نه کمدی، نه هیجان و نه حتی منطق
سینمای تایوان در معنای حضور فیلمسازانی که بار بزرگی را در سینمای جهان بر دوش کشیدهاند سینمایی قابل احترام است. اما مشکل این سینما مانند همسایهاش چین در آثار تجاری است. در سینمای ژانری تایوان به وفور میتوان آثار دلهره، اکشن، هیجانانگیز و کمدیهای تلفیقی را پیدا کرد که فقط ساخته میشوند و هیچ دورنمایی در آنها یافت نمیشود. فیلم جدید آقای «دینگ-لی ونگ» هم از این قاعده مستثنی نیست. او سعی دارد با تلفیق سینمای هیجانانگیز و کمدی مخاطب را درگیر یک اثر مناسبتی کند.
در سینمای هیجانانگیز روایتهایی که به مقولهی سرقت میپردازند طرفداران خاص خود را دارند و این را میتوان از میزان محبوبیت آثار مختلف در این زیرژانر و کلیشه به خوبی دریافت؛ فیلمهایی چون «مخمصه» و «امتیاز» و حتی سریالی چون «سرقت پول». در تمامی این روایتها با نوعی منطق مواجه هستیم که ذهن مخاطب را درگیر ذکاوت سارقان میکند و عملاً خود فرآیند سرقت است که تبدیل به درونمایه و در نهایت نقطهوقت اثر میشود. کارگردان تایوانی اما سعی دارد از این طریق مخاطب را صرفاً با یک کمدی میانه و زرد مواجه کند که در انتهای آن بازیگران سال نو چینی را به مخاطب تایوانی خود تبریک بگویند. زمانی که چنین هدفی مد نظر فیلمساز قرار میگیرد نباید انتظار زیادی از خود روایت داشته باشیم.
در این فیلم با گروهی از سارقان مواجه هستیم که سعی دارند یک میلیارد یوآن را از یک بانک سرقت کنند. اما هنگامی که متوجه میشوند این سرقت در اصل نقشهی خود رییس بانک است و در این میان معشوقهی سابق سردستهی سارقان بهعنوان تنها قربانی ماجرا قرار است جان خود را از دست دهد، تصمیم به بازگرداندن پول به درون گاوصندوق میگیرند. آنچه در این روایت آزاردهنده است تیپ بودن شخصیتها نیست، بلکه ناتوانی کارگردان از ارائهی اثری حتی سرگرمکننده است. زمانی که پلانهای این اثر را با فیلمی که چند ماه پیش آن را مرور کردیم، «سرقت»، مقایسه میکنیم، عملاً با اثری مواجه هستیم که در سینمای زرد میانه نیز جایگاهی ندارد. کارگردان صرفاً سعی دارد یک خردهروایت عاشقانه را درگیر روایت اصلی کند و از طریق این تلفیق مخاطب را پای اثر خود بنشاند. اما تدوین اثر آنقدر بد، آنقدر ضعیف و در نهایت آنقدر دارای ضربآهنگ بالای جعلی است که مخاطب را دچار نوعی سرسام حاصل از کسالت میکند.
سینمای تجربی تایوان با چنین آثاری راه به جایی نخواهد برد. بهطور حتم در میان خیل این آثار و طبق مشاهدههای قبلی ما در کانال آثار متوسطی پیدا میشوند که ارزش تماشای یکباره را برای مخاطب سرگرمی داشته باشند، اما آن آثار همهی این سینمای تجاری نیستند و بخش اعظمی از این سینما در خدمت همین آثار تیپیک و مضحک است. در هر حال باید دید آیا سینمای تایوان در کنار سینمای چین میتوانند بالاخره آن تعادل مورد انتظار را بین سینمای جریان اصلی و درامهای جشنوارهای خود برقرار کنند یا این مسیر ادامه دارد.
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.