یک بازسازی قابل‌احترام از فیلمی قابل‌احترام

چهار دوست قدیمی به همراه خانواده‌اشان دور هم جمع شده‌اند تا شبی به‌یادماندنی را بگذرانند. یکی از دوستان به همراه همسرش میزبان دیگران است. دو دوست با همسران خود و یکی بدون همراه به مهمانی آمده‌اند. همه‌چیز در ابتدا میان این جمع هفت نفره به خوبی پیش می‌رود تا اینکه پیشنهاد یکی از دوستان برای انجام یک بازی اتفاقاتی غیرقابل پیش‌بینی را رقم می‌زند. آنها قرار می‌گذارند تا هنگامی که دور میز شام هستند گوشی‌های همراه‌اشان عمومی شود و هر پیام یا تماسی به صورت بلند برای همه خوانده شود.
فیلم «غریبه‌های تمام‌عیار» اولین بار در سال ۲۰۱۶ در کشور ایتالیا ساخته شد. این فیلم که داستان هفت دوست است که دور میز شام با یک بازی به ناگاه رازهای پنهان‌اشان فاش می‌شود، آنقدر جذاب بود و طرفدار پیدا کرد که بعد از آن تا کنون بیش از بیست کشور دنیا آن را بازسازی کرد. کشورهای یونان، اسپانیا، ترکیه، فرانسه و کره‌ی جنوبی از کشورهایی بودند که در ابتدا دست به بازسازی این فیلم زدند. در سال ۲۰۲۰ هم کشور ویتنام دست به بازسازی این فیلم زد و آن را با نام «مهمانی ماه خونین» روانه‌ی سینماهای خود کرد و اتفاقاً جزو فیلم‌های پرطرفدار و مخاطب‌پسند ویتنام نیز شد.
فیلم «مهمانی ماه خونین» کاملاً وفادار به متن اصلی مسیر روایت خود را تا پایان پیش می‌برد و با توجه به میزانسن خوب خود می‌تواند توجه مخاطب‌اش را جلب کند. درواقع با داشتن متنی قوی و حساب‌شده کار کارگردان باسابقه‌ی این فیلم نیز کاری چندان سخت نیست و او توانسته با قرار دادن درست دیگر المان‌های فیلم روایتی جذاب را در برابر دید مخاطب قرار دهد. اولین اتفاقی که باعث می‌شود این فیلم علی‌رغم بسیاری از بازسازی‌های دیگری که ما تاکنون مرور کرده‌ایم و عمدتاً هم خوب از کار در نیایند، خوب باشد، انتخاب درست بازیگران آن است. بازیگران این فیلم به خوبی می‌دانند در حال بازی در چه فیلمی هستند و باید شخصیت‌های خود را چگونه نشان دهند. حس ترس از فاش شدن رازهاشان و حس ناراحتی از فریبی که از سوی طرف مقابل‌اشان دریافت کرده‌اند، به خوبی توسط این بازیگران نشان داده می‌شود و هم‌ذات‌پنداری مخاطب در هر اتفاق و با هر شخصیتی می‌تواند رخ دهد.
المان دیگری که توانسته داستان این فیلم را ملموس کند فضای داستانی و به طور خاص خانه‌ای است که اتفاقات در آن رخ می‌دهند. خانه‌ای مدرن و بزرگ با اسباب و وسایلی ‌که می‌توانست حس تنهایی و دوری شخصیت‌ها از هم را به خوبی بیان کند.