یخ فیلم آب نشده بود که به‌ناگاه تمام شد

دسته‌ای از فیلم‌های رازآلود هستند که کلیشه‌ی خاص خود را دارند. در این فیلم‌ها شخصیت‌های اصلی داستان درگیر هزارتویی معماگونه از طریق شخصی عجیب‌و‌غریب می‌شوند که پایانی جز سیاهی ندارند. لیبرتی یا به‌قول مادرش لیبز، دختری ۱۶ ساله است که در همان سکانس ابتدایی فیلم متوجه می‌شویم به نوعی انزوا دچار است. فیلم با‌توجه به مدت زمان کوتاه خود سعی کرده تا از آشنایی‌های مرسوم بین مخاطب و شخصیت اصلی خود جلوگیری کند و به‌سرعت وارد روایت اصلی شود. اما نوع زاویه‌ی دوربین و آرامشی که در حرکت دوربین و مکالمات بین لیبز و مادرش، میشل، به‌وجود می‌آید، باعث می‌شود تا مخاطب از این نقص ابتدایی بگذرد و همراه این دو وارد داستان اصلی شود. علی‌رغم آن نقص ابتدایی، کارگردان در ادامه و با ذکاوت مخاطب را بر سر یک دو راهی قرار می‌دهد. تا دقیقه‌ی بیست فیلم، مخاطب انتظار دارد با یکی دیگر از آثار اروتیک کلیشه‌ای مواجه شود که در باب زندگی یک نوجوان در حال بلوغ است. لیبرتی به‌سرعت اسیر نگاه‌ها و بدن دوست‌پسر مادر خود می‌شود و کارگردان اجازه می‌دهد این ارتباط چشمی و هوس‌گونه ادامه یابد. تا بدین‌جا همه‌چیز خوب است و کارگردان گاهی بطن اثر خود را به رخ مخاطب می‌کشد و گاه با آن نگاه‌های اروتیک او را به‌ سویی دیگر می‌برد. اما زمانی که قرار است انتقال به درون‌مایه‌ی اصلی فیلم و شخصیت عجیب‌و‌غریب جان صورت بگیرد، فیلم دچار لرزشی منفی شده و قوام خود را از دست می‌دهد. همین امر سبب می‌شود تا مابقی داستان کاملاً عجله‌ای بسته شود و مخاطب به‌محض اینکه شروع به رمزگشایی می‌کند، فیلم تمام می‌شود.
آثاری از این دست نیاز به زمان بیشتری دارند و بستن چنین فیلمی در این زمان کوتاه نیاز به کارگردانی دارد که بتواند بر اساس مینی‌مالیسم کار خود را ارائه دهد. اما «بریدن دوملِر»‌ کارگردانی نیست که توانایی بستن چنین قابی را داشته باشد. او در نیمه‌ی دوم فیلم خود، همه‌چیز را بریده‌بریده و از روی عجله بسته است و نمی‌تواند کادربندی کار خود را درست از کار دربیاورد. این فیلم می‌توانست تبدیل به اثری شود که سینماتوگرافی آن با استفاده‌ی به‌جا از نورهای نئونی قرمز و آبی بتواند اثری جذاب و چشم‌نواز را مقابل دیدگان مخاطب قرار دهد. اما سناریوی ناقص کارگردان و صد البته دکوپاژ ضعیف‌اش نتوانسته اجازه‌ی خلق یک اثر جذاب را بدهد. در هر حال، این فیلم به‌رغم ایرادات اساسی خود در پرداخت روایت، نوعی آرامش و اضطراب هم‌زمان را در خود دارد که می‌تواند مخاطب را تا انتها با خود همراه کند.