فیلم‌های ب درون‌مایه‌ی خوب را هم ویران می‌کنند

از فیلم‌های گروه ب زیاد گفته‌ایم و اکنون تقریباً هر بار می‌دانیم با چه ساختاری طرف هستیم. بد نیست برخی فاکتورهای این فیلم‌ها را با هم مرور کنیم تا بهتر با فرم این آثار آشنا شویم.
اولین نکته‌ای که در شروع این آثار به‌چشم می‌خورد تیتراژ آنهاست که بسیار ساده و با فونت‌هایی که تایپوگرافی خاصی ندارند مقابل مخاطب قرار می‌گیرد. معمولاً از تیتراژ آنها نکته‌‌ای خاص یا کلیدی ابتدایی از فیلم را نمی‌توان دریافت کرد. اما افتتاحیه‌ی فیلم بستگی به ژانری دارد که این آثار تحت آن تولید شده‌اند. به‌دلیل اینکه بیش از ۹۰ درصد این آثار توسط دوربین‌های دیجیتال عکاسی مانند کنان یا نیکون یا حتی سری آلفای سونی فیلمبرداری می‌شوند، کارگردان چندان نیازی به استفاده از ریل نمی‌بیند و بیشتر اوقات شاهد هستیم که دوربین روی دست قرار دارد. به‌دلیل نداشتن تدوین یا تدوین‌های ابتدایی با برش‌هایی قابل قبول بین صحنه‌ها مواجه نیستیم. قاب‌هایی که کارگردان سعی دارد به مخاطب نشان دهد از میزانسن خاصی تبعیت نمی‌کنند. حتی تغییر زاویه‌ی دوربین در این آثار چندان منطقی به‌نظر نمی‌آید. به‌همین سبب است که در بیشتر قاب‌ها تعادلی را شاهد نیستیم و در نتیجه چشم اذیت می‌شود.
این فیلم قرار بوده شبکه‌های اجتماعی را مورد نقد قرار دهد و تأثیر آنها روی زندگی اجتماعی جوانان را به‌تصویر بکشد. اما کارگردان فراموش کرده برای پرداختن به چنین موضوعی نیاز به ابزاری دارد که بتواند از طریق آنها درون‌مایه‌ی فیلم را به مخاطب نشان دهد. یکی از مهم‌ترین این ابزارها کاراکترها هستند. کارگردان‌های سینمای مستقل سعی می‌کنند از بازیگران تئاتر محلی، یا نابازیگرانی که با برداشت‌های پی‌در‌پی از یک صحنه‌ی خاص مشکلی نداشته باشند کار کنند. اما کارگردانی که فیلم‌اش در جدول گروه ب قرار می‌گیرد به این امر فکر نمی‌کند چون اصلاً برای خود زمانی را نمی‌بنید که بخواهد با وسواس به‌ازای هر کاراکتر از بازیگری مناسب استفاده کند. آنچه رخ می‌دهد چیزی غیر از سینماست و گویی چند شخص از دورهمی‌های دوستانه‌ی خود و با دوربین‌های خانگی فیلم گرفته‌اند.
هر ساله تعداد زیادی از این فیلم‌ها ساخته می‌شوند و ما برحسب زمانی که یک فیلم تبدیل به یک اثر بلند می‌شود سعی می‌کنیم فیلم‌های بالای هشتاد دقیقه را بررسی کنیم. برای پرداخت به این نوع فیلم‌ها سعی بر این است تا به‌صورت غیرمستقیم و به‌بهانه‌ی فیلم کمی از سینما صحبت کنیم، وگرنه این آثار چندان که باید در کادر سینمایی جای نمی‌گیرند.