فانتزی‌های دوست‌داشتنی

در سال ۲۰۱۶ آقای «دیوید لاوری» با همکاری دیزنی اثری با نام «اژدهای پیت» را روی پرده بود. این فیلم فانتزی و ماجراجویی هم به‌سبب انتخاب بازیگرانی چون «رابرت ردفورد» و «برایس دالاس هاوارد» و هم به‌سبب ساختارمندی و فرم راویت آقای لاوری تبدیل به اثری شد که هر مخاطبی در سینما از تماشای آن لذت می‌برد. فیلم اول داستانی آقای «آیزایا سکسن» نیز قصد دارد در چنین دنیایی گام بردارد. تفاوتی که روایت او با آقای لاوری دارد در این است که آقای سکسن همه‌ی آنچه را مقابل چشم مخاطب قرار می‌دهد از اعماق تخیلات خود بیرون آورده است و با ترکیب انیمیشن و لایو اکشن ماجراجویی دختری با نام «یوری» را آغاز می‌کند.

در دنیایی که کارگردان خلق کرده انسان‌های واقعی زیست می‌کنند، اما با این تفاوت که آن‌ها و پوششی که دارند و افسانه‌های‌اشان مخصوص به همین جغرافیای خیالی است. آقای سکسن با بهره بردن از بازی‌خوانی‌های زیبای بازیگرانی چون «ویلم دفو» و «ایمیلی واتسون» در کنار بازیگر نوجوانی چون «هلنا زنگل» توانسته مخاطب را درگیر روایت خود کند. او از سویی دیگر به‌جای اژدها از موجودات دنیای خیالی خود با نام «اوچی» بهره می‌برد. در «اژدهای پیت» با پسری مواجه بودیم که پدر و مادر خود را در سانحه‌ی رانندگی از دست داده است و در خلال داستان ورود به یک اژدها این رنج فقدان را مرهم می‌شود. در این داستان اما با دختری مواجه هستیم که توسط پدر دچار وسواس‌ فکری‌اش نادیده گرفته می‌شود و همچنان مادر را به‌سبب اینکه سال‌ها پیش او را در دستان پدر رها کرده نبخشیده است. پدر تمام عمر خود را صرف این کرده که انتقام دست جداشده‌ی همسرش را از اوچی‌ها بگیرد و به‌همین سبب گروهی از پسران نوجوان را دور خود جمع کرده تا به محل زندگی این موجودات افسانه‌ای حمله‌ور شوند. اما آن‌ها نقشه‌ای ندارند و همین حفره سبب می‌شود کاراکتر یوری به‌صورتی کاملاً تصادفی با یک اوچی خردسال مواجه شود و رابطه‌ی دوستی‌‌اشان شکل بگیرد.

داستان آقای سکسن همه‌ی آن پتانسیل یک روایت فانتزی خودساخته را داراست. اما آنچه باعث می‌شود مخاطب این اثر را نسبت به اژدهای پیت دچار دافعه مشاهده کند بی‌هدف ماندن برخی شخصیت‌پردازی‌ها و مسیرهای روایی است. به‌طور مثال کاراکتر پترو در این روایت به‌راحتی می‌توانست آن روی دیگر یوری باشد و حتی باعث شود مخاطب او را پیت بزرگ‌شده تصور کند. اما آقای سکسن این اجازه را به پترو نمی‌دهد و او را همچون سرباز وظیفه در دو یا سه سکانس وادار به اکت‌هایی می‌کند که مسیر پیش روی یوری هموار شود. آقای سکسن به‌راحتی می‌توانست از طریق وا گرفتن از دنیای وس اندرسونی و ساختار روایی و هیجان‌انگیز آقای لاوری مخاطب را درگیر فیلمی کند در لایه‌های مختلف خود را ارائه نمی دهد. بهره بردن از زوج بازیگری واتسون و دفو در سینما فراوانی زیادی ندارد، اما آقای سکسن همچون خیال‌پردازی طماع و خسیس اجازه نمی‌دهد مخاطب تخیل او را با هنرنمایی این زوج بیشتر و بیشتر در آغوش بگیرد.