از دنیاهای ناشناخته

در مرز میان دنیای درون و بیرون دختری کوچک بر زمین خوابیده است. یکی از هیولاهای نفرین‌شده با دیدن این دختر آرام و معصوم به سرعت او را از جنگل به سوی خانه‌ی خود می‌برد، مبادا هیولاهای دیگر با دیدن او روح‌اش را بدزدند. دختر کوچک که نام‌اش «شیوا» است کمی بعد از خواب بیدار می‌شود، اما هیچ چیز را به خاطر نمی‌‌آورد. هیولای نفرین‌شده که حالا دیگر توسط شیوا «معلم» نامیده شده است، تصمیم می‌گیرد راهی برای رساندن او به خانواده‌اش پیدا کند.
سال ۲۰۱۵ قسمت اول مانگای مصور «دختری از دنیای دیگر» منتشر شد و طرفداران بسیاری را جذب کرد. این مانگا در سال ۲۰۲۱ بعد از انتشار ۱۱ جلد پایان یافت. در سال ۲۰۱۹ فیلمی کوتاه در ۱۰ دقیقه با اقتباس از آن ساخته شد تا کارگردان تازه‌کار این فیلم کوتاه در سال ۲۰۲۲ آن را تبدیل به فیلمی بلند کند. این فیلم هفتاد دقیقه‌ای وفادار به موضوع اصلی داستان سعی کرده آنچه مانگای آن قصد روایت‌اش را داشته است به صورت انیمیشنی جذاب به تصویر درآورد.
فیلم «دختری از دنیای دیگر» با تصاویر گرافیکی زیبای‌اش از همان ابتدا ما را وارد روایت مرموز و هیجان‌انگیز خود می‌کند. دیدن نقاشی‌های دختربچه‌ای تنها میان جنگلی بزرگ و موجودی دو پا که نه انسان است و نه حیوان و ارتباطی که از همان ابتدا میان این دو موجود عجیب ایجاد می‌شود باعث شده بیننده برای شناخت این شخصیت‌ها خود را آماده کند. شناختی که تا پایان روایت متأسفانه چنان که باید رخ نمی‌دهد. ما نمی‌توانیم به درستی این دو شخصیت و دلایل دوری‌شان از دنیای خودشان را درک کنیم. این انیمیشن شاید برای طرفداران مانگای اصلی بیش از دیگر مخاطبان‌اش شیرین و جذاب باشد، زیرا انیمیشن آن نتوانسته است آنچه مانگا قصد ارائه دارد را به خوبی نشان دهد. قرار است ما عمیقاً با دو موجود متفاوت روبه‌رو باشیم که پیوندهای انسانی‌اشان آنها را به هم جذب کرده و باعث بیدار شدن آن روح زخمی و گم‌شده‌‌اشان می‌شود. این دو موجود باید در مسیر داستان خود رفته‌رفته به آن شناخت لازم نسبت به خود برسند تا بتوانند هر یک دیگری را برای بهتر شدن نیز کمک کنند. اتفاقی که در این انیمیشن بسیار کم رخ می‌دهد. ما در اینجا بیش از آنکه بتوانیم نسبت به خودِ شخصیت‌ها و دنیایی که در آن زندگی می‌کنند اطلاعات کسب کنیم با تصاویری جادویی، هیجان‌انگیز و رازگونه مواجه می‌شویم که البته دیدن آن را لذت‌بخش کرده‌اند. مهم‌ترین سؤالی که برای ما ایجاد می‌شود آن است که دنیایی که این انیمیشن قرار است تصویر کند چگونه دنیایی است؟ ویژگی‌های دنیای بیرون و درون و موجوداتی که در آن زندگی می‌کنند چیست و چرا از هم جدا شده‌اند؟ این انیمیشن بدون پاسخ دادن به همین سؤال اساسی ما را وارد داستان خود می‌کند و به همین دلیل تا انتها هم نمی‌تواند آن‌چنان که پتانسیل‌اش است از خودش برای ما حرف زده و ارتباط عمیقی را با ما ایجاد کند. در دیگر سوی اما این ارتباط عمیق می‌تواند با تصاویرش کمی جبران شود. تصاویری که علی‌رغم تعریف نشدن می‌توانند در ذهن هر بیننده‌ای تداعی‌کننده‌ی دنیایی خاص باشند. رنگ‌های تیره‌ی به کار رفته در این انیمیشن در کنار استفاده از رنگ‌هایی چون سفید و آبی دنیایی مالیخولیایی و عجیب را تصویر کرده است که با پرداختی بهتر می‌توانست یکی از زیباترین دنیاهای وحشت‌انگیز و در عین حال پر زندگی و شوری باشد که ما بعد از مدت‌ها دیده بودیم. این فیلم اما با تمام کاستی‌های داستانی خود جذابیت‌های تصویری بسیاری دارد که دیدن آن را لذت‌بخش کرده است.