و هالیوودی که حتی در سینمای ابرقهرمانی هم باید انگشتبهدهان سینمای کرهی جنوبی بماند
در سال ۲۰۱۸، فیلمی ۱۲۰ دقیقهای از سینمای کرهی جنوبی روی پرده رفت. نام فیلم این بود: «ساحره: بخش اول. فروپاشی». فیلم همانند کل ساختار روایی سینمای کرهی جنوبی، در پردهی اول از هر سویی وارد داستان میشد. در این ساختار روایی پردهی اول مربوط به یک کاراکتر نیست. یک کاراکتر در مرکز روایت قرار دارد، اما کارگردان با تأمل همهی مسیرهایی که به این کاراکتر میرسند را میپیماید. یکی از دلایل این کار در سینمای جنایی و اکشن کرهی جنوبی، وجود کاراکترهای بسیار در فیلم است. خاصیت پردهی اول در این روایتها همین شناساندن تکتک کاراکترها به مخاطب است. فیلم اول با شجاعت اعلام میکرد شروع داستانی است که ادامه دارد. بخش اول به ماجرای «جا-یون» میپرداخت که از یک مرکز دستکاری ژنتیک و خلق ابرانسان فرار کرده بود و تحت سرپرستی یک خانوادهی معمولی قرار داشت. کل پردهی دوم به مرور گذشتهی جا-یون و حملهی مأموران ویژه برای ربودن او میپرداخت. استفادهی بهجا و مناسب از جلوههای ویژه و شخصیتپردازی بسیار خوب و دقیق باعث شده بود مخاطب با تکتک کاراکترها ارتباط برقرار کند. این داستان هم جذاب بود، هم سرگرمکننده و هم با هوشمندی کارگردان در تعیین سن تماشاگر، همانند آثار مارول و دیگر ساختههای پر خرج هالیوود، دچار خودسانسوری در نمایش خشونت ذاتی روایت نشده بود. فیلم اول با درک کامل «جا-یون» از قدرت بینهایت خود پایان یافت. حال در سال ۲۰۲۲ قصهی دوم با نام «آن دیگری» روی پرده رفته است.
همانطور که از نام این بخش پیداست، با روی دیگر «جا-یون» قرار است مواجه شویم. این داستان خواهر دوقلوی اوست. برخلاف فیلم اول، پردهی اول روایت دیگر وارد زندگی معمولی کاراکترهای معمولی نمیشود. اینبار دیگر «جا-یون» شناخته شده است و سعی دارد خواهر دوقلوی خود را رها کند. بههمین سبب است که افتتاحیه جایی در دههی ۱۹۹۰ است و نحوهی ربوده شدن مادر نوجوان این دو. کل پردهی اول را گروههایی تشکیل دادهاند که هر کدام سعی دارند خود را به این دختر رهاشده و خطرناک برسانند. آن زندگی معمولی که جا-یون در پردهی اول با آن مواجه بود، این بار در پردهی دوم و بهصورت گذرا و طی چند سکانس وجود دارد.
مشکل بخش دوم نسبت به بخش اول این است که مخاطب با تماشای بخش اول انتظاری در همان حد از کارگردان دارد. در نتیجهی همین انتظار است که چند کمکاری در جلوههای ویژه و برشهای هالیوودی در چند صحنه باعث میشود مخاطب کمی دچار تردید شود. در فیلم اول زمانی با برش مواجه میشدیم که کارگردان بخواهد و خون روی چهره تبدیل به امضای چهرهی «جا-یون» شده بود. اما در این بخش حضور جلوههای ویژه کمی پررنگتر شده است. در نتیجهی همین تصمیم کارگردان است که در برخی سکانسها با نبردی فانتزی مواجه هستیم. این نکته را فراموش نکنیم که در این سری فیلمها با خیر و شر مطلق مواجه نیستیم. در این داستان خیر زائیدهی شر است و شر زائیدهی انفعال. بههمین سبب است که روایت سینمای کرهی جنوبی از جنگ ابرقهرمانی بسیار اصیلتر از روایت هالیوودی است.
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.