هر مانگایی توانایی تبدیل شدن به انیمه‌ای سینمایی را ندارند

یک غول نجیب با گروهی از اُرک‌های متخاصم که به روستای‌اش حمله کرده‌اند، درگیر می‌شود و بسیاری از آنها را می‌کشد، اما در نهایت خودش هم کشته می‌شود. این غول کمی بعد توسط ملکه‌ی پادشاهی راجا با انرژی‌ای جادویی دوباره به زندگی بازگردانده می‌شود و نام «هیرو» به او داده می‌شود. هیرو که روستای خود را ویران‌شده می‌بیند، تلاش می‌کند انتقام این اتفاق را بگیرد و در کنارش هم جواب لطف و محبت ملکه‌ی راجا را با کمک به او و کشورش بدهد.
رمان لایت «آن زمان که من به عنوان اسلایم تناسخ پیدا کردم» اولین بار در سال ۲۰۱۳ منتشر شد. بعد از آن مانگا، انیمه و بازی‌های ویدیویی نیز با اقتباس از آن ساخته شدند. داستان اصلی این رمان درباره‌ی یک کارگر ساختمانی ۳۷ ساله با نام «ساتورو» است که بعد از مرگ‌اش به صورت یک اسلایم در دنیایی مملو از سیاه‌چاله‌، غول و اژدها متولد می‌شود. او پادشاهی جادویی شده و باید با بیگانگان زیادی برای بقای خود و کشورش بجنگد. در انیمه‌ی بلند «اسکارلت بوند» اما شخصیت اسلایم به عنوان یک شخصیت فرعی تصویر شده و این هیرو است که قهرمان داستان محسوب می‌شود. قهرمانی که اگرچه روایت تلاش کرده، او را به خوبی تصویر کند، اما از عهده‌اش برنیامده و این فرد به مانند شخصیت‌های دیگر داستان مبهم مانده است. هیرو نمی‌تواند مخاطب را درگیر خود کند. احساسات‌ و افکارش به جز چند سکانس ابتدایی به خوبی تصویر نشده است. رابطه‌اش با هیچکدام از شخصیت‌ها به خوبی نشان داده نمی‌شود. رابطه‌ی او حتی با برادرش هم کاملاً تصنعی و غیرقابل درک است. تعدد شخصیت‌ها هم مانند بسیاری دیگر از انیمه‌ها منجر به عدم توانایی تمرکز بر آنها می‌شود. هم سازنده‌ی انیمه نمی‌تواند در زمان محدودش تمام شخصیت‌ها را تعریف کند و هم مخاطب نمی‌تواند با همه‌ی آنها ارتباط برقرار کند. در واقع بیشتر انیمه‌های بلند امروزی که از مانگا و رمان اقتباس می‌شوند به دلیل همین تعداد شخصیت‌ها نمی‌توانند درک درستی از داستان را برای مخاطب خود ایجاد کنند. اصرار سازندگان انیمه برای تبدیل کردن مانگاها به انیمه‌های بلند سینمایی غیرقابل درک است. در صورتی که با همین روایت‌ها می‌توان سریال‌های انیمه‌ای جذاب را به مخاطب ارائه داد و آنها را راضی کرد.
درباره‌ی حرکات اغراق‌آمیز در انیمه‌ها هم قبلاً صحبت کرده‌ایم. این حرکات همانطور که می‌توانند در روایت‌هایی منجر به نشان دادن بهتر احساسات شخصیت‌ها شوند، در روایت‌هایی دیگر می‌توانند باعث از بین رفتن ماهیت اصلی داستان شوند. زیرا گاهی آنقدر در ایجاد این اغراق‌ها زیاده‌روی می‌شود که فراموش می‌شود شرح شخصیت‌ها فقط با نشان دادن حرکات اغراق‌آمیز صورت و چشم و حتی راه رفتن نیست و باید رفتارهای افراد در موقعیت‌های مختلف از شخصیت درونی آنها حرف بزند.