ما خودمان نوع زندگی‌مان را انتخاب می‌کنیم

《ما نمی‌تونیم گذشته رو تغییر بدیم، جک. اما کاری که می‌تونیم انجام بدیم اینه که چطوری قدم بعدی‌مون رو انتخاب کنیم》

فیلم از همان ابتدا موسیقی‌ خود را به رخ می‌کشد. ملایم، آرام و گوش‌نواز‌. موسیقی‌ای که تا انتها هم همانطور زیبا می‌ماند. شاید اتفاق خاصی در موسیقی فیلم رخ‌ نداده باشد اما نشستنش در کنار فیلم دل‌نشین شده است.
اولین تصاویر با مردی شروع می‌شود که در حال نوشیدن است؛ در حین انجام کار، رانندگی، تماشای تلویزیون، در بار، زیر دوش حمام. نوشیدن جزیی از او شده است.
به مهمانی خواهرش دعوت شده و طبق معمول دیر می‌رود و در نهایت هم با پرخاشگری و ناراحتی از خانه‌ی خواهر خارج می‌شود.
آشفتگی، درد، عصبانیت و از همه مهم‌تر غم چیزی‌ست که در چهره‌ی این مرد (جک) دیده می‌شود. بار رفتن‌های پیاپی، نوشیدن‌های پیاپی و هم‌کلامی با هیچ‌کس، نشانه‌ی چه چیزی می‌تواند باشد؟
جک در گذشته و در دبیرستان اسطوره‌ی بسکتبالیستی بوده که حالا از او خواسته می‌شود به عنوان مربی در همان دبیرستان مشغول به‌کار شود. جک ابتدا نمی‌پذیرد، اما چیزی او را به سمت گذشته‌اش سوق می‌دهد. پس او مربی‌گری را می‌پذیرد. تلاش و کنش‌گری و جدال بین او و تیم و هر کدام از بازیکن‌های تیم در نوع خود جالب است. حس‌ِ اینکه او می‌تواند در زندگی این فرزندان اثری بگذارد رفته رفته به او انگیزه می‌دهد؛ آنقدر که نوشیدن را کنار می‌گذارد. تیم به مانند مرهمی عمل کرده است. همچون او که مرهم‌ِ بازیکنانش می‌شود، تیم هم مرهم زخم‌های او می‌شود.
اما داستان با ورود همسر سابقش تغییر می‌کند و البته که ابهام چرایی این رفتارهای نامتعارف جک هم همانجا یافت می‌شود. ما در اواسط فیلم دلیل همه‌ی غم‌های جک را می‌فهمیم. آنجاست که شاید همگی به جک حق دهیم که آنچنان غمگین و حتی عصبانی باشد.
عصبانی از چیزی که نه برخواسته از او بوده و نه می‌توانسته برای جلوگیری از آن تلاشی بیشتر کند. این درد و زخم، ذره ذره جک را از درون می‌خورد و به مانند اینکه خودش هم از خورده شدن توسط این زخم خوشحال باشد، هیچ تلاشی برای کنار گذاشتن‌اش نمی‌کند و دوباره به نوشیدن پناه می‌برد؛ تنها راهی که می‌تواند آن غم را از یاد ببرد. در نهایت هم این خواهر جک است که او را مجاب می‌کند برای درمان این درد پناه ببرد به مرکز درمانی.
فیلم داستانی منسجم و خوب دارد و افلک هم نقش جک را به خوبی بازی کرده است. داستان بار عاطفی و معنایی خوبی به همراه دارد. و جزو آن‌دسته از فیلم‌هاست که در جمع خانوادگی نیز می‌تواند دیده شود.