خبری از موسیقی راک نیست

«بادی» و دوستان‌اش به تازگی از تور موسیقی خود بازگشته‌اند و همه‌ی روستا از دیدن آنها خوشحال‌اند. سازندگان یک مسابقه‌ی استعدادیابی موسیقی از بادی می‌خواهد به عنوان داور در مسابقه شرکت کند. بادی در ابتدا از این کار امتناع می‌کند، زیرا تصور می‌کند این برنامه‌ها جز تلف کردن وقت چیزی نیستند. کمی بعد از شروع این برنامه اما اتفاقات به گونه‌ای رقم می‌خورد که بادی این چالش را می‌پذیرد.
در سال ۲۰۲۱ بود که ما انیمیشن «سگ عشق راک ۲» را مرور کردیم. در این مرور گفتیم مهم‌ترین علتی که این انیمیشن توانسته مخاطبانی خاص را متوجه خود کند وجود آهنگ‌های راک قدیمی و زیبا هستند. انیمیشنی که در آن شخصیت‌های تعریف شده در قسمت اول در این قسمت به بلوغ رسیده بودند و حال تلاش می‌کردند به آرزوهای خود دست بیابند. در قسمت سوم اما به نظر می‌رسد این افراد حرف زیادی برای گفتن ندارند و بزرگ‌ترین مزیت قسمت دوم در قسمت سوم به کلی نادیده گرفته شده است. بیننده در قسمت سوم حتی نمی‌تواند یک آهنگ موسیقایی کامل و هدف‌مند را بشنود، چه رسد به آهنگی راک. انیمیشنی با مضمون عاشقان موسیقی راک حداقل باید یک یا دو آهنگ راک در درون خود داشته باشد تا بتواند مخاطبانی مشخص را هدف بگیرد. به جز این مخاطبان خاص عشق راک، انیمیشن باید مخاطبانی عمومی را هم برای خود برگزیند و به گونه‌ای روایت‌اش را بازگو کند که بیشتر کودکان کم‌ سن‌وسال بتوانند پیگیر ماجراجویی شخصیت‌های‌اش باشند. برای این منظور هم منطق روایی و جذابیت داستانی مهم است. کاری که این انیمیشن نتوانسته انجام دهد.
این انیمیشن می‌توانست با هدف‌مند کردن و اهمیت دادن به بعضی از شخصیت‌های خود به روایت‌اش شاخ‌وبرگ دهد. آهنگ‌ساز مشهور راک این انیمیشن، «انگس» قد بلند و عینک به چشم، یک شخصیت با پتانسل بالا بود که کاملاً نادیده گرفته شده است. اگرچه به نظر می‌رسد داستان به این فرد توجه داشته و روایتی به او داده، اما این روایت نسبت به پتانسیل درونی این شخصیت کاملاً ناچیز است. از دست رفتن حافظه‌ی این شخصیت و جای گرفتن او در جاهایی که جای او نیست، باعث شده حرام شود. مثلاً سکانسی که او با عده‌ای گوسفند روبه‌رو می‌شود با کمی خلاقیت می‌توانست یکی جذاب‌ترین سکانس‌های این انیمیشن باشد. صدای این شخصیت هم به شدت به تصویر و شمایل او می‌آید. این صدا و آن لهجه‌ی جذاب می‌توانست با پرداخت بیشتر بار بسیاری از کمبودهای روایت را به دوش بکشد، اما این اتفاق رخ نداده و روایت در همان ملال‌انگیزی خود می‌ماند. بادی هم شخصیت جذاب همیشگی نیست. پیرنگ داستان و مسابقه‌ی استعدادیابی یک طرح تکراری و کلیشه‌ای است که بدون خلاقیت سازنده نمی‌تواند منجر به اتفاقی خاص شود. در صورتی که انیمیشن «سگ عشق راک» خوراک لازم را برای این کار داشت اما از آن حتی به اندازه‌ی قرار دادن یک موسیقی قدیمی راک هم استفاده نکرده است.