مرا بپذیرید

«اما» به همراه خواهر بزرگ‌تر خود، «کارولین»، و مادر و پدرش زندگی عادی و ساده‌ای دارند. آنها حتی برای به سرپرستی گرفتن یک توله سگ هم اقدام کرده‌اند. همه‌چیز خوب پیش می‌رود تا اینکه خبر جدایی پدر و مادر دختران را نگران می‌کند. اما دلیل جدایی پدر و مادر آن چیزی است که قرار است تمام اعضای خانواده را وارد مرحله‌ای سخت کند. «توماس»، پدر خانواده، قرار است تغییر جنسیت داده و تبدیل به زن شود.
همان‌طور که برده‌داری سیاهان یا عدم حق رأی زنان یا حتی جرم بودن دگرباش بودن زمانی اتفاقی کاملاً عادی بود داشتن یک جنسیت در تمام عمر هم اتفاقی کاملاً عادی محسوب می‌شد. کسی باور نمی‌کرد سیاهان برده نباشند یا زنان و دگرباشان بتوانند به حقوق اولیه‌ی انسانی خود دست یابند. تغییر جنسیت هم تا سال‌ها پیش کاری غیرقابل تصور بود، اما با پیشرفت و آگاهی انسان‌ها و پذیرش حقوقی که هر فرد باید در زندگی خود داشته باشد، پذیرش این افراد هم رفته‌رفته کاری راحت‌تر شد. دیگر دیدن مردی که زمانی زن بود یا زنی که زمانی مرد بود کار سختی نیست. اینکه چرا در یک فرد این احساسات متناقض رخ می‌دهند بحثی طولانی و حتی تخصصی نیاز دارد که باید دور از ذهن قضاوت‌کننده‌ و ناآگاه هر فردی باشد. ما به دور از درست یا غلط بودن این اتفاق تنها باید بیاموزیم آنچه می‌بینیم را درک کرده و به کسانی که در این راه قدم می‌گذارند احترام بگذاریم. این فیلم هم دقیقاً تلاش می‌کند همین حرف را بزنم.
فیلم «یک خانواده‌ی معمولی کامل» تلاش می‌کند در مسیر روایت خود شخصیت‌های‌اش را همانطور که هستند نشان دهد. توماس را علی‌رغم تغییر جنسیت و زن بودن والدی دلسوز نشان دهد که فرزندان‌اش را تحت هر شرایطی دوست می‌دارد و اما و کارولین را هم فرزندانی تصویر کند که آنها هم علی‌رغم احساسات متناقضی که دارند پدر را دوست داشته باشند. این فیلم اما از زاویه‌ی دید اما، دختر کوچک خانواده، است. دختری که اگرچه پدر را دوست می‌دارد اما نمی‌تواند تناقضی را که در ظاهر پدر می‌بیند درک کند. نشان دادن احساسات شخصیت‌های روایت با کمترین دیالوگ و بهره بردن از دوربینی که هم کلوزآپ را خوب می‌شناسد و هم می‌داند کی و کجا از مدیوم‌شات و حتی لانگ‌شات استفاده کند باعث شده درک احساسات این افراد راحت‌تر صورت بگیرد. شخصیت‌ها بسیار کم حرف می‌زنند، اما حرکات اندام‌اهاشان به ویژه چشمان‌اشان می‌تواند به خوبی از حس درونی آنها حرف بزند. به همین دلیل بازی بازیگران این فیلم را می‌توان یکی از نقاط قوت آن دانست که دیدن روایت را شیرین کرده است. حتی گریمی که بر چهره‌ی توماس انجام شده است به خوبی توانسته زنی را نشان دهد که با داشتن ظرافت‌های زنانه هنوز هم کمی به مردان شباهت دارد. این گریم و بازی‌ها باعث شده همه‌چیز ملموس‌تر و بهتر دیده شود.