شروع مضحک کارگردان اندونزیایی در ایالات متحده

برای بسیاری از فیلمسازان آسیایی ورود به ایالات متحده و سینمای این کشور آرزویی بس بزرگ است. اما اینکه تولیدکنندگان آمریکایی و به‌خصوص هالیوودی و طی چند سال اخیر پلتفرم‌های اینترنتی چگونه این فیلمسازان را دسته‌بندی می‌کنند شاید مهم‌تر از قریحه‌ی خود فیلمساز در خلق اثر هنری باشد. طی سال‌های اخیر بسیاری از این ورودها را دیده‌ایم. خانم «مولی سوریا» پس از ساخت آثاری کوتاه و بلند در کشور خود، اندونزی، حال برای اولین‌بار دست به ساخت یک اثر اکشن-هیجان‌انگیز در ساختار سینمای آمریکا زده است. او سعی دارد از طریق کاراکتری با نام «پارکر» مخاطب را به درون روایتی از جنس زنان انتقامجو ببرد.

فیلم خانم سوریا به‌اندازه‌ی دقایق یک اثر بلند سینمایی فاقد فاکتورهای سینمای ژانری و کلیشه‌های آن ژانر است. او ابتدا قرار است مخاطب را در برابر حرفه‌ی اصلی و توانایی‌های پارکر قرار دهد. اما در همین افتتاحیه‌ی خلوت نیز کم می‌آورد و حتی برای چند نما نمی‌تواند منطق روایی را پایه‌گذاری کند تا مخاطب به تماشای ادامه‌ی اثر امیدوار باشد. خانم سوریا صرفاً قصد دارد پارکر را در برابر عده‌ای مرد سفیدپوست نژادپرست در یک شهرستان کوچک قرار دهد و همان بازی‌های نخ‌نما و کلیشه‌ای بومیان آمریکایی و کابوی‌ها را تصویرسازی کند. اما کاراکترهای این فیلم هویت ندارند و مخاطب سخت‌گیر پس از ۲۰ دقیقه اثر را برای همیشه رها می‌کند.

زمانی که یک کارگردان قرار است اثری را در ژانر اکشن روی پرده ببرد، بدون شک در باب استوری‌بورد سکانس‌های درگیری و استفاده از نماهای مختلف در دکوپاژ و در نهایت بهره‌‌گیری از بدلکاران تحقیق می‌کند و با توجه به بودجه‌ی فیلم سعی در استفاده از بهترین گزینه‌ها با کمترین هزینه دارد. اما خانم سوریا حتی در این موارد نیز بد عمل کرده است و عملاً صحنه‌های درگیری را در فیلم خود تبدیل به بازی‌های استادان قلابی هنرهای رزمی در یوتوب کرده است. جسیکا آلبا بازیگر توانایی است، اما نه در ژانر اکشن! او در هیچ‌‌کدام از این صحنه‌های درگیری نمایی از یک بازیگر مسلط به چنین سکانس‌هایی را نمایش نمی‌دهد. جسیکا آلبا با توجه به سابقه‌ای که از او در آثار سینمایی می‌شناسیم صرفاً بازیگری کم‌تحرک در آثار درام، دلهره، عاشقانه، ملودرام‌ها و در نهایت کمدی‌های میانه است. چند اثری که این بازیگر در ژانرهای اکشن و هیجان‌انگیز و حتی جنایی به ایفای نقش پرداخته فقط نقش مکملی در کنار بازیگر اصلی بوده و نیاز نبوده که خودش در بطن درگیری‌های فیزیکی قرار بگیرد. همه‌ی ژانر اکشن میانه روی همین سکانس‌های درگیری استوار است. کارگردانی خانم سوریا و بازیگری جسیکا آلبا توانایی این پرداخت را ندارند.

فیلمنامه‌ی اثر نیز گویی طی یک شب نگاشته شده است. زمانی که کلیت اثر را می‌نگریم به این نتیجه می‌رسیم که کاراکترها و موقعیت‌های روایی برای لحظه‌ای هم که شده مخاطب را به این وا نمی‌دارند که شاید کارگردان و نویسنده‌ی اثر بیش از ۲۴ ساعت مملو از عجله را صرف نگارش این روایت بی در و پیکر کرده باشند.