انیمیشنی که اصالت خود را حفظ کرده است

«تد» بعد از ماجراجویی‌هایی که داشته است و نگه داشتن «مومیایی» در خانه‌اش، تلاش می‌کند خود را به گروه کاوشگر ثابت کند. اما یک اتفاق ناگهانی باعث می‌شود او از این گروه اخراج شود. تد در ابتدا نمی‌داند در آن اتفاق یک طلسم باستانی را رها کرده و دوستان‌اش را به خطر انداخته است، در نتیجه بعد از آگاهی به همراه «سارا»، دوست قدیمی‌اش، و مومیایی سعی می‌کنند این طلسم را از بین ببرند.
انیمیشن اسپانیایی «تد، کاوشگر گمشده» در سال ۲۰۱۲ برای اولین بار ساخته و منتشر شد. در این انیمیشن مردی که کارش به نوعی بنایی بود، اما علاقه‌ی بسیار زیادی به باستان‌‌شناسی داشت با رخ دادن اتفاقاتی توانست مسیر زندگی‌اش را رو به سمت این علاقه‌ تغییر دهد. در سال ۲۰۱۷ قسمت دوم این انیمیشن باتوجه به استقبال زیاد مخاطبان و منتقدان و جوایزی که به خاطر قسمت اول دریافت کرده بود، ساخته شد. این قسمت از انیمیشن نیز توانست به راحتی مورد توجه مخاطبان قرار لگیرد. تا اینکه در سال ۲۰۲۲ باز هم کارگردان این دو انیمیشن‌ دست به ساخت روایتی دیگر از این شخصیت و دوستان‌ جذاب‌اش زد تا بتواند نشان دهد اصالت و بن‌مایه‌ی روایت خود را حتی بعد از به یک دهه از دست نداده است. «انریکه گاتو» کارگردان این انیمیشن که دو قسمت قبل آن را هم کارگردانی کرده بود، با شناخت کامل از شخصیت‌های داستان‌های‌اش توانسته به خوبی آنها را در کنار هم قرار دهد و گروهی جذاب را شکل دهد که می‌توانند برای نود دقیقه مخاطب خاص خود که نوجوانان کم‌سن‌وسال هستند را مشغول کنند. مخاطب در مسیر داستان می‌تواند هم طنز و شوخ‌طبعی شخصیت‌های داستان را ببیند، هم از شخصیت‌های جذاب جدید دیدن کند و هم روایتی ساده و در عین حال دارای منطق روایی را شاهد باشد.
شاید یکی از مهم‌ترین دلایلی که می‌تواند این انیمیشن را از انیمیشن‌های پرسروصدا اما بی‌هدف هالیوودی سرتر کند آن است که هم داستان در مسیر خود می‌تواند منطق روایی‌اش را حفظ کند و هم شخصیت‌ها دارای هویت هستند و توانایی درک شدن توسط مخاطب را دارند. البته که طنز روان و ساده‌ی میان دیالوگ‌های شخصیت‌ها هم آنها را کاملاً واقعی تصویر کرده است و مخاطب می‌تواند با دیدن این شوخ‌طبعی با آنها ارتباط بیشتری برقرار کنند. انیمیشن‌های هالیوودی بسیار کم توانسته‌اند یک کاراکتر طنز را ایجاد کنند و از طنز آن برای روان کردن مسیر داستان استفاده کنند. شخصیت مومیایی یا پلیسی که به دنبال تد و دوستان‌اش است، بارها با همین حس شوخ‌طبعی و طنز خود توانستند مسیر داستان را تغییر دهند و اتفاقات مختلفی را رقم بزنند، به طوری که مخاطب هرگز تصور نکند با داستانی بی‌هدف روبه‌رو شده است. ورود مومیایی جدید و شاه‌دختی که هیچ‌کس او را به یاد نمی‌آورد یکی دیگر از آن نقاط قوتی است که روایت را جذاب‌تر کرده است. این شخصیت بدون اینکه باعث ایجاد ارتباط‌هایی کلیشه‌ای و تکراری مانند عاشق شدن دو مومیایی شود به راحتی در مسیر داستان قرار می‌گیرد و پیشرفت داستان را باعث می‌شود. اتفاقی که هرگز در یک روایت هالیوودی شاهد آن نخواهیم بود. داستان‌های هالیوودی مدام تلاش می‌کنند بدون ایجاد خلاقیتی جدید تنها با تکیه بر روابط فردی و عشق به شخصیت‌های خود هویت دهند. در صورتی که در این انیمیشن هر شخصیت دارای هویت خاص خود است که با وجود دیگری می‌تواند آن را بهتر بروز دهد.