آنها برای همیشه زنده‌اند

«رنه گوسینی» و «ژان ژاک سامپه» در سال ۱۹۵۵ در پاریس و در حیاط کافه‌ای تصمیم می‌گیرند کاری جدید را پایه‌گذاری کنند. ژان تصویر پسربچه‌ای کوچک را به رنه نشان می‌دهد و از او می‌خواهد برای این تصویر داستانی بسازد. در همانجا ژان نام «نیکولا» را برای این پسربچه انتخاب می‌کند و رنه نیز داستان او را می‌نویسد. تا سال‌ها بعد رنه و ژان با نوشتن داستان‌هایی کوتاه از نیکولای کوچک و شیرین خاطراتی به‌یادماندنی را ایجاد کردند.

برای من به عنوان یکی از طرفداران کتاب‌های «نیکولا کوچولو» و کسی که دوران نوجوانی خود را با خواندن این کتاب‌ها گذرانده، دیدن تصاویری که نیکولا و خالقان او را نشان می‌دهد بسیار هیجان‌انگیز و جالب است. کتاب‌های نیکولا مملو از سرزندگی و نشاط هستند. این کودکان کنجکاو به‌دنبال یافتن تجربه‌های جدید صادقانه دست به کارهایی می‌زنند که همواره با طنز و شوخی همراه بود و در بسیاری موارد هم موجب عصبانیت بزرگ‌ترها می‌شد. رنه به‌گونه‌ای داستان‌های نیکولا را نوشته که هر خواننده‌ای با خواندن آنها می‌تواند حداقل به راحتی یکی از کودکان اطراف‌اش را در برابر خود ببیند. واقعیت و صداقتی که در نوشته‌های رنه وجود دارد همان رازی است که باعث شده این کتاب‌ها حتی بعد از سال‌ها زمان هنوز هم یکی از شیرین‌ترین کتاب‌ها باشند. البته تصاویری که ژاک از نیکولا، دوستان‌ و محیط پیرامو‌ن‌اشان کشیده نیز دلیل دیگری بر پایداری این کتاب‌ها است. نقاشی‌هایی که اگرچه رنگ ندارند، اما به‌راحتی می‌توانند رنگ و شادی و سرزندگی را وارد زندگی خوانندگان‌‌اشان کنند.

انیمیشن «نیکولا کوچولو» اولین تجربه‌ی بلند داستانی «بنجامین ماسوبر» و «آماندا فریدن» است. آنها با کمک سه نویسنده‌ی این اثر که یکی از آنها دختر گوسینی است، تلاش کرده‌اند هم به زندگی خالقان نیکولا نیم‌نگاهی بیندازند و هم داستان‌هایی جذاب از زندگی نیکولا را تصویر کنند. درواقع یکی از جذابیت‌های این انیمیشن آن است که مخاطب آن حتی اگر تا کنون نامی از این کتاب‌ها و خالقان آن نشنیده می‌تواند به راحتی با تماشای اثر دیدی جامع هم از کتاب و هم از نویسنده و نقاش آن به دست آورد. دیدی که به‌طور قطع او را وادار به خواندن کتاب‌های آنها می‌کند.

ماسوبر و فریدن داستان خود را با تلاش رنه و ژاک برای ساخت یک اثر هنری ناب در بستر کتاب آغاز می‌کنند. آنها با قرار گرفتن در آپارتمان ژان و ایجاد یک گفت‌وگوی صمیمی رفته‌رفته ایده‌ی چگونه بودن نیکولا، محیط زندگی و دوستان‌اش را ترسیم می‌کنند. سپس رنه در خانه‌اش شروع به نوشتن می‌کند و از این‌جاست که نیکولا از درون صفحات نقاشی زنده شده و با رنه شروع به گفت‌وگو می‌کند. نیکولا زنده شده و از این پس با رنه و ژان همراه می‌شود. همان‌طور که رنه داستان می‌نویسد و ژان تصاویر را می‌کشد نیکولا از آنها درباره‌ی زندگی شخصی‌اشان و چگونگی به اینجا رسیدن‌اشان می‌پرسد. در این میان تلخی زندگی واقعی رنه‌ و ژان با تصاویر و داستان‌های دلچسب و کودکانه‌ی نیکولا گرفته می‌شود و ما می‌توانیم نیکولا و شیطنت‌های او و دوستان‌اش را باز هم ببینیم.

تصاویر انیمیشن «نیکولا کوچولو» از تصاویر خود کتاب‌ها وام گرفته شده‌اند و این امر باعث شده یک حس نوستالژی زیبا برای مخاطب قدیمی نیز ایجاد شود. تصاویر همان نقاشی‌های رنه هستند که حالا هم رنگ گرفته‌اند و هم جان. نیکولا و دیگر کاراکترها از گوشه‌ی تصویر بدون رنگ وارد می‌شوند، در وسط تصاویر به خود رنگ می‌گیرند و حرف می‌زنند و سپس از گوشه‌ی دیگر تصویر بدون رنگ خارج می‌شوند. اتفاقی که هم ادای احترامی زیبا به نقاشی‌های ژان است و هم نشان‌دهنده‌ی آن که این محیط و شخصیت‌های آن زمانی که وارد زندگی مخاطبان‌اش می‌شوند رنگ و جان گرفته و می‌توانند تا عمق وجود آنها وارد شوند. مخاطبانی که با این تصاویر و داستان‌ها بار دیگر حس زیبای کودکی را می‌توانند تجربه کنند. استفاده‌ی مینیمالیستی از رنگ‌ها باعث شده توجه ما به تضاد بین فضاهای خالی بدون رنگ و پر شده با رنگ بیشتر جلب شود، درنتیجه حرکات و رفتارهای شخصیت‌ها به‌خوبی می‌تواند احساسات آنها را نشان دهد. احساساتی که اگر در داستان نیکولا شیرین و دلچسب است، در داستان رنه و ژاک غمگین به‌نظر می‌رسد. امری که نشان می‌دهد برای خلق یک شاهکار هنری چه میزان فداکاری و سختی باید کشید و چطور آدمی برای گذشتن از این تلخی و غم همیشه به هنر و زیبایی آن روی می‌آورد. رنه و ژاک با این شاهکار خود هنوز زنده‌اند و هیچ‌کس هیچ‌وقت نمی‌تواند آنها را از یاد ببرد. در این میان نباید از موسیقی‌های زیبا و گوش‌نوازی که به تصاویر جانی تازه می‌دهند گذشت.