این شگفت‌انگیزان دوست‌داشتنی و بامزه

«موریس» گربه‌ای سخن‌گو است که با «کیت» پسری نوجوان و سیه‌چرده به همراه گروهی از موش‌ها به صورت ابتکارانه به دزدی مشغول‌اند. آنها با هم دست‌به‌یکی کرده و ساکنان روستاهای مختلف را در ابتدا از طاعون موش‌ها می‌ترسانند و سپس تلاش می‌کنند به بهانه‌ی دور کردن این موش‌ها از روستا درآمدی برای خود کسب کنند. زندگی این گروه به همین منوال طی می‌شود تا اینکه آنها وارد روستایی عجیب می‌شوند، جایی که غذاها علی‌رغم نبود موش‌ها به طور ناگهانی ناپدید می‌شوند.
بسیاری زمان‌ها شده است که داستان‌های انیمیشن‌های کودکانه آنقدر به دل بزرگسالان می‌نشیند که دیگر نمی‌توان برای آن رده‌ی سنی مشخصی را به طور خاص اختصاص داد. شیرینی و طنز زبان این گونه داستان‌ها چنان است که هم کودک از تصاویری که می‌بیند و داستانی که می‌شنود، به خنده می‌افتد و هم بزرگسال می‌تواند با سادگی و صداقت روایت همراه شود. انیمیشن‌هایی مانند «بری زنبوری، مزرعه‌ی حیوانات، داستان‌های شرک، موش سرآشپز و عصر یخبندان» را می‌توان از این دست انیمیشن‌های کمدی دانست که به راحتی تمام اقشار سنین مختلف را مجذوب خود می‌کند. انیمیشن «موریس شگفت‌انگیز» نیز روایتی در این میان است.
این انیمیشن تمام المان‌های لازم و کافی را که می‌تواند باعث شود هم کودک کم‌سن‌وسال در برابرش مشتاق بنشیند و هم بزرگسال خسته از روزمرگی، در خود دارد. در این انیمیشن کودک همانقدر از شیطنت‌های موش‌های خرابکار و حتی موریس می‌خندد که بزرگسال از شکستن دیوار چهارم توسط «کیت» و «آلیشیا» و استعاراتی که پر از شوخی و خنده هستند. اینکه این انیمیشن می‌تواند تمام اقشار در سنین مختلف را متوجه خود کند، اما اتفاق بدی نیست. زیرا روایت اگرچه بن‌مایه‌ی خود را برای سخن با کودکان طرح‌ریزی کرده است، اما بزرگسال را هم مانند کودکی دیده است که می‌تواند با شوخی‌هایی طنزآلودتر و عمیق‌تر متوجه خود کند و باعث شود آنها از اینکه کنار فرزندشان نشسته‌اند راضی باشد.
انیمیشن «موریس شگفت‌انگیز» با دنبال کردن شخصیت‌های خود در مکان‌های مختلف نه تنها هیجان و تازگی را مدام به روایت خود وارد می‌کند، بلکه با بیان داستانی افسانه‌ای که برگرفته از کتابی به همین نام است می‌تواند مخاطب را وارد دنیایی عجیب اما دوست‌داشتنی کند. دنیایی که در آن از گفتن اینکه این داستان افسانه‌ای بیش نیست، ترسی ندارد و به راحتی با مخاطب خود سخن می‌گوید. در واقع اینکه آلیشیا با آن همه هیجان با مخاطب روبه‌روی‌اش حرف می‌زند باعث می‌شود مخاطب هم حس نزدیکی بیشتری با شخصیت‌ها داشته باشد. شخصیت‌هایی که واقعی نیستند، اما حرف‌های واقعی می‌گویند و رفتاری واقعی دارند.
تصاویر رنگارنگ و روشن این انیمیشن را هم نباید فراموش کرد. این انیمیشن اگرچه از تصاویری ساده و رنگین تشکیل شده است، اما زیبایی بصری خود و حتی شمایل شخصیت‌های خود را هم دارد. در کشیدن شخصیت‌ها دقت زیادی شده است، حتی لباس‌های آنها هم مناسب برای این روایت هستند. صدای شخصیت‌ها هم به خوبی انتخاب شده است. چه هیجان و شور نهفته در صدای «املیا کلارک» و چه شیطنت و شوخی موجود در صدای «هیو لوری».