همه‌ی زندگی حسرته

«بن» نویسنده و تهیه‌کننده‌ی یک پادکست آمریکایی است و علاقه‌ای به داشتن رابطه‌ای باثبات با یک نفر ندارد. او نامزد یا دوست‌دختر ندارد و ترجیح می‌دهد وقت خود را با دختران متفاوتی بگذرد. اما یک شب یک تماس تلفنی زندگی و دیدگاه او را به زندگی دچار تغییر می‌کند. مردی جوان با نام «تای» با او تماس می‌گیرد و به او می‌گوید که دوست‌دخترش مرده است.

«بی‌جی نوواک» را بیشتر سریال‌دوستان با نقش‌اش در سریال «آفیس» می‌شناسند. او که یک کمدین دیده می‌شود، بعد از سال‌ها نویسندگی، بازیگری و تهیه‌کنندگی در سال ۲۰۲۲ تصمیم می‌گیرد فیلم خود را بسازد. او در اولین تجربه‌ی فیلمسازی‌اش باز هم به کمدی روی می‌آورد، اما این بار از نوع سیاه. نواک در فیلم «انتقام» از یک روایت ساده و شاید حتی کلیشه‌ای داستانی پر از کنایه‌های تلخ می‌سازد. کنایه‌هایی که هر بار از زبان بن به دیگر شخصیت‌ها بیان می‌شود و از تحقیر و توهین مردم، وجود توهم توطئه و دست‌های پشت‌پرده و بزرگنمایی انتقام و برتر نشان دادن خود می‌گوید.

نوواک شخصیت بن را در همان سکانس ابتدایی می‌تواند با چند دیالوگ پینگ‌پنگی با دوست‌اش برای مخاطب معرفی کند. همین معرفی کافی است تا مخاطب بتواند با افکار او و نوع نگاه‌اش به زندگی و پیرامون‌‌اش آشنا شود. ورود بن به تگزاس برای رفتن به تشییع‌ جنازه‌ی دوست‌دختری که نداشته هم به خوبی شرح داده می‌شود. ماندن بن در تگزاس برای پیدا کردن قاتل «ابیلین» نیز آنقدر خلاقانه و اثرگذار است که مخاطب به سرعت آن را می‌پذیرد. نوواک سنگ بنای داستان خود را به زیبایی می‌چیند و راز ماندگاری مخاطب‌اش تا پایان نیز همین چیدمان هوشمندانه‌ی او از ابتدا است. در ادامه نوواک شخصیت‌های جذابی را وارد داستان خود می‌کند. هر یک از افراد خانواده‌ی ابیلین می‌توانند داستانی برای خود داشته باشند. نوواک تلاش کرده با نگاهی کوتاه به هر یک از این شخصیت‌ها روایت خود را از ملال دور کند، اما چندان در این راه موفق نبوده است. ناموفق اما نه از آن جهت که داستان‌اش ملال‌انگیز شده است، نه. روایت نوواک هنوز هم مخاطب را به دنبال خود می‌کشد. ناموفق اما از آن جهت که نوواک می‌توانسته با ورود بیشتر به زندگی هر یک از اعضای این خانواده روایت خود را اثربخش‌تر و جذاب‌تر کند. نوواک اما ترجیح داده به بن و مسیرش برای کشف حقیقت تمرکز کن. او بن را از این سوی به سوی دیگر می‌برد و مخاطب را متقاعد می‌کند که برای یافتن حقیقت بن و خانواده‌ی ابیلین تنها هستند. در نهایت هم نوواک با یک گره‌گشایی هوشمندانه و ساده داستان خود را به انتها می‌رساند. اما شاید سکانس‌های پایانی او و مواجهه‌ی بن با قاتل ابیلین کمی دور از ذهن و غیرقابل قبول برای مخاطب باشد. مخاطب نمی‌تواند باور کند یک فرد که تاکنون حتی تفنگ در دست نگرفته به راحتی بتواند از آن استفاده کند.

نوواک اما در اولین فیلم خود نشان می‌دهد هم می‌تواند بازیگرانی خاص را برای داستان خود برگزیند و هم می‌تواند از آنها به‌خوبی بازی بگیرد. او نویسنده‌ی خوبی هم هست. مکالمات میان شخصیت‌ها بدون اینکه کنش زیادی در داستان رخ دهد می‌توانند داستان را پیش برند. نوواک به دیالوگ‌هایی که از زبان هر شخصیت داستان خود بیرون می‌آید توجه کرده و همین امر داستان‌اش را منطقی و روان کرده است. اگر نوواک در همین مسیر ادامه دهد، در آینده می‌تواند منتقدان و مخاطبان را بیشتر از این هم شگفتن‌زده کند.