با این کمدی فقط باید خندید

«بیویس» و «بات-هد» بعد از اینکه در یک نمایشگاه علمی خرابکاری انجام می‌دهند و منجر به آتش‌سوزی سهمگینی می‌شوند به عنوان مجرم و خرابکار باید به دادگاه بروند. در دادگاه اما قاضی به دلیل نوجوان بودن به آنها فرصت می‌دهد تا راه درستی را برای آینده‌ی خود پیدا کنند. قاضی به آنها حکم می‌دهد که مدتی را در کمپی فضایی بگذرانند. آنها اما بیویس و بات‌-هد هستند و باز هم خرابکاری می‌کنند.
دو شخصیت نوجوان فاقد هوش با نام‌های بیویس و بات-هد در سال ۱۹۹۲ اولین بار در یک انیمیشن کوتاه دیده شدند. در سال ۱۹۹۳ این دو شخصیت وارد سریالی انیمیشنی شدند و تا سال ۱۹۹۷ در هفت فصل طرفداران بسیاری را جذب خود کردند. این انیمیشن سریالی آنقدر طرفدار پیدا کرد که در دهه‌ی ۱۹۹۰ جزو یکی از پرطرفدارترین برنامه‌های تلویزیونی بود. در سال ۲۰۱۱ فصل هشتم این سریال نیز ساخته شد، اما علی‌رغم نیت سازندگان برای ادامه دادن آن دیگر دنباله‌ی این سریال ساخته نشد تا اینکه در سال ۲۰۲۱ یک انیمیشن بلند از آن ساخته شد که البته به دلیل همه‌گیری کووید در سال ۲۰۲۲ منتشر شد. لازم به ذکر است این انیمیشن دومین انیمیشن بلند با حضور این دو شخصیت است و اولین آن در سال ۱۹۹۶ ساخته شده بود.
انیمیشن «بیویس و بات-هد جهان هستی را می‌نمایند» نیز مانند سریال خود با دنبال کردن دو شخصیت اصلی‌اش روایتی کاملاً طنز را ارائه می‌کند که متناسب با سن افراد بزرگسال است. در انیمیشن سریالی این دو نفر با تمسخر ویدئوهایی که از تلویزیون می‌بینند و به طور کلی تمسخر جامعه‌ی پیرامون و اتفاقاتی که در آن در حال رخ دادن است، دیده می‌شوند. پیرنگ اصلی داستان این انیمیشن اما رفتارهای نابالغ دو نوجوان باکره را پی می‌گیرد که تلاش می‌کنند این باکرگی را از دست بدهند. آنها بدون فکر یا به زبان دیگر احمق هستند و هر کاری که انجام می‌دهند یا هر حرفی که می‌زنند همه در راستای همان افکار فانتزی‌اشان است. آنها حتی حرف‌ها و رفتارهای دیگران را نیز با همین افکار خود می‌بینند و می‌شنوند، به همین دلیل تا انتهای روایت ما با شوخی‌های بسیاری روبه‌رو می‌شویم که می‌تواند حتی صدای قهقهه‌ی ما را بلند هم کند. مسیر داستان از همان ابتدا با این رفتارهای احمقانه آغاز می‌شود و حتی مخاطبی که تا کنون این دو شخصیت را ندیده و نسبت به آنها هیچ آگاهی‌ای ندارد هم بعد از زمانی اندک متوجه رفتارها و ارجاعات آنها می‌شود.
یکی از هوشمندی‌های این انیمیشن را باید در نوع طنز روان و گویای آن دانست. کمتر پیش می‌آید که کسی بخواهد حرف‌های طنازانه‌ی مختص بزرگسالان را بزند و آن را دچار ابتذال نکند. این انیمیشن اما از هر گونه ابتذالی دور است و تنها با مکالمات میان شخصیت‌ها و البته تصاویر خود می‌تواند مخاطب را به آنچه می‌خواهد بگوید آگاه کرده و بخنداند. طنزی ریز که در میان آن می‌توان اشاراتی به موضوعاتی دیگر هم یافت. از جهان‌های موازی گرفته تا نژادپرستی سفیدپوستان. اگرچه اشارات کوتاه به این موضوعات می‌توانست بسط بیشتری پیدا کند و روایت را معنای عمیق‌تری دهد. اما این انیمیشن یک کمدی ساده و کاملاً خنده‌دار است که می‌تواند به راحتی بیننده‌اش را برای مدت ۱۰۰ دقیقه از تمام امور پیرامونی خود دور کند. انیمیشنی سرگرم‌کننده که گاهی حرف‌هایی هم برای زدن دارد.