کارگردان توانا، ستاره‌های بی‌بخار

«مایکل پیرس» را از فیلم «جانور» در سال ۲۰۱۷ می‌شناسیم و با مرور فیلم «رویارویی» در سال ۲۰۲۱ عملاً بیشتر و بیشتر به درون دنیای او رفتیم. او در هر دو اثر ابتدا سعی می‌کند مخاطب را درگیر یک واقعیت روتین کند و سپس از پس این واقعیت دهشتی آزاردهنده را بیرون بکشد. حال آقای پیرس در روایت جدید خود دست به ریسک بزرگی زده و سعی دارد همان دنیا را کمی بزرگ‌تر و وسیع‌تر کند.

داستان با تک‌نماهایی از پرده‌ی سوم و سپس رؤیا-کابوس کاراکتر «کیت» آغاز می‌شود. آقای پیرس به‌خوبی از همین لحظه شروع به شخصیت‌پردازی کاراکترهای اصلی می‌کند. ابتدا در رؤیا-کابوس کیت نمایی از کاراکتر «پتی» را شاهد هستیم. اما در آن لحظه نمی‌دانیم پتی کیست و آقای پیرس از تقابل‌های پیش روی کیت در سکانس‌های بعدی این شخصیت غایب را نیز پرداخت می‌کند. در این سکانس‌ها و از طریق تقابل کیت و ریچارد کم‌کم زندگی شخصی این کاراکتر برای مخاطب عیان می‌شود. به‌نوعی آقای پیرس کل پرده‌ی اول را تبدیل به درامی می‌کند که با بازی زیبای «جولین مور» بیشتر و بیشتر این رنج سوگ و سردرگمی را درک می‌کنیم.

اما داستان آقای پیرس درست از زمانی مسیر سقوط را پیش می‌گیرد که گره اصلی روایت، یعنی کاراکتر «کلر»، خود را عیان می‌کند؛‌ تک‌دختر معتاد کیت و ریچارد. آقای پیرس در مکالمه‌ی ابتدایی ریچارد و کیت به این موضوع اشاره می‌کند که کلر مشکلی جدی دارد و کیت نیز بیش‌از‌حد تبدیل به مادری ضعیف شده و تحت سلطه‌ی ناتوانی و خماری کلر قرار گرفته است. این درست همان درون‌مایه‌ای است که آقای پیرس جست‌و‌جو می‌کند؛ مادری که تنها فرزندش اسیر اعتیاد است و گویی قرار نیست هیچ‌گاه عشق را از این فرزند دریافت کند. اما گره بعدی اینجاست که بازیگری چون «سیدنی سویینی» از عهده‌ی نقش کلر و تغییر حالات او برآمده است؟ به‌طور حتم زمانی که فیلم را مشاهده می‌کنیم گویی با اتود این بازیگر برای ایفای نقش یک معتاد مواجه هستیم. فیلم در عمل تبدیل به محل آزمون این کاراکتر شده است. از آن‌سو نیز حضور دو کاراکتر رایان و جکی نیز در این روایت قرار است شرورهای سلطه‌گر و تحت‌سلطه‌ را پیرامون این مادر و دختر قرار دهد. اما آقای پیرس در ایجاد خط ارتباطی بین این کاراکترها و آن الزامی که همه‌چیز را به پرده‌ی سوم می‌کشاند دچار لنگی است.

جولین مور بازیگر بسیار توانایی است؛‌ اما او صرفاً کیت پرده‌ی اول و دوم را به‌خوبی ارائه می‌دهد و نه آن کیت پنهان در پرده‌ی سوم. به نوعی می‌توان اینگونه گفت که زوج بازیگر سویینی و مور در این روایت با داستان ناموزون هستند و چنین انتخاب و چینشی یا به استودیو یا کارگردان بازمی‌گردد. صرف‌نظر از این باید چنین گفت که حتی جولین مور و سیدنی سویینی که چنین نقش‌هایی را پذیرفته‌اند ملزم به تلاش بیشتر برای درک بهتر کاراکترها هستند و نه سبک‌و‌سنگین کردن میزان تبلیغات پس از تولید اثر! شاید هالیوود باید عوامل خود را در چنین روایت‌هایی ملزم به تماشای برخی شاهکارهای درام-جنایی کره‌ای کند؛ آثاری که هم کلاس بازیگری رایگان برای بازیگران هالیوودی محسوب می‌شوند و هم کارگردان‌هایی چون آقای پیرس را برای ارتباط بهتر آن روی پنهان درام با روتین مقابل چشم مخاطب دچار ایده‌های بیشتر می‌کنند.