نامهایی چون راسین و شکسپیر در سرتاسر قلمرو ادبیات فرانسه و انگلستان میدرخشند. استفاده از آنها در سینمای این دو کشور هم بارها رخ داده و هر بار از زاویهای جدید به آثار این دو غول ادبیات پرداخته شده است. «پل وکیالی» نامی آشنا در سینمای تجربی فرانسه است و طی دهههای اخیر آثار کمهزینه و بهشدت فرمالیستی او برای سینمادوستان تبدیل به ساعتی عشقبازی با هنر هفتم شده است. او در اثر جدید خود با نام «ذرهای عشق» تصویر زنی سرگشته با نام «ژنوویِو» را بهنمایش میگذارد.
نمایش «آندروماک» راسین یکی از آثاری است که در آن عشق و جنون در زنجیرهای عشقی مخاطب را غرق میکند. وکیالی در اثر جدید خود روی همین نکته دست گذاشته و عشق و فقدان را با هم ترکیب میکند و کاراکتر اول خود را به سفری مملو از سرگشتگی ذهنی میبرد. ژنوویو مرز بین دنیایی که خود میبیند و دنیای واقعی را از دست داده است. گویی فرزند او «ژروم» خط باریک بین این دو دنیاست و او گاه حتی خود را با حضور و عدم حضور فرزند در تخیل و واقعیت میبیند.
در طی این نزدیک به یک سال و نیم بارها از سینمای گروه ب برای شما گفتهایم و تفاوتهای باریک کمهزینه بودن سینمای تجربی و مستقل با سینمای گروه ب را با هم مرور کردهایم. چه مثالی بهتر از اثر جدید وکیالی میتوان در سال جدید یافت که بتواند مرز بین این دو سینما را مشخص کند. در فیلم شاهد هستید که صدای محیط، نور طبیعی بدون هیچ روتوش و لوکیشن محدود با دکوپاژ ساده مانند آثار سینمای گروه ب است. اما تفاوت در کجاست. دوستی میگفت مهم تجهیزات نیست بلکه درونمایهی اثر و آگاهی کارگردان به حرکت دوربیناش است که میتواند یک اثر را تعالی بخشد. از ابتدای فیلم دوربین وکیالی نیز همین نرمی حرکت را دارد. وکیالی در جایی برای تغییر نما از یک برش ساده استفاده میکند و در جایی دیگر با پن از راست به چپ و یک تیلت از پایین به بالا دو نما را به یکدیگر متصل میکند. دوربین او همیشه در جایی که باید قرار میگیرد و قابی را میبندد که برای مخاطب هویداکنندهی حس آن لحظهی صحنه و کاراکترهاست. او بهسادگی فقدان درونی ژنوویو را با سرگشتگی او در قبرستانی محلی نشان میدهد بیآنکه بخواهد از بازیگر اکت غلوشده طلب کند. حتی وکیالی با استفاده از حضور خود و تکنیک کمئو در آن مجلس رقص عصر مالیخولیای تصویر را بدون استفاده از جلوههای ویژه بالاتر میبرد. گویی او در این فیلم بیشاز جنبش دگما ۹۵ به مانیفست این جنبش پایبند است. دوربین در این فیلم بهراحتی میتواند با یک حرکت پن به راست یا چپ و درست در همان لوکیشن زمان و حال افراد را دگرگون کند. فیلم جدید وکیالی بیش از هر چیز کلاس درسی برای فیلمسازان افسردهای است که حس میکنند برای ساخت یک اثر باید تا دندان مسلح بود.