همان همیشگی

اندرو تروکی پس از 17 سال که از ساخت «مرداب سیاه» گذشته، در سال 2020 بازسازی جدیدی از آن را به‌روی پرده برده است. فیلم مانند سری قبل هم در نواحی استرالیا می‌گذرد و این‌بار دو زوج و یک راه‌بلد همراه آنها قرار است غارنوردی کنند. مانند بسیاری از فیلم‌های این ژانر، صحنه‌ی ابتدایی معرفی مرگبار بودن این لوکیشن را برعهده دارد و دو توریست ژاپنی در حین گم کردن مسیر به داخل گودالی می‌افتند و در نهایت طعمه‌ی کروکودیل (کاراکتر ثابت هر دو فیلم) می‌شوند.
یکی از ژانرهایی که علی‌رغم هزینه‌ی کم، فیلم‌ساز را از برگشت سرمایه مطمئن می‌کند همین ژانر وحشت است. این فیلم هم آنقدر اقتصادی بسته شده است که گاهی اوقات در طول فیلم بیش‌ازحد خود را نشان می‌دهد و همین باعث می‌شود جذابیت قصه کم‌و‌کم‌تر شود. تروکی این را می‌دانسته که مخاطب از همان ابتدا می‌داند که این پنج نفر قرار است طعمه‌ی یک موجود وحشی شوند و در نهایت یک یا دو نفر از آنها نجات پیدا کند. اما این‌بار برای پیرنگ فرعی خود از مفهومی به‌نام «خیانت» استفاده کرده تا در طول داستان مخاطب را وادار به قضاوت کند. اما مشخص شدن این خیانت در روابط شخصی تنها و تنها بیان می‌شود و حتی لحظه‌ی بیان آن هم مناسب نیست و مخاطب ممکن است با خود بگوید :«خب. حالا چه؟»
لوکیشن ساده و استودیویی فیلم آن‌قدر بد طراحی شده که حتی نورهای چراغ‌قوه‌ها و تلاش‌های نافرجام کاراکترها برای پیدا کردن راه فرار باعث برانگیخته‌شدن مخاطب نمی‌شوند. زمانی که فیلم‌ساز قرار است با جریان آب تعلیق ایجاد کند، باید آن‌قدر دقیق به این پاره‌ی مهم داستان پرداخته شود که با هر قطره‌ی آن بتوانیم تعلیق را در ذهن مخاطب ایجاد کنیم. اما در این فیلم حضور این جریان بیشتر شبیه یک جکوزی در یک استخر سرپوشیده است و بار اصلی تعلیق داستان روی چهره‌های کاراکترهاست که آنها هم چیز زیادی برای ارائه ندارند.
نکته‌ی مهم دیگر در چنین روایت‌هایی شیوه‌ی حذف کاراکترها در طول فیلم است. اینکه کارگردان در این اثر دست به الگوی مرسوم نمی‌زند و با این کار آن پیرنگ فرعی را بی‌اثر می‌کند، یکی دیگر از فراوان مشکلات فیلم است. اگر قرار است مخاطب دچار قضاوت شود، پس باید چند خط داستانی را در ذهن بپرورانی تا بتوانی به بهترین آنها برسی و به‌نوعی بیننده را در هر لحظه و با هر حذف شوکه کنی. اما متأسفانه کارگردان در این امر هم ناتوان نشان داده است.
در هر حال سینمای وحشت همیشه مخاطبین خاص خود را داشته و این مخاطب با دیدن پوسترهای جذاب این نوع فیلم‌ها، بی‌هیچ پیش‌قضاوتی خود را وارد دنیای فیلمساز می‌کنند تا بلکه با دنیای دلهره‌آور جدید و غیرقابل‌پیش‌بینی مواجه شوند.