پرداختی خام در لفافه‌ای از احساس

از دست دادن عضوی از بدن و به دنبال آن جراحی‌هایی که انتقال عضو از دست‌رفته را برای بیمار به دنبال دارد، وقایعی هستند که سال‌هاست انسان را درگیر چالش خود کرده است. حیات دوباره به واسطه‌ی اهدای عضو از زیبایی‌های زیست بشری‌ست. زندگی مجدد که برای فرد بیمار به او ارزانی می‌شود را باید به مدد این پیشرفت علمی تحسین کرد و از طرفی این سطح از ارتقاء را به‌خاطر جان‌بخشی دوباره شایسته‌ی ستایش دانست.

بخش آغازین مرور، دست‌مایه‌ی فیلمی درام از کارگردان آرژانتینی، «مارکوس کارنویل»، قرار می‌گیرد. «خوان»، تاجری ثروتمند، با بازی «بنجامین ویکونا» است که به‌تازگی عمل جراحی قلب انجام داده است. قلبی که وی دریافت کرده از یک بنّای ساده است که به‌تدریج ما ارتباط با روایت‌ها و شغل هر دو کاراکتر را متوجه می‌شویم. در این بین همسر اهداکننده‌ی قلب، «والریا»، با بازی «جولیتا دیاز»، از تاثیرگذارترین زنان محله‌‌ی زندگی خود است که به همراه پسرش زندگی می‌کند. او هنوز در سوگ مرگ همسرش به سر می‌برد که ماجراهایی برای او اتفاق می‌افتد که قرار است بار درام و احساسی فیلم بر مبنای آن پیش رود.

اینکه یک زندگی پس از دریافت عضوی از بدن دچار دگرگونی شود را تا حدی بیننده می‌تواند بپذیرد. اما اگر در آن اغراقی غیرقابل باور باشد را دیگر نمی‌شود به همین سادگی پذیرفت. تغییرات عاطفی شکل‌گرفته در خوان به‌طرز احمقانه و باورنکردنی در فیلم ارائه می‌شود. شخصیت‌پردازی عجولانه‌ی فیلم به کمک مونتاژ نامنظم‌اش فیلم را به عقب می‌راند. ایده‌ای زیبا و سرشار از احساس در موجی از عدم هماهنگی بین بازیگران و حتی برخی دیالوگ‌های سطحی، عامل دیگر ناامیدی در فیلم به شمار می‌رود. با اینکه مخاطب با تماشای پوستر و حتی عنوان فیلم انتظار دارد با فیلمی متاثرکننده و احساسی مواجه شود، اما در کمال ناباوری نه‌ تنها هیچ‌کدام را شاهد نخواهد بود، بلکه دلسرد از تماشای فیلم برمی‌خیزد. سکانس‌هایی که بیننده انتظار داشت به سوگ نشیند و حتی غمگین شود را نخواهیم دید. ارتباط احساسی لازمه باتوجه به مجموعه‌ای از ایده‌ها که در فیلم معرفی شد اما به نمایش درنیامد از نکات ضعف فیلم است. صحنه‌پردازی و فضای شاعرانه فیلم هم قادر نبود تا به همراه بازیگران نام‌آور از پس پرداخت نادرست، ناقص و عجولانه برآید. فیلمی که شاید در مدیوم فیلم کوتاه می‌توانست نظر مخاطب را به خود جلب کند. کارنویل، برای بار دوم، بعد از فیلم «قلب دیوانه»، که مرور آن را در سال ۲۰۲۰ ارائه کردیم، بیننده را دچار یاس می‌کند و ارتباط کافی را با ایده‌های پرورش‌نیافته‌اش، نمی‌تواند ایجاد کند.