میزانسنی که حرام شد

«ماگدا» را همه‌ی مردم شهر می‌شناسند. او عاشق فرزندان‌اش است و به‌خاطر مخالفت همسرش سال‌هاست که سر کار نمی‌رود. یک شب زمانی که برای دویدن از خانه خارج شده، به ناگاه با جسد یک دختر جوان روبه‌رو می‌شود و دقیقاً از همین زمان زندگی‌اش تغییر می‌کند. این جسد گذشته‌ی ماگدا را بار دیگر در برابرش قرار می‌دهد.

فیلم «چاقوهای بی‌غلاف»، محصول ۲۰۱۹، یک داستان جنایی را در بستری کمدی تصویر کرده بود که با اتفاقاتی دومینووار و معمایی تلاش می‌کرد مخاطب را به دنبال خود بکشاند. فیلمی که منطق روایی‌اش قابل‌ قبول بود، بازیگران‌اش همه حرفه‌ای و قابل ستایش بودند و با هزینه‌ی هنگفتی که برای‌اش شده بود طراحی صحنه و لباس به‌یادماندنی‌ای هم داشت. اما در نهایت تنها توانسته بود یک فیلم متوسط باشد. حال یک کارگردان لهستانی تلاش کرده یک داستان جنایی را با المان‌هایی که منجر به جذب مخاطب در این فیلم شده را به‌کار گیرد و روایت جدید را بیان کند. اتفاقی که با تمام تلاش‌های کارگردان رخ نداده است.

فیلم «پیش‌بینی یک قتل» دارای کاراکترهای زیادی است که کارگردان نتوانسته به هیچ‌کدام از آنها بپردازد. حتی کاراکتر ماگدا به عنوان شخصیت اصلی کاملاً سطحی و بدون عمق دیده می‌شود. مخاطب رفتارهای ماگدا را نسبت به اطرافیان‌اش می‌بیند و مدام از خود سؤال‌هایی می‌پرسد که در مسیر روایت به آنها پاسخ داده نمی‌شود. چرا و چگونه ماگدا با این‌چنین مردی ازدواج کرده است؟! به چه دلیلی تمام مردم شهر او را می‌شناسند؟! رابطه‌ی او و کارآگاه که گفته می‌شود دوست صمیمی‌اش است چه بوده و وجود دوستی که مدام در حال انجام کارهای عجیب است، چیست!؟ مشخص نمی‌شود دوستی که سال‌ها پیش ماگدا او را گم کرده چرا دارای دو شخصیت متفاوت بوده که ماگدا اصلاً وجه دیگر او را نمی‌شناخته. یا داستان دام‌پزشک عاشق‌ ماگدا چیست. به هیچ‌کدام از این شخصیت‌ها و سؤالات پاسخ داده نمی‌شود و مخاطب نمی‌تواند با شخصیت‌ها رابطه‌ای برقرار کند. گاه مخاطب مسیر داستان را هم بدون منطق روایی می‌بیند. آنقدر شخصیت‌ها وارد می‌شوند و برای ورودشان دلایلی مضحک آورده می‌شود که داستان نه طنزگونه که احمقانه دیده می‌شود.

در این میان بازی خوب بازیگران و طراحی صحنه و لباس و به‌طور کلی میزانسن حرام شده است. بازیگر نقش ماگدا و کارآگاه طنازانه تلاش می‌کنند داستان بی‌هویت فیلم را معنا دهند اما تلاش‌هاشان نتیجه‌ای را در بر ندارد. لباس‌هایی که برای ماگدا و دیگر شخصیت‌ها انتخاب شده و شهری که اتفاقات در آن رخ می‌دهد نیز منجر به زیبایی بصری شده و یک هارمونی را در فیلم ایجاد کرده‌اند. اما این هارمونی و آن بازی با داستانی که هرگز نه عمق دارد و نه منطق روایی درستی در نهایت چیزی را نصیب بیننده نمی‌کند و مخاطب در انتها از اینکه زمان خود را برای‌اش سپری کرده ناراضی خواهد بود.