درونمایهی تکراری
برخی درونمایهها با سوژههای یکسان آنقدر میان ژانر درام-کمدی پرطرفدار هستند که فیلمسازان هر دو یا سه سال یکبار به فکر ساخت یک اثر جدید از روی آنها میافتند؛ یک سلبریتی معروف در مخمصهای میافتد و در نهایت برخی شیوههای غلط زندگی خود را تغییر میدهد و بهنوعی تأدیب میشود. آقای «چا» نیز یکی از همین سلبریتیهاست که در دههی ۱۹۹۰ چهرهی بسیار پرکاری بوده و حال در میانسالی کمکم بهسوی افول پیش میرود. برحسب اتفاق در حمام یک مدرسهی دخترانه که در حال تخریب است گیر میافتد و باید برای نجات خود تلاش کند.
این فیلم هیچ نشانهای از خلاقیت را در خود ندارد و در تمام مدت سعی دارد در خط باریک بین درام و کمدی در حرکت باشد. اما در این مسیر هم موفق نیست و مخاطب در جایی از فیلم به نهایتِ رخوت میرسد. شاید باید گفت که مشکل اصلی در نحوهی روایت فیلم است و اینکه کارگردان حتی نمیداند پیرنگ اصلی روایتاش چه باید باشد. مخاطب در پردهی اول فیلم بهجای آنکه شخصیتهای تأثیرگذار در فیلم را بشناسد تا بتواند پردهی دوم را بهراحتی درک کند، بیشتر بهسمت سردرگمی میرود و حتی آقای چا نیز برای او بهطور مشخص نمایان نمیشود. اینکه فیلمساز سعی کرده با چند عکس روی موتورسیکلت و گذری بر دههی ۱۹۹۰ و دوران اوج آقای چا به مخاطب بقبولاند که او یک سلبریتی کمکم فراموششده است بهنظر منطقی نمیآید. چرا؟ چون این شخصیت در این دوره نیز شناختهشده است و ما گردی از فراموشی یا افسردگی رایج بین سلبریتیهای فراموششده را در او نمیبینیم. حتی مدیر برنامههایاش نیز نتوانسته یک کاراکتر سربههوا را به مخاطب نشان دهد. موقعیتهای کمدی تکراری که برای پیشبرد روایت استفاده میشود نیز چندان کمکی به داستان نمیکنند. اما نکتهای که در این بین باعث تعجب است، استفاده از همان بازی مریض جنسی در فیلمهای کمدی ابتدایی کرهی جنوبی است که در این فیلم نیز بهنحوی یکی از ارکان اصلی فیلم محسوب میشود؛ اینکه آقای چا ترس از این دارد که با یک بیمار جنسی که حمام دخترانهی مدرسه را دید میزده اشتباه گرفته شود و اتفاقاً همین اتفاق رخ میدهد. تقریباً در اوایل دههی ۲۰۰۰، سینمای کمدی-فکاهی کرهی جنوبی مملو از چنین فیلمهایی بود و هر کدام هم از همین خط روایت استفاده میکردند. اما در شروع دههی سوم هزارهی سوم، استفاده از چنین درونمایهی تکراری باعث تعجب است تا رخوت. در هر حال فیلم «برای آقایی چا چه اتفاقی افتاد؟» نه یک کمدی-فکاهی است و نه یک کمدیِ سیاه. این فیلم در نهایت یک کپی دستهچندم از برخی آثار کمدی ابتدایی کرهی جنوبی است که باز هم نتوانسته آنطور که باید در قالب خود جای بگیرد.