اثر بلند داستانی خود بار دیگر به درون دنیای کمدی قدم گذاشته است. او در این اثر حتی کمدی سیاه را نیز درون‌مایه‌ی روایت قرار نداده است، بلکه در عوض به‌راحتی به درون کمدی میانه رفته است و از طریق تلفیق ژانری مخاطب را به‌راحتی درگیر داستان مفرح خود می‌کند. شاید گفتن این نکته خالی از لطف نباشد که کمدی این فیلم در روزهای ابتدایی جنگ ۱۲ روزه در تهران آن‌قدر دلنشین بود که در حین شنیدن صدای انفجار، باز هم خنده را از روی چهره‌های پر استرس ما کم نکرد.

این کمدی علاوه بر روایت ساده و گیرایی که دارد بسیار مدیون انتخاب بازیگرانی است که در حالت معمول هیچ‌گاه انتخاب‌های اول تا سوم یک کارگردان برای یک اثر کمدی نبودند؛ «اورلاندو بلوم» و «بری سدالاس هاوارد». این دو در کنار «نیک محمد» گروهی سه‌نفره را شکل داده‌اند که پس از پایان اثر بسیاری از فیلمسازان بلوم و هاوارد را در روایت‌های کمدی خود نیز در نظر خواهند گرفت.

اما نقطه‌قوت اصلی داستان شخصیت‌پردازی آن است. سه کاراکتر «کت»، «مارلون» و «هیو» در یک نقطه اشتراک دارند؛ انزوایی ناخواسته در دنیایی که گویی آن‌ها را درک نمی‌کند. آقای کینگزلی برای رساندن مخاطب به این نقطه‌ی مشترک ابتدا وارد زندگی هر کدام از این کاراکترها می‌شود و درگیری‌های روتین‌شان را در موقعیت‌هایی کمدی-ابزورد به‌تصویر می‌کشد. با اینکه ضربآهنگ هر کدام از این ورودیه‌ها بالاست، اما آن‌قدری در میزانسن و سرعت انتقال داده از طریق دیالوگ اقتصادی عمل شده است که مخاطب به‌راحتی با هر سه ارتباط برقرار می‌کند. هیو کارمند بخش آی‌تی یک شرکت است که در برقراری ارتباط اجتماعی هیچ قدرتی ندارد. کت تئاتر بداهه آموزش می‌دهد، اما در عین حال میان دوستان صمیمی‌اش همچون یک شکست‌خورده تصور می‌شود. و در نهایت مارلون سودای تبدیل‌شدن به یک ستاره‌ی بزرگ سینما را در سر دارد، اما در نهایت مشغول بازی در تبلیغات تلویزیونی است. هر سه کاراکتر در میکده‌ای که کت در آنجا تحصیل می‌کند به آن نقطه‌ی مشترک می‌رسند. آقای کینگزلی از همین لحظه برگ برنده‌ی داستان خود را رو می‌کند.

زمانی که از یک کمدی موفق صحبت می‌کنیم لاجرم امضاهای دیالوگی آن را نیز مثال می‌زنیم. برای لحظه‌ای کمدی‌هایی که در ذهن شما ماندگار شده‌اند از سر بگذرانید؛ در هر کدام از آن‌ها یک اصطلاح یا تکرار جمله‌ای تبدیل به نقطه‌ی ماندگاری ذهنی شده است. در این روایت نیز اصطلاح «F..k Off» در معناهای مختلف تبدیل به تکراری می‌شود که از همان ابتدا مخاطب را وادار به خندیدن می‌کند. آقای کینگزلی نه به‌صورت افراطی، بلکه کاملاً اقتصادی این تکرار را در موقعیت‌های مختلف روایی روی زبان کاراکترهای مختلف جاری می‌کند. شاید همین نگاه غیرافراطی و اقتصادی است که باعث شده داستان آقای کینگزلی دچار تعادلی قابل اعتنا شود. او در این اثر نشان می‌دهد که چگونه می‌تواند از هر زوج بازیگری‌ای در روایت‌های خود نهایت بهره را ببرد. باید دید این کارگردان در آینده باز هم دست به چنین ابتکارهایی خواهد زد یا خیر. فیلم «نفوذی» کمدی ساده و راحت‌الحلقومی است که هم شما را درگیر سینما می‌کند و هم از طریق موقعیت‌های مفرح‌اش سرگرمی سینمایی را به‌همراه دارد.