سینمای کره و فرنچایزهای گلچین

سینمای تجاری کره‌ی جنوبی برخلاف هالیوود که علاقه‌ی بسیار زیادی به بازسازی و دنباله‌سازی برای آثار پرفروش گذشته‌ی خود دارد، به‌هیچ عنوان تمایلی به ساختن ادامه برای آثار سینمای بلاک‌باستری خود ندارد. این شوق دنباله‌سازی در سینمای کره‌ی جنوبی زمانی پدید می‌آید که مخاطب در همه‌ی جوانی تقاضای خود را مطرح کند. آنچه که برای فیلم «قانون‌شکنان»، محصول ۲۰۱۷، افتاد در این سطح بود که باعث شد از سال ۲۰۲۰ تا کنون ۳ اثر دیگر به آن اضافه شود و اکنون با یک فرنچایز در سینمای تجاری و بلاک‌باستری کره‌ی جنوبی روبه‌رو شویم. از کارگردان جوانی با نام «هئو میونگ هائنگ» پیش از این «شکارچیان آخرالزمان» را مرور کرده بودیم و شاهد بودیم که در آن اثر هم با بازیگر نقش اول فرنچایز قانون‌شکنان، «ما دونگ-سئوک»، همکاری کرده بود. روایت آقای هئو در آن فیلم نقص‌های بی‌شماری داشت؛ اثری که هم قصد داشت تقلیدی از قانون‌شکنان باشد و هم استقلال روایی داشته باشد که در هیچ‌کدام  موفق هم نبود. اما فرنچایز قانون‌شکنان هویت روایی خود را طی این سال‌ها پیدا کرده است. در پلات‌های تمام این روایت‌ها شاهد حضور پررنگ یک افسر پلیس با نام «ما سئوک دو» هستیم که هر بار در برابر یک کاراکتر شرور قرار می‌گیرد. این ترکیب با تعقیب‌و‌گریزها و صحنه‌های اکشن کل روایت را درسه پرده‌ی اصلی شکل می‌دهند. آنچه باعث قوام این فرنچایز تا کنون شده است ترکیب موزون خشونت گنگستری در سینمای کره، کمدی کره‌ای و در نهایت کاراکترهایی است که طی این چند سال به‌خوبی شخصیت‌پردازی شده‌اند و هر بار مخاطب را با خود همراه می‌کنند.

در این قسمت از قانون‌شکنان نقش مقابل ما دونگ-سئوک را «کیم مو-یئول» بازی می‌کند. این دو در اثر «گنگستر، پلیس و شیطان» نیز با یکدیگر همکاری داشتند و حال در این بخش از فرنچایز قانون‌شکنان ترکیبی همگن را بین قهرمان و شرور داستان شکل می‌دهند. همان‌طور که در مرور فیلم «پلیس بورلی هیلز» اشاره شد از دنیای سینمای تجاری و سرگرمی باید استانداردهای مخصوص به خودش را داشته باشیم؛ نه بیشتر و نه کمتر. فیلم چهار قانون‌شکنان نیز همه‌ی استانداردهای سرگرم کردن مخاطب را داراست. بله، این اثر در پرده‌ی دوم و کل پرده‌ی سوم دچار نقص‌های عدیده در منطق روایی است، اما ضربآهنگ روایت و برش‌ها و ذکاوت کارگردان در سیراب کردن چشم مخاطب سینمای سرگرمی حربه‌ای است که برای پوشاندن این ضعف‌ها در منطق روایی استفاده شده است. این روایت به آن سبب در میان مخاطبان سینمای اکشن جا باز کرده است که همچون فرنچایزهای هالیوودی اسیر برش‌های ۱۳ سال نمی‌شود. در این میان نباید پیشرفت کارگردان جوان این داستان را نیز فراموش کرد که به‌یک‌باره از پروژه‌ای کاملاً متوسط وارد روایتی بلاک‌باستری و ادامه‌ای بر یک فرنچایز شد. باید دید که این کارگردان کار خود را در همین دنیای بلاک‌باستری ادامه خواهد داد یا این آثار تجربه‌هایی ارزشمند برای ورود او به سینمای مستقل کره‌ی جنوبی هستند. طی چند دهه‌ی اخیر تجربه ثابت کرده است که سیاست‌گذاران سینمای کره‌ی جنوبی سعی در ارتقای همه‌ی بخش‌های این سینما به یک میزان را دارند. آن‌ها طبق قانون اقتصاد سینما به آثار بلاک‌باستری جان بیشتری می‌بخشند تا به همان میزان سرمایه‌گذاری روی آثار مستقل، آوانگارد و تجربی را بالا ببرند. شاید این سینما مدینه‌ی فاضله نباشد و بتوان در هر سال انبوهی از نقص‌ها را در آن یافت، اما کلیتی که طی سه دهه‌ی اخیر دیده‌ایم نشان بالا و پایین شدن ارقام دارد، اما هیچ‌گاه رودهای واصل بین بخش‌های مختلف سینمای کره‌ی جنوبی خشک نشده‌اند.