سادگی رمز یک کمدی خوب است

«توماس» می‌داند همسرش به او خیانت کرده است. او در واقع همسرش را با مردی دیگر در هتلی لوکس دیده است و نمی‌داند باید چه واکنشی نسبت به این اتفاق داشته باشد. تنها راهی که به ذهن‌اش می‌رسد گرفتن انتقام از این مرد ناشناس است. توماس کمی بعد متوجه می‌شود آن مرد ناشناس تنها یک راننده‌ی تاکسی ساده با نام «خرونیمو» است و این اتفاق او را بیشتر ناراحت می‌کند، زیرا نمی‌داند چرا همسرش این راننده‌ی ساده را به او ترجیح داده است.
فیلم «او چطور آدمیه؟» روایتی کمدی است که دو شخصیت اصلی خود را در سفری جاده‌ای در کنار هم قرار می‌دهد و برخلاف بسیاری از این‌گونه فیلم‌ها سعی ندارد با شخصیت‌هایی متضاد این دو نفر را تعریف کند. ما در بسیاری از کمدی‌های امروزی شاهد وجود دو شخصیت متضاد هستیم که قرار است با موتیف‌های رفتاری متفاوت خود مکملی برای ایجاد موقعیت‌ها یا مکالمات طنز شوند تا مخاطب را با خود همراه کنند. در این فیلم اما ما تضاد رفتاری‌ای میان این دو شخصیت نمی‌بینیم. برعکس آنها به گونه‌ای شباهت هم با هم دارند. این شباهت‌های رفتاری باعث می‌شود هم از یک سو شرح شخصیت‌های آنها توسط فیلم راحت‌تر صورت بگیرد و هم مخاطب به درک بهتری از این افراد دست پیدا کند. در واقع این فیلم توانسته به خوبی دلایل رفتاری شخصیت‌های خود را در منطق روایی داستان‌اش جای دهد و مسیر روایت‌اش را با توجه به طنز بودن‌اش قابل پذیرش کند. این فیلم با نیم‌نگاهی به ابزوردیسم توانسته تا حدودی فیلم‌های ابزورد بریتانیایی را هم به یاد ما بیندازد. اما مزیت‌ قابل‌توجه آن در پرداخت شخصیت‌های‌اش است تا مسیر داستانی که ارائه می‌کند. با این حال منطق روایی نیز در آن کاملاً مشهود است.
فیلم «او چطور آدمیه؟» هرگز سعی ندارد شخصیت‌های خود را به واسطه‌ی طنز بودن روایت‌اش به هر طریقی خاص کند و با اغراق‌های بیش‌از‌اندازه باعث غیرواقعی شدن آنها شود. فیلم این افراد را با شخصیت‌هایی واقعی نشان می‌دهد که می‌توان با آنها همدردی کرد و دلایل رفتاری‌اشان را درک کرد. نه خیانتی که همسر توماس انجام می‌دهد و نه دیوانه‌بازی‌های خرومینو و نه حتی بحران شخصیتی توماس هیچ‌کدام دور از ذهن نبوده و هر فرد عادی‌ای می‌تواند با آنها مواجه شود. به همین دلیل درک شخصیت‌ها و حتی موقعیت‌های کمدی فیلم نیز راحت بوده و ما می‌توانیم آنها را بپذیریم.
کارگردان این فیلم «آریل وینوگراد» است. کارگردانی که بیشتر فیلم‌های‌اش در مسیری کمدی توانسته همواره در حدی متوسط ظاهر شوند. فیلم «سرقت قرن»، محصول ۲۰۲۰، نیز از این کارگردان بود. فیلمی که در آن کمدی موقعیت با طنز کلامی شخصیت‌ها به خوبی در هم آمیخته شده بود و توانسته بود روایتی طنازانه را به نمایش درآورد. بهره بردن از بازیگران باسابقه که توانایی انتقال احساسات خود را در چهره و موتیف‌های رفتاری خود دارند یکی دیگر از دلایلی است که هوشیاری این کارگردان باسابقه را نشان می‌دهد. بازیگران نقطه‌ی قوت فیلم‌های وینوگراد محسوب می‌شوند و می‌توانند روایت‌های ساده‌ای را که حتی تا حدودی قابل‌پیش‌بینی هستند، لذت‌بخش نمایند. در این فیلم نیز دو بازیگر اصلی با توجه به سابقه‌ی خود می‌توانند وزنه‌ی سنگینی برای آن باشند.