بانوی دهشت

همواره مشاهیر در رأس توجه اهالی هنر در زمینه‌ی سینما برای به‌تصویر کشیده شدن زندگی‌اشان، حتی بخش کوچکی از آن بوده‌اند. این اثر نیز از این قاعده مستثنی نبوده و به پاره‌ای از حیات شرلی جکسن، خالق پرآوازه‌ی آثار جنایی و ترسناک پرداخته است. بازه‌ی زمانی یک‌ساله که وی حین نگارش کتاب معروفش Hangsaman بوده و مخاطب را همراه با خود به پایان داستان می‌کشاند. داستان‌های او همیشه با نوعی سِحر، جادو و طلسمی قدرتمند همراه بوده و با هیپنوتیزم‌کنندگی مخصوص نوشته‌هایش، همگام شده است.
اغلب فیلم‌هایی که بر مبنای زندگینامه هستند، قالبی کلیشه‌وار دارند و برخی اوقات نیز، کارگردان با اندک تغییر و تصرفی در زندگی شخصی فرد مزبور، سعی بر جذاب کردن اثر خود دارد.
این اثر، نیز زندگی شرلی جکسن و پروفسور استنلی ادگار هایمن را زیرکانه به‌تصویر می‌کشاند.

داستان با ورود زوج جوانی به خانه‌ی ایشان آغاز شده که از همان اوان فیلم با رفتارهای عجیب‌و‌غریب صاحب‌خانه‌ روبه‌رو می‌شوند. شخصیت زن مهمان به‌مثابه‌ خدمتکاری در خدمت خانواده است. ما با عدمِ توجه همسر، در عین بارداربودن‌اش، به او مواجهیم.
از سوی دیگر، شرلی زنی‌ست که مشکل روحی‌ و روانی داشته و با اعتماد‌به‌نفس پائین در گردهمایی کاری همسرش شرکت کرده و درعین حال، نوعی برخورد زننده‌ با زن مهمان را از خود بروز می‌دهد. زنی گوشه‌گیر و مردم‌گریز.

روایتی پیچیده، کارگردانی ضعیف و فیلمنامه‌ای نسبتاً درخورِ این اثر. متأسفانه موضوعی ازهم‌گسیخته که همچون پازلی با عدم هارمونی و هماهنگی، چینش و روندی گاهاً کسالت‌بار را نمایان می‌کند. دربرخی صحنه‌ها گوئی سعی دارد به زور، مخاطب را به‌طرز عذاب‌آور و رقت‌انگیزی همراه خود کند؛ اما با این‌حال به‌‌مدد بازی فوق‌العاده‌ی بازیگرانش توانست فیلمی نسبتاً قابل را به دنیای سینما معرفی کند.

الیزابت ماس نبوغ و شایستگی خود را در ارائه‌ی شخصیت شرلی به‌کار بسته و در کنار او از اودسا یانگ و هم‌چنین مایکل استولبارگ که توانست کاراکتری منفور و مشمئزکننده را به مخاطب نشان دهد، می‌توان نام برد.
نقطه‌ی قوت دیگر فیلم را باید در فیلم‌برداری این اثر دانست و از سوی دیگر خشونتی که مستقیماً به‌تصویر کشیده نشد؛ اما روح و روان بیننده را با کشمکشی درونی در خود فرو برد و تلاش کرد به‌گونه‌ای سبعانه و منحصر‌به‌فرد، آزارهای روانی مستتر در فیلم را عیان نماید. داستان، فضایی میان رؤیا و واقعیت را به‌تصویر کشاند و در آخر نیز به‌نحوی دلخراش، پایانی تکان‌دهنده را برای داستان خویش که همانا همسان و همپای شخصیت زن بود، رقم زد.