از دختر موطلایی قصه‌های جزیره تا خلق دنیای انتزاعی کاملاً زنانه

مخاطب فارسی‌زبانی که در دهه‌ی ۱۳۷۰ سریال‌های تلویزیونی را دنبال می‌کرده، بی‌شک نام «قصه‌های جزیره» را شنیده یا با تمام کاراکترهای این اثر کانادایی به‌مدت ۵ فصل زندگی کرده است. یکی از کاراکترهای اصلی این اثر دختربچه‌ای موطلایی با نام «سارا»‌ بود که به‌نوعی کانون بسیاری از رخدادهای فیلم می‌شد. بازیگر نقش سارا «سارا پلی» بود که پس از این سریال به مرور در آثار سینمایی متعددی در نقش کاراکترهای کودک و نوجوان و جوان مقابل دوربین رفت. سارا پلی پس از گذراندن دوران نوجوانی در انتخاب آثار خود محتاط‌تر شد و همین باعث پذیرفتن پیشنهاد فیلم‌سازانی چون «ویم وندرس» از سوی او شد. گویی او می‌دانست باید تا کدام نقطه در بازیگری پیشروی کند و به‌همین سبب در سال ۲۰۰۹ و با فیلم «آقای هیچ‌کس» با دنیای بازیگری خداحافظی کرد. پلی از نیمه‌ی دهه‌ی ۲۰۰۰ شروع به ماجراجویی در دنیای کارگردانی کرد. او در دنیای جدید به‌دنبال درام‌هایی خلوت با ضربآهنگی کاملاً ملایم بود. حال در چهارمین اثر خود به‌عنوان کارگردان سعی دارد اقتباسی از رمان خانم «میریام تیوز» با نام «حرف‌های زنانه» را به‌تصویر بکشد.
رمان خانم تیوز حول چند زن در یک فرقه‌ی مذهبی و متحجر می‌گذرد که به‌ناگاه متوجه می‌شوند بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ گروهی از مردان فرقه با اسپری کردن مسکن حیوانات شب‌ها به دختران جوان تجاوز می‌کرده‌اند. تیوز رمان خود را حول جلسات مخفی هشت زن گسترش می‌دهد. خانم تیوز در باب رمان خود چنین می‌گوید که این رمان «پاسخی خیالی به رخدادهایی واقعی» است. حال سارا پلی کارگردان این جلسات مخفی را تبدیل به چهارمین اثر خود کرده است.
خانم پلی در این اثر کاملاً وفادار به رمان است و سعی دارد همان انتزاعی را که از طریق دیالوگ‌های بین این هشت زن ایجاد می‌شود در قاب‌های خود به‌تصویر بکشد. اولین لازمه‌ی کار او استفاده از بازیگرانی‌ست که بتوانند این اثر دیالوگ‌محور را از طریق چهره‌ها، ادای جملات و واکنش‌های احساسی پرتعداد به مخاطب انتقال دهند. انتخاب درست او باعث شده بازیگرانی چون «رونی مارا»، «کلر فوی»، «جسی باکلی» و «شیلا مک‌کارتی» در کنار تنها کاراکتر مرد، «بن ویشا»، عهده‌دار نقش‌های مرکزی این اثر باشند.
شاید اولین برخورد با این فیلم قاب‌ها و پالت رنگ و نورپردازی صحنه‌های فیلم باشد. سارا پلی قصد دارد همه‌ی تمرکز مخاطب را روی کاراکترها بگذارد و دنیای بیرون همچون پس‌زمینه‌ای که در طی این جلسات اهمیت خود را از دست داده به‌نظر آید. باید گفت این کارگردان جوان در کار خود موفق است و مخاطب در طول فیلم با قاب‌هایی مواجه است که شاید نظیر آن‌ها را در آثار فیلم‌سازان بزرگی چون ویسکونتی دیده است. اثر درخشان «زمین می‌لرزد» را به‌یاد بیاورید. ویسکونتی در آن اثر سعی دارد عصیان روستائیان را علیه نظم موجود به‌تصویر بکشد و با قاب‌های شلوغ او و حضور زنانی سیاه‌پوش مواجه هستیم که ماندگارترین شات‌های تاریخ سینما را ثبت کردند. بی‌شک سارا پلی در اثر خود متأثر از این قاب‌ها جاگذاری دوربین و میزانسن را انتخاب کرده است. به‌همین سبب است که قاب‌های این فیلم بوی سینما می‌دهند و مخاطب در این ضربآهنگ به‌شدت ملایم درگیر نماهایی می‌شود که انعکاسی از تاریخ سینما هستند.
در این اثر مملو از دیالوگ با دنیایی مواجه هستیم که در حصار تعریف تحجر مذهبی و سنتی از زن، عده‌ای از زنان عصیان می‌کنند و دست به تغییر می‌زنند. این فیلم نه بزرگ‌گویی رایج در آثار فمینیستی کن‌پسند را در خود دارد و نه برش‌های هیجانی هالیوودی را در برمی‌گیرد. اثر جدید خانم سارا پلی گفت‌و‌گوی برآمده از چند زن ساده است که هیچ درکی از دنیای آزاد بیرون ندارند و برای مواجهه با جهان بزرگ‌تر سعی در هجرت دارند. آن‌ها قربانیان سال‌ها تجاوز، خشونت خانگی، تحقیر و حساب شدن به‌عنوان جنس ضعیف بوده‌اند و حال می‌خواهند به همه‌ی این ماجراها خاتمه دهند. «حرف‌های زنانه» اثری ساده و بی‌اغراق از کارگردانی زن است که سعی دارد نوشته‌های یک زن دیگر را با بازی درخشان عده‌ای زن به‌تصویر بکشد؛ قاب‌های زنانه از حرف‌های زنانه.