حماقت مرز ندارد

ورود به دنیای روایت‌هایی چون پارک ژوراسیک نیازمند تیمی از طراحان حرفه‌ای است که بتوانند با توجه به خواسته‌های کارگردان کاراکترهای حیوانی را طراحی کنند. اما چند سالی است که طراحی دیجیتال و نرم‌افزارهای جلوه‌های ویژه کار را برای بسیاری آسان کرده است. به‌همین دلیل است که با آثار بسیاری در ژانر ماجراجویی روبه‌رو هستیم. اما یکی از مشکلات موجود در این بین سینمای بدنه‌ی اصلی چین است. استودیوهای فیلم‌سازی این کشور گویا به‌صورت پیمان‌کاری و قراردادی تعهد دارند هر ساله انبوهی از فیلم‌ها را در ژانرهای اکشن و ماجراجویی تولید کنند. اکثر این ولخرجی‌ها نتیجه‌ای جز شکست ندارد. تنها سوالی که پیش می‌آید این است که هزینه در سینمای چین چرا این‌گونه به هدر می‌رود؟ آن‌ها ۵ سال پیش با خریدهایی سرسام‌‌آور در فوتبال باشگاهی و آوردن مربی بزرگی چون «لیپی» برای فوتبال ملی ادعا کردند که تا سال ۲۰۵۰ قهرمان جام جهانی خواهند شد. اما پنج سال از آن زمان می‌‌گذرد و باشگاه‌های فوتبال این کشور همان بازیکنان گران را از دست دادند و لیپی هم بیش از دو سال در تیم ملی این کشور باقی نماند. این خطر را به‌وضوح می‌توان در سینمای جریان اصلی این کشور دید.
در جدیدترین شاهکار این سینما با اثری مواجه هستیم که قرار است همچون پارک ژوراسیک کاراکترهای خود را به درون ناکجاآبادی مملو از هیولاها پرتاب کند. از همان افتتاحیه نسخه‌ی فیلم پیچیده می‌شود. بازیگران درجه چندم استرالیایی که حتی واکنش درستی نسبت به اتفاقات داستان ندارند افتتاحیه را تحت تأثیر قرار داده‌اند. در هر حال با نبود همین بازیگران درجه چندم نیز کل روایت چیزی برای گفتن ندارد. همان کلیشه‌ی معروف چنین آثاری با سطحی نازل و مضحک. کارگردان چینی گویا حتی درکی نسبت به جلوه‌های ویژه نیز نداشته است و در کمال تعجب بر سر این حماقت باقی می‌ماند.
ما با یک فیلم مواجه نیستیم، بلکه با آشوبی تصویری رو‌به‌رو هستیم که در ثانیه‌به‌ثانیه‌ی آن نشانی از یک اثر سینمایی نمی‌بینیم. آنچه که در این فیلم مانند آثار دیگر سینمای جریان اصلی چین دچار عجله‌ای غیرقابل فهم است. این ضرب‌آهنگ بالا و بی‌مفهوم را فقط می‌توان در آثار سینمای جریان اصلی چین مشاهده کرد. دلیل این عجله و حماقت را نمی‌توان درک کرد جز با نگاهی به عجله‌ی حکومت‌داران چینی برای پیمودن ره صدساله در یک شب. تنها باید امیدوار بود که کارگردانان بزرگ چینی-هنگ‌کنگی اسیر این بازی احمقانه‌ و توهم گرفتن گیشه‌های جهانی نشوند و همچنان حداقل هر سال یک بار با یک اثر قابل اعتنا از سینمای فاخر چین همراه باشیم. سینمای جریان اصلی چین با این نمونه کپی‌‌برداری‌های نازل راه به‌سوی ناکجا دارد و نمی‌توان برای آن آینده‌ای متصور شد. حال باید دید این سیاست نازل سینمایی همچنان ادامه دارد یا در ادامه‌ی سال ۲۰۲۲ و سال‌های آتی شاهد آثار قابل اعتنایی در سینمای چین خواهیم بود؟