واقعیت را برایم به‌ ارمغان بیاورید

برای از بین نرفتن دنیای فیلم‌ساز، بهتر است مرور را پس از تماشای اثر مطالعه بفرمایید

فیلم‌سازانی که از همان ابتدای مسیر فیلم‌سازی خود می‌دانند کدام درون‌مایه‌ها به دنیایی که قرار است خلق کنند نزدیک است، قابل احترام هستند. «مایکل پیرس» در فیلم اول خود با نام «جانور» محصول سال ۲۰۱۷ روایت دختر جوانی را به‌تصویر می‌‌کشد که پس از گذشت مدتی از رابطه‌ی عاشقانه‌اش با «پاسکال» از همسایه‌ها می‌شنود که این مرد مظنون به قتل‌های سریالی است. دنیایی که پیرس از شکستن مرز بین واقعیت و تصوری تاریک در باب یک شخص ساخته است، این درام هیجان‌انگیز را تماشایی می‌کند. حال او با حفظ همان درون‌مایه روایت را به جای دیگری می‌برد. «مالیک خان» در یک شب به‌سراغ دو فرزندش می‌رود و آن‌‌ها را به‌همراه خود به سفری برای فرار از موجودات فضایی می‌برد. آن‌چه که مالیک‌خان می‌بیند هجوم بیگانگان از طریق حشرات است که با نیش زدن میزبان وارد بدن او می‌شوند و اعمال و رفتارش را در اختیار می‌گیرند.
رویارویی در روانشناسی مواجهه‌ی احساسی یک فرد با فرد یا افراد دیگر در یک گروه است. فرد در این مواجهه همه‌ی آن چیزی که در ذهن دارد را بیرون می‌ریزد و روان‌درمان‌گر از این طریق می‌تواند مسیری جدید را برای بهبود او بیابد. مایکل پیرس از همین اصطلاح برای عنوان فیلم خود استفاده کرده است. مالیک‌خان یکی از همان ده‌ها کاراکتری است که در سینمای هالیوود از یک جنگ بزرگ بازگشته و حال دچار آسیب روحی ناشی از جنگ است. پیرس اما پاره‌ی اول فیلم خود را همچون یک اثر آخرالزمانی پیش می‌برد و مخاطب هر لحظه انتظار دارد اتفاقی ماورایی در فیلم رخ دهد اما نمی‌داند که فیلم‌ساز او را به درون ذهن مالیک‌خان برده است و از درون چشم‌های مالیک‌خان در حال نگریستن به‌ دنیای پیرامون است. باید گفت که پیرس به‌خوبی این تصویرسازی را انجام داده است و بهتر از آن در مناسب‌ترین زمان ممکن روی روایت را برمی‌گرداند. البته کارگردان در صحنه‌هایی از پاره‌ی اول کدهایی را به مخاطب می‌دهد که زیاد از درون‌مایه‌ی فیلم جدا نشود.
«ریز احمد» در این نقش مناسب‌ترین انتخاب بوده است. به‌نظر آن نگاه مضطرب و همیشه پریشانی که روی چهره‌ی او قرار دارد کار را برای پیرس راحت‌تر کرده است. از سویی دیگر دو کاراکتر کودک نیمه‌ی دیگر بار روایت را بر دوش دارند. در پاره‌ی اول مخاطب و دو کودک گاه با بهت و حیرت و گاه همچون یک قهرمان به مالیک‌خان می‌نگرند. اکت‌های نفس‌گیری که این دو کودک در مواجهه با اتفاقات فیلم دارند به‌نوعی مخاطب را نیز دچار هیجان می‌کند. این تقابل کاراکترها و درگیری‌شان با یکدیگر تا انتهای فیلم همچنان وجود دارد تا پیرس بتواند به نتیجه‌ی اثر خود برسد. فیلم «رویارویی» همان گروهی است که روان‌درمان‌گر برای بیماران خود می‌سازد تا همه‌ی آن درونیات را بیرون بریزند. پیرس هم بسیار ساده این مواجهه و رویارویی را در دنیایی که می‌سازد تصویر می‌کند. این فیلم یک اثر ساده در سینمای جریان اصلی است که فقط با برداشتن مرز بین واقعیت و توهم روایت خود را پیش می‌برد.