جادوی زوتوپیا هنوز زنده است

پس از ماجراهای قسمت نخست و هم‌دست شدن «نیک وایلد» و «جودی هاپس» برای نجات شهر زوتوپیا، این دو اکنون به‌عنوان همکاران رسمی دپارتمان پلیس بار دیگر درگیر پرونده‌ای پیچیده می‌شوند. این بار ماجرا به رازی قدیمی گره خورده که با ورود ماری به نام «گری» ابعاد تازه‌ای پیدا می‌کند و قهرمانان داستان را به سفری دیگر در دل شهر زوتوپیا می‌کشاند.

نام «جرد بوش» و «بایرون هاوارد» سال‌هاست با انیمیشن‌های موفقی چون زوتوپیا، اینکانتو، رایا و آخرین اژدها و موانا گره خورده است. به‌ویژه جرد بوش که در خلق جهان‌هایی سرشار از خلاقیت، رمز و راز و جزئیات مثال‌زدنی مهارت دارد. مهم‌ترین ویژگی آثار او، ساخت دنیاهایی است که با وجود فانتزی بودن، منطق درونی محکمی دارند و مخاطب کودک و بزرگسال را به‌راحتی با خود همراه می‌کنند. در این جهان‌ها، روابط علت و معلولی، قوانین اجتماعی و حتی رفتار شخصیت‌ها به شکلی طراحی شده‌اند که باورپذیر به نظر برسند. از همین رو، شخصیت‌های این آثار صرفاً حیواناتی انسان‌نما نیستند، بلکه بازتابی از انسان‌های واقعی با دغدغه‌ها، ضعف‌ها، شوخی‌ها و روابط اجتماعی آشنا هستند.

«زوتوپیا ۲» نیز تلاش می‌کند به این ویژگی وفادار بماند. سازندگان علاوه بر معرفی شخصیت‌های تازه، بسیاری از کاراکترهای محبوب قسمت اول را نیز دوباره وارد داستان کرده‌اند تا حس نوستالژی مخاطبان حفظ شود. با این حال، بزرگ‌ترین ضعف فیلم در روایت داستان جدید آن نهفته است؛ روایتی که در مقایسه با قسمت نخست، تازگی و غافلگیری کمتری دارد. در فیلم اول، مخاطب هم‌زمان با جودی قدم به دنیایی ناشناخته می‌گذاشت و به‌تدریج با ساختار پیچیده و جذاب زوتوپیا آشنا می‌شد. اما در قسمت دوم، این جهان دیگر برای مخاطب شناخته‌شده است و بار اصلی فیلم بر دوش ماجراجویی شخصیت‌ها قرار می‌گیرد؛ ماجراجویی‌ای که هرچند سرگرم‌کننده است، اما از نظر داستانی کمتر غافلگیر می‌کند و در بخش‌هایی قابل پیش‌بینی به نظر می‌رسد.

با وجود این ضعف، انیمیشن همچنان به لطف شخصیت‌پردازی جذاب و شوخی‌های هوشمندانه، ریتمی سرزنده و تماشایی دارد. حضور دوباره برخی شخصیت‌های فرعی محبوب، در کنار شخصیت‌های تازه، لحظات کمیک متعددی خلق می‌کند. اجرای «شکیرا» در نقش غزال مشهور زوتوپیا، بازگشت «تنبل» دوست‌داشتنی با حرکات اغراق‌شده و آرامش همیشگی‌اش، و همچنین شخصیت‌هایی که آشکارا از تیپ‌های آشنای دنیای واقعی الهام گرفته‌اند، همچنان از نقاط قوت فیلم محسوب می‌شوند و فضای طنز اثر را زنده نگه می‌دارند.

یکی دیگر از نقاط قوت «زوتوپیا ۲» کیفیت بالای طراحی بصری و انیمیشن آن است. جزئیات محیط، نورپردازی، بافت‌های شهری و تنوع زیست‌بوم‌های زوتوپیا نسبت به قسمت نخست پیشرفت محسوسی داشته و هر بخش از شهر هویت منحصربه‌فرد خود را حفظ کرده است. همچنین موسیقی و صداگذاری، به‌ویژه در صحنه‌های تعقیب و گریز و لحظات احساسی، نقش مهمی در حفظ ریتم فیلم ایفا می‌کنند. هرچند این پیشرفت‌های فنی نمی‌توانند ضعف‌های فیلمنامه را به‌طور کامل جبران کنند، اما باعث می‌شوند تجربه تماشای فیلم همچنان لذت‌بخش باشد و مخاطب تا پایان با دنیای رنگارنگ و پرجزئیات زوتوپیا همراه بماند.

در نهایت، جرد بوش و بایرون هاوارد بار دیگر تلاش کرده‌اند با استفاده از نمادهای انسانی، مسائل اجتماعی و روابط میان انسان‌ها را در قالب دنیایی از حیوانات روایت کنند. اگرچه «زوتوپیا ۲» از نظر داستانی به قدرت و تازگی قسمت نخست نمی‌رسد، اما همچنان اثری سرگرم‌کننده، خوش‌ساخت و قابل‌تأمل است که ضمن ایجاد لحظاتی مفرح، مخاطب را به اندیشیدن درباره جامعه، تفاوت‌ها و شیوه همزیستی انسان‌ها نیز دعوت می‌کند.