وقتی خدایان یونانی دنیا را به سخره بگیرند

«پتی» موشی‌ست که در کودکی توسط «سم»، گربه‌ای مهربان، به‌فرزندی گرفته شده است. او که حالا کمی بزرگ‌تر شده و آرزوی داشتن تجربه‌های بیشتر را دارد با دنبال کردن «جیسون»، قهرمان قدیمی و بزرگ شهر، می‌خواهد مانند او سفرهای زیادی داشته باشد و همه‌جا را کشف کند. سم اما پتی را دوست دارد و تلاش می‌کند او را از این کار منصرف کند.

تا کنون بارها در مرورهای مختلف از عدم توجه سازندگان انیمیشن نسبت به انتخاب مخاطب صحبت کرده‌ایم. دیده می‌شود بعد از تماشای بسیاری از انیمیشن‌ها کودکان آن‌قدر درباره‌ی روایت سؤال دارند که بزرگسالان نمی‌توانند پاسخی در خور را به آنها بدهند. در سوی دیگر بزرگسالان هم نتوانسته‌اند در تمام مدت به داستان گوش دهند و حوصله‌اشان از آن سر نرود. این اتفاق دقیقاً از معضل عدم انتخاب درست مخاطب نشأت گرفته است. در واقع انیمیشن‌سازان نتوانسته‌اند مخاطب خود را هدف‌گذاری و انتخاب کنند تا بر اساس این انتخاب داستان خود را شرح دهند. اینجاست که نه کودک به‌دلیل اتفاقاتی که توانایی درک آن را ندارند، از داستان لذت می‌برد و نه بزرگسال به دلیل داستان سطحی و آسان راضی است. این انیمیشن هم دارای همین مشکل است. کودکان از خدایان باستانی یونان مانند «زئوس» و «آپولو» چیزی نمی‌دانند و توضیح وجود آنها در داستان کمی مشکل است. پیرنگ روایت هم برای بزرگسالان قابل‌پیش‌بینی و خسته‌کننده است. به همین دلیل در نهایت کودکان چندان راضی نخواهند بود. اگرچه اوضاع برای بزرگسالان کمی متفاوت است، زیرا طنازی خدایان باستان در میان شوخ‌طبعی گاه‌گداری شخصیت‌های داستان می‌تواند باعث رضایت بیشتر آنها شود.

انیمیشن «دمداران باستانی» منطق روایی خود را بر اساس داستانی طنازانه قرار داده است. خدایان باستان عامل رخ دادن اتفاقات هستند و همین امر طنز خوبی را به روایت تزریق کرده است. خدایان باستان به‌تنهایی پتانسیل ایجاد یک روایت طنازانه‌ی مستقل را هم دارند. ناراحتی برادر زوس به‌دلیل نساختن مجسمه‌ی او توسط مردم شهر، ایجاد طوفان و فرستادن موجودات ترسناک تنها برای خندیدن و سرگرمی خدایان اتفاقات جذابی هستند که مخاطب بزرگسال از آن لذت خواهد برد. وجود ربات در جزیره و نقشه‌ی قلابی جزیره‌ی طلا از دیگر اتفاقاتی است که هم کودکان و هم بزرگسالان از آن لذت می‌برند. شخصیت‌های داستان هم با اتفاقاتی جادویی که بیشتر آنها طنزی در خود دارند وارد مسیر اصلی داستان می‌شوند و رفته‌رفته جای خود را پیدا می‌کنند. ورود و خروج کاراکترها به‌گونه‌ای است که مخاطب کودک هم می‌تواند آن را بپذیرد. اگرچه نوع این کارکترها و توانایی‌های آنها گاه کودک را با پرسش‌هایی روبه‌رو می‌کند، اما هنوز بزرگسالان می‌توانند برای آنها توضیحی بیاورند. موسیقی و ترانه‌های خوانده شده در این انیمیشن یکی دیگر از جذابیت‌های آن محسوب می‌شوند که می‌تواند هم مخاطب کودک و هم بزرگسال را به وجد آورد.