تقلیدهای ناشیانه

فیلم با نشان دادن چهار زن که ماسک‌هایی را بر چهره زده‌اند آغاز می‌شود. آنها قصد دزدیدن مقدار زیادی موادمخدر را از شخصی به نام «جَرِل» دارند. جرل همان کسی‌ست که منجر به مرگ «کوادیر» شده است. کوادیر در قسمت اول این فیلم که در سال ۲۰۱۷ منتشر شده، کشته شده بود. «جنا»، عشق کوادیر، مظنون اصلی این دزدی از سوی جرل قلمداد می‌شود. او که به دنبال یافتن مواد خود است از انجام هیچ کاری چشم‌پوشی نمی‌کند.
فیلم «داستان جنا» به مانند بسیاری از فیلم‌های در این ژانر تلاش می‌کند با تعقیب‌وگریزهای پی‌درپی و استفاده از اسلحه‌های گرم و زدوخوردها و حتی نبردهای تن‌به‌تنی که میان کاراکترهای داستان به وجود می‌آورد، بیننده را جذب خود کند. سکانس آغازین فیلم به خوبی این نیت را نشان می‌دهد و از همان ابتدا نیز بیننده‌ی هوشیار می‌تواند مقصود داستان را از این همه اتفاقات بفهمد. سکانس ابتدایی داستان کاملاً نمایشی شروع می‌شود و باورش سخت خواهد بود که دو نفر که مقدار بسیار زیادی مواد را جابه‌جایی می‌کنند، اینقدر آسان بتوانند گول خورده و درنهایت حتی کشته هم شوند. یکی از آن دو مرد به‌راحتی زنی را می‌کشد و خودش هم خیلی راحت‌تر کشته می‌شود و نفر سوم فرار می‌کند. سپس مواد نیز در زمان چند دقیقه دزدیده می‌شوند؛ به همین آسانی. در ادامه تلاش جرل صاحب واقعی آن مواد برای به دست آوردن مواد نیز پر از ایراد و اتفاقات احمقانه است. او هم بدون هیچ سرنخی می‌تواند این زنان را تعقیب کند و بیابد. فقط کافی‌ست از یک نفر که یکی از این زنان را می‌شناسد سوالی کوتاه بپرسد و آن فرد نیز به کسی که نمی‌شناسد تمام اطلاعات شخصی آن زن را بدهد تا آنها بتوانند به سرعت مظنونین خود را بیابند. همین مثال‌ها کافی‌ست تا بتوان مابقی اتفاقات داستان را هم حدس زد. اینکه چگونه شخصیت‌ها به راحتی وارد داستان شده و راحت‌تر نیز از آن خارج می‌شوند. شخصیت‌هایی که عملاً پرداختی ندارند و شاید اگر کسی فیلم اول آن را دیده باشد بتواند تنها شخصیت‌های موجود در دو فیلم را درک کند اگرنه مابقی شخصیت‌ها همه بدون هیچ تلاشی در فیلم ظاهر شده‌اند.
طبق معمول این فیلم‌ها سکانس‌های زیادی نیز برای نشان دادن ابهت و ثروت شخصیت‌های داستان ارائه شده و دیالوگ‌هایی که در این میان شنیده می‌شود جز خسته‌کننده کردن فیلم کار دیگری ندارند. حتی بازیگری بازیگران آن هم مطابق فیلم‌های دیگر و تقلید از فیلم‌های دیگر است؛ همان نوع حرف زدن و استفاده کردن از کلمات معمولی که میان کاراکترهای سیاه‌پوست ردوبدل می‌شود و سعی هم نشده حداقل کمی خلاقیت در مکالمات نشان داده شود. از این روست که این فیلم را به راحتی می‌توان یک فیلم تقلیدی دیگر از فیلم‌های این‌چنینی دانست که بدون هیچ خلاقیتی مسیر خود را تا انتها می‌رود. مسیری که کاملاً قابل‌پیش‌بینی نیز خواهد بود.