ساخت چین = زمانی که پول باشد، اما استعداد نه

چینی‌ها در سینمای تجاری نشان داده‌اند که نه‌تنها هیچ استعدادی ندارند، بلکه همچنان روی درون‌مایه‌هایی مانور می‌دهند که سال‌هاست قبرشان کنده شده و دیگر کسی بر سر این گورها گریه هم نمی‌کند. چینی‌ها در این آثار پر هزینه که شاید هر کدام حدود یک میلیارد دلار هزینه روی دست‌اشان می‌گذارد قصد دارند طبق سنت موسیلینی و استالین و در راستای ایدئولوژی سیاسی خود گام بردارند. شاید اگر این «ما بهترین هستیم» را حداقل به‌سبک هالیوود و ابرقهرمانی‌های‌اش نشان می‌داد، می‌شد به ساختارمند بودن روایت‌های‌اش نظری انداخت. اما متأسفانه گویا بین سینمای تجاری و سینمای مستقل و جشنواره‌ای چین (که در آن‌ها هم پای هنگ‌کنگی‌ها در میان است)‌ فاصله‌ای به‌اندازه‌ی یک کهکشان است. در جدیدترین مزخرف‌سازی چینی‌ها شاهد فیلمی با نام «زمین سرگردان»، محصول ۲۰۱۹، بودیم که در آن قصد داشتند کپی چینی همه‌ی آثار علمی-تخیلی هالیوود را روی پرده ببرند. حال فیلم دوم که پیشینه‌ای بر داستان فیلم اول است روی پرده رفته که به‌مدت ۳ ساعت سعی کرده بدترین انتخاب‌های پر هزینه‌ی سینمایی را به مخاطب نشان دهد.
چینی‌ها ثابت کرده‌اند که هیچ درکی از پرده‌های سینمایی در یک روایت و نقاط عطف آن‌ها ندارند. در این اثر و از همان ابتدا همه‌چیز روی دور تند است. کارگردان لحظه‌ای به این‌سو سر می‌زند و آشوبی به پا می‌کند و لحظه‌ای دیگر در دنیایی دیگر و کاملاً نامربوط به دنیای اول گام برمی‌دارد. به‌دنبال یک نظریه یا انتزاع علمی در این فیلم هستید؟ کار بیهوده‌ای‌ست. کل روایت این فیلم انتزاعی‌تر از هر انتزاع و تخیل علمی است. کارکرد این روایت فقط مونولوگ‌های نماینده‌ی چین در سازمان ملل است. دوست صمیمی چین در این میان روسیه‌ی پوتین است که هر چه نماینده‌ی چین بگوید با سر تأیید می‌کند و از آن‌سو فضانوردان چینی و روسی دنیا را در برهه‌های مختلف نجات می‌دهند. کل این سه ساعت در حال تماشای این دوئت چینی-روسی هستیم. شاید این هم مشکلی نداشته باشد و بگوئیم هر کشوری در سینمای تجاری خود سعی دارد از زاویه‌دید خود به انتزاعات بپردازد. مشکل در جایی است که کارگردان و گروه چینی حتی در ارائه‌ی بدوی‌ترین تکنیک‌های جلوه‌های ویژه هم درمانده‌اند. تصور کنید این فیلم در یک سوله‌ی مملو از پرده‌ی سبز در حال تولید است. اکت بازیگران چینی و نابازیگران اروپایی و روسی که ظاهراً همان توریست‌های شانگهای و پکن بوده‌اند آن‌قدر ضعیف است که اگر مخاطبی بتواند این اثر را ۲۰ دقیقه تحمل کند، باید گفت اعصابی آهنین داشته است.
دنیای درهم‌و‌برهم چینی‌ها در یک اثر علمی-تخیلی حتی برای مارول و دی‌سی و قاب‌های شلوغی که ارائه می‌دهند هم غیر قابل تصور است. چینی‌ها ماه را منفجر می‌کنند، زمین را همچون یک موتور سیکلت از مدار خارج می‌کنند، شهرهای زیرزمینی می‌سازند، دنیای روی زمین را نجات می‌دهند و همه‌ی این‌ها را در بدترین فرم سینمایی ممکن روی پرده می‌برند. دوستان چینی ظاهراً نیمی از پول خود را صرف شیرینی‌های زیرمیزی به قلم‌به‌دستان هالیوود-ریپورتر و دیگر دوستان انگلیسی‌زبان‌اشان کرده‌اند تا بتوانند این پرهزینه‌ی بی‌خاصیت را سرتیتر خبرهای سینمایی جهان کنند، وگرنه هر مخاطبی در سینما چنین اثری را جز در سطل زباله‌ی ذهن به جای دیگری هدایت نخواهد کرد. این اثر چینی همچون زمین‌سیکلت سرگردان خود نه روایت دارد و نه ساختاری که بتواند حول مدار آن مخاطب سینمای سرگرمی را سرگرم کند.