وقتی چیزی درباره‌ی سینما ندانی

«توماس» سازنده و مجری یک برنامه‌ی تلویزیونی است که هر هفته با افرادی غیرمعمولی در محله‌های معمولی مصاحبه می‌کند. او برای جدیدترین قسمت خود می‌خواهد با مادر و دو دخترش که می‌گویند ساحره و جادوگر هستند مصاحبه انجام دهند.
جادوگران در دنیای سینما به صورت‌های مختلفی نمایش داده شده‌اند. شاید هیچ فیلمی بهتر از سری فیلم‌های «هری‌ پاتر» با روایت‌هایی که بیشتر مخاطب نوجوان را هدف قرار داده نتوانسته است از آنها حرف بزند. در واقع جادوگران و جادوگری دنیای خاص خودشان را دارند که کسی که می‌خواهد از آن صحبت کند باید نسبت به آن حداقل آگاهی‌های نسبی داشته باشد. در فیلم «حقیقت آشکار خواهد شد» اما مخاطب چیزی درباره‌ی جادوگری و دنیای آنها نخواهد شنید.
در دیگر سوی ما باید داستان این فیلم را با دوربین‌هایی دستی‌ که در دستان فیلمبردارِ توماس قرار گرفته است ببینیم. یا با دوربینی که در جایی ثابت همان فیلمبردار گذاشته است. اینکه این روزها بسیاری از فیلم‌سازان تازه‌کار دست به دامان دوربین‌های دستی شده‌اند، همانقدر این امکان را به آنها می‌دهد تا با بودجه‌ی کم استعدادهای خود را در فیلم‌سازی به رخ بکشند، می‌تواند در صورت عدم وجود این استعداد مخاطب را از دیدن همان فیلم پشیمان کنند. فیلم‌ساز باید قبل از شروع ساخت یک فیلم بداند قرار است چه داستانی را برای مخاطب خود بازگو کند. هدف‌اش از ارائه‌ی آن داستان چیست و چه منظوری از آن دارد. او آیا هیچ ایده‌ای از نوع قاب یا چگونگی تصاویری که قرار است به مخاطب خود نشان دهد دارد یا نه؟ نمی‌توان بدون دانستن بدیهی‌ترین المان‌های فیلم‌سازی دست به ساخت یک فیلم زد.
فیلم «حقیقت آشکار خواهد شد» حتی پیرنگ داستانی مشخصی ندارد. آنقدر اتفاقات بیهوده و باری‌به‌هرجهت در آن رخ می‌دهد و شخصیت‌ها بی‌معنا هستند که سکانسی مانند سکانس تعرض توماس به یکی از دختران جادوگر مضحک و خنده‌دار دیده می‌شود. مخاطب در این فیلم یک سری آدم‌های بی‌ریشه و بی‌هویت را دنبال می‌کند که هیچ‌کدام از رفتارهاشان حتی رفتارهای به ظاهر عادی‌اشان معنایی ندارند. وسایلی که مادر و دختر برای مدت طولانی به توماس و مخاطب نشان می‌دهد و از آنها حرف می‌زنند قرار است چه چیزی را در داستان نشان دهند؟ سکانس‌های درگیری میان توماس و همکاران‌اش که برای نشان دادن بدذاتی توماس است هم با بازی بسیار بد بازیگران آن نه تنها بدذاتی توماس را نشان نمی‌دهد، بلکه حماقت کارگردان‌های این فیلم را به تصویر می‌کشد که حتی توانایی بازی گرفتن درست از بازیگران خود را ندارند. مادر و دختران به اصطلاح جادوگر این فیلم هم حتی در ادای کلمات دچار مشکل هستند و نمی‌توانند دیالوگ‌های خود را روان و ساده بیان کنند، پس چگونه می‌توان از آنها انتظار بازی‌ای خوب و روان را داشت؟
اما موضوع جالب‌توجه‌تر آن است که یکی از کارگردانان این فیلم کارگردانی است که به تازگی کار خود را آغاز کرده و دیگری کارگردانی است که انبوهی از فیلم‌های مختلف را ساخته است. «سام میسون بل» تهیه‌کننده و کارگردان و نویسنده‌ی این فیلم فقط در سال ۲۰۲۰ هشت فیلم را در کارنامه‌ی خود دارد. حال تصور کنید این فرد چگونه فیلم‌سازی است که فقط در یک سال این تعداد فیلم را ساخته است. مشخص است که این فرد هیچ چیز درباره‌ی دنیای سینما و فیلم نمی‌داند و هر آنچه را که بسازد جز زباله‌های تصویری چیز دیگری نیستند.