این بار ترول‌ها مضحکه‌ی دست فیلم‌سازان

در سال‌های دور یک ترول شیطانی به مجسمه تبدیل شده است و در زمان حال با انجام یک ساخت‌وساز این مجسمه سر از خاک بیرون می‌آورد. در هنگام یافته شدن مجسمه قسمتی از آن می‌شکند و ترول محبوس شده در آن آزاد می‌شود. این ترول با وارد شدن به جسم «ونسا» به دنبال یک نوزاد و یک دختر باکره می‌گردد تا بتواند طلسم خود را به طور کامل از بین ببرد و بار دیگر زندگی جدیدی را آغاز کند.
«ترول» شخصیتی افسانه‌ای در اساطیر کهن اسکاندیناوی است. ترول‌ها معمولاً شبیه به کودک ظاهر می‌شوند تا انسان‌ها را آزار ‌دهند. ترول‌ها به افسانه‌های معاصر نیز راه پیدا کرده‌اند و در فیلم‌های بسیاری دیده شده‌اند. ترول‌ها در داستان‌ها و فیلم‌های «ارباب حلقه‌ها» و «هری پاتر» به شکل‌های متفاوتی وجود داشتند. فیلم «جهان ترول‌ها» این بار از کشور آلمان قرار است دنیای این موجودات عجیب را به تصویر بکشد.
فیلم «جهان ترول‌ها» اما با داستانی بسیار آشفته، بدون خلاقیت و کاملاً خسته‌کننده هرگز نه می‌تواند دنیای این موجودات افسانه‌ای را به خوبی تصویر کند و نه می‌تواند روایتی ساده را نمایش دهد. این فیلم با داستانی پراکنده از چندین شخصیت متفاوت فقط از یک سکانس به سکانس دیگر برش داده شده است و هرگز به عمق شخصیت‌های آنها نپرداخته است. بازی بازیگران نیز آنقدر اغراق‌آمیز است که بیننده نمی‌تواند به هیچ عنوان با آنها ارتباط برقرار کند. حتی اگر اغراق‌آمیز بودن شخصیت‌ها را رویه‌ی فیلم بدانیم باز هم با پیرنگ آشفته‌ای که در آن نقش هیچ کدام از شخصیت‌ها به درستی مشخص نشده پذیرفتن این افراد کاری غیرممکن است. شخصیت‌های بی‌هدف با هر اتفاق مضحکی از این سو به آن سو می‌روند و طلسم‌های ترول‌ها آنها را در بر می‌گیرد. سپس همین طلسم‌ها به طرز مضحکی و با یک اتفاق بدون خلاقیت از بین می‌روند تا همه‌چیز در نهایت به خوبی و خوشی تمام شود.
این فیلم شاید اگر در دهه‌ی ۱۹۷۰ یا پیش از آن ساخته شده بود با توجه به نوع گریم‌ها، ماسک‌ها و نقاب‌هایی که برای شخصیت‌های آن بکار رفته شده است، می‌توانست مخاطب علاقه‌مند به داستان‌های افسانه‌ای را متوجه خود کند، اما امروزه با وجود تکنولوژی‌ها و جلوه‌های ویژه‌ی پیشرفته دیگر این نوع گریم‌ها و ماسک‌ها نمی‌تواند بیننده را چندان به روایت داستان جلب کند. با وجود فیلم‌های جذاب و خلاقانه‌ای چون هری‌پاتر این فیلم‌های آشفته با تصاویری ساده هرگز نمی‌توانند خودی نشان دهند و مخاطبی داشته باشند. این فیلم‌ها جز مضحکه کردن شخصیت‌های افسانه‌ای کار دیگری انجام نمی‌دهند و زباله‌های تصویری می‌توانند نامیده شوند.