اسم «لوئیزا وارن» را به یاد داشته باشید

یک گروه شش نفره توسط مردی ثروتمند استخدام می‌شوند تا طلاهای لپرکونز را در میان جنگلی پیدا کنند. پیدا کردن این طلاها اما زندگی این گروه را به خطر می‌اندازد و آنها باید راهی برای نجات خود بیابند.
گشتن به دنبال گنج در کشورهایی با قدمت طولانی مانند چین و ایران شاید کار احمقانه‌ای نباشد. در کشورهایی که قدمت تاریخ در آنها بسیار است و پادشاهان از سال‌های دور به جمع‌آوری ثروت می‌پرداختند یافتن این ثروت‌ها کار عجیبی نیست. اما برای یافتن این ثروت و گنج مهم‌ترین و ابتدایی‌ترین چیزی که به ذهن دنبال‌کننده‌ باید برسد این است که باید در چه جاهایی به دنبال آن بگردد. در گذشته معمولاً برای پنهان کردن گنج آنها را در مکان‌هایی خاص که نشانه‌های مشخصی داشتند قرار می‌دادند. مثلاً در کنار یک سنگ بزرگ یا در دامنه‌ی یک کوه خاص؛ در جایی که تغییر زیادی در آن رخ ندهد و بتوان سال‌ها بعد هم آن را به همان شکل پیدا کرد. اما آیا کسی در زیر یک ابر یا یک رنگین‌کمان گنج خود را پنهان می‌کند؟ تنها با تحقیقی کوتاه و ساده می‌توان به نشانه‌‌هایی که برای این کار در گذشته مردمان انجام می‌دادند، پی برد. حتی بدون تحقیق هم با تکیه بر عقل می‌توان فهمید چه جاهایی برای پنهان کردن گنج می‌تواند بهتر باشد. فیلم «بازی لپرکونز» از همان ابتدا مضحک‌ بودن روایت‌اش را با جایی که گنج خود را در آن پنهان کرده به ما نشان می‌دهد.
در این فیلم این گروه شش نفره باید با گشتنِ جنگل زیر یک رنگین‌کمان گنجی بسیار قدیمی و گران‌قیمت را پیدا کنند. آنها با دستان خالی و بدون زحمت بعد از چند دقیقه به راحتی این گنج را پیدا می‌کنند و سپس روحی برای انتقام از آنها که گنج او را دزدیده‌اند، دست به کشتن افراد این گروه می‌زند. روایت به همین اندازه مضحک و احمقانه است. هیچ منطق روایی در این فیلم وجود ندارد. شخصیت‌ها هم هیچ کدام تعریف نمی‌شوند. آنها را فقط مردی که عاشق یک زن است یا مردی که قرار است پدر شود می‌توان نام برد. روح بدشکل با یک نقاب مسخره با چاقو یا بهتر است بگوییم قمه‌ای در دست به دنبال این و آن می‌رود و آنها را می‌کشد بدون اینکه حتی خونی در تصویر دیده شود. کارگردان این فیلم حتی شهامت نشان دادن یک قطره خون را هم نداشته است.
«لویزا وارن» کارگردان این فیلم، کارگردان فیلم‌های «پری‌دندان‌ها» هم هست. این سری فیلم‌ها را هم مدتی پیش مرور کردیم. فیلم‌هایی به شدت مضحک و بدون منطق روایی درست به مانند این فیلم. اینکه چرا فردی مانند وارن دست به ساخت فیلم‌هایی می‌زند که حتی خودش هم احتمالاً نمی‌تواند آنها را تماشا کند سوالی است که باید از او پرسید. تنها چیزی که مرور این سه فیلم از وارن به ما یاد می‌دهد آن است که نام او را فراموش نکنیم و هرگز به سراغ فیلم‌هایی که او ساخته است نرویم.