عشق یا عادت؟

«جوآن» دیگر مانند گذشته عاشق «ویکتور» نیست. او تصور می‌کند دوست نداشتن ویکتور زودگذر است و نمی‌خواهد باور کند که رابطه‌ی او و پدر فرزندش تمام شده است. جوآن با «آلیس» درباره‌ی احساسات‌اش حرف می‌زند و همین حرف زدن باعث می‌شود باور کند که واقعاً دیگر هیچ حسی به ویکتور ندارد. آلیس اما عشق را برای خود ممنوع کرده است، زیرا می‌گوید عشق او را بسیار آسیب‌پذیر می‌کند و باعث می‌شود احساسات‌ بیش‌از اندازه‌اش هم خودش را اذیت کند و هم طرف مقابل‌اش را. به همین دلیل هم مدت‌هاست تظاهر می‌کند که عاشق «اریک» است. از سوی دیگر اما آلیس تصور می‌کند اریک عاشق اوست، اما نمی‌داند اریک هم چندوقتی است با «ربکا»، صمیمی‌ترین دوست او و جوآن، وارد رابطه‌ای عاشقانه شده است.

همانطور که در مرورهای دو فیلم قبلی آقای «امانوئل موره» به‌ویژه فیلم «خاطرات یک رابطه‌ی زودگذر» گفتیم این کارگردان فرانسوی خیلی خوب می‌تواند وارد روابط کاراکترهای‌اش شود و با نشان دادن جزئیات این روابط و احساسات میان شخصیت‌ها مخاطب را برای ساعاتی طولانی همراه خود کند. آقای موره اما در فیلم جدید خود مانند دو فیلم قبلی وارد زندگی یک زوج نشده و این بار قرار است رابطه‌ی سه دوست و عشاق آنها را تصویر کند. اتفاقی که با کمال تاسف آقای موره نتوانسته به مانند گذشته از پس آن برآید.

آقای موره در فیلم جدیدش تلاش کرده وارد زندگی سه شخصیت روایت خود شود، اما در آشفتگی اتفاقات رخ داده میان این افراد مانده است. او که در فیلم‌های قبلی‌اش با ایجاد مکالمات بسیار میان دو شخصیت اصلی روایت‌اش توانسته بود رفته‌رفته مخاطب را با آنها آشنا کند، در این فیلم تا توانسته از دیالوگ‌ها و مکالمات میان شخصیت‌ها کاسته و همین امر باعث شده دیگر روایت‌اش تعادل نداشته باشد و نتواند مخاطب را نظاره‌گر روابط کند. مخاطب با برش‌های زیادی در روابط کاراکترها مواجه است و احساس می‌کند هر بار که می‌خواهد کمی به آنها نزدیک شود، با برشی از آنها دور می‌شود.

آقای موره در ابتدا جوآن را نشان می‌دهد که دیگر عاشق ویکتور نیست. هیچ دلیل و توضیحی هم برای این امر نشان نمی‌دهد. سپس ویکتور می‌میرد و چند مرد در زندگی جوآن وارد می‌شوند و باز هم بدون شرح درستی از آن خارج می‌شوند. درواقع آقای موره این مردان را بدون دلیل و با ایجاد برش‌های سریع وارد زندگی جوآن کرده و خیلی سریع هم خارج می‌کند. در سوی دیگر دو کاراکتر آلیس و ربکا هستند که به نسبت جوآن در مسیر روایت کمتر دیده می‌شوند، اما شرح و پرداخت شخصیت‌های بهتری دارند. ربکا که او هم در ابتدا دلیل عشق‌اش به اریک شرحی ندارد، در ادامه اما برای نشان دادن وفاداری‌اش به دوست‌اش به‌خوبی پرداخت شده و با توجه به بازی بسیار روان بازیگر این نقش احساسات‌اش نیز به‌ زیبایی منتقل شده است و می‌تواند از کاستی روایت جوآن کمی بکاهد. ربکایی که قدر زندگی، دوست داشتن و عشق را شاید بهتر از دیگران توانسته درک کند و آقای موره آن را به‌خوبی نشان داده است. در نهایت کاراکتر آلیس است که سهم‌اش در روایت از همه کمتر است، اما افکار و عقیده‌هایی که دارد بار زیادی را بر دوش روایت می‌گذارد. باری که در چند دیالوگ کوتاه متاسفانه از آن گذر می‌شود. شاید اگر آقای موره تمرکز خود را روی هر سه کاراکترش گذاشته بود و تلاش کرده بود شرح درستی از آنها را تصویر کند روایت‌اش مانند فیلم‌های گذشته‌ می‌توانست ماندگارتر شود.