کمدیهای خانوادگی را کنشوواکنشهای اعضای یک خانواده میسازند و از دل همین موقعیتهاست که یک اثر در این ژانر میتواند قابل تحمل و تا حدی مفرح باشد. کمدیهایی که در آن یکی از اعضای خانواده – پدر، مادر، پرستار بچه و … – نیمهی پنهانی دارند و در پس قالب شخصیت روتین خود یک فرد دیگر هستند گهگاه موضوع بعضی از کمدیهای خانوادگی میشوند. در سال ۲۰۱۳ فیلم «خانواده» با بازی رابرت دنیرو؛ داستان خانوادهای بود که در پس زندگی روتینی که در فرانسه آغاز کرده بودند، افراد یک خانوادهی مافیایی بودند و همین کشمکشها باعث ایجاد موقعیتهایی کمیک در داستان میشد.
این فیلم هم داستان خانوادهای چهارنفره است؛ پسر کوچک خانواده که داستان بازیهای کامپیوتری را با زندگی واقعی تلفیق میکند و آن را با بیان شیرین خود به خورد همکلاسیها و معلم خود میدهد. دختر خانواده که در محدودیت استفاده از تکنولوژی توسط مادر خود است و در نواختن ساز «چلّو» مهارت دارد و قرار است به مدرسهی موسیقی بوستون برود. مادر خانواده که کاراکتر مقتدر خانواده است و در مدرسهی فرزندان خود معلم ابتدایی است. پدر خانواده هم یک قناد است و همیشه با تصمیمهای مادر در مورد بچهها موفق است. اتفاق در شبی رخ میدهد که قرار است همکلاسی پسر خانواده یک شب را در منزل آنها مهمان باشد. دختر خانواده نیز قرار است بههمراه دوست صمیمی خود به یک مهمانی برود. درست در همین شب نیز بخش پنهان زندگی آنها عیان میشود و سلسلهاتفاقاتی که تا انتهای فیلم رخ میدهد در نتیجهی آن است.
فیلم را اگر بخواهیم در قالب یک کمدی-خانوادگی بررسی کنیم، باید گفت قابل تحمل و متوسط است و میتواند لحظاتی خنده را بر لبان مخاطب خود بنشاند. اما بار اصلی موقعیتهای کمدی بر دوش کوین – پسر کوچک خانواده- است که باعث شده مخاطب فیلم را علیرغم ضعفهای روایتی دنبال کند. در فیلمهایی نظر «تنها در خانه» نیز پسر کوچک خانواده بار اصلی را بر دوش داشت. «مالین آکرمن» در نقش مادر خانواده همانند «ون دیزل» در فیلم «صلحجو» بار اکشن فیلم را بر عهده دارد. اینکه این موقعیتهای اکشن چقدر در کنار موقعیتهای کمدی توانستهاند تعادل را حفظ کنند، باید گفت که بسیار دم دستی و ضعیف هستند و حضور چند بدلکار و تعقیب و گریز نتوانستهاند آنچه که انتظار میآورد را در قاب نشان دهند. به همین دلیلی است که مخاطب در همراهی با صحنههای کمدیای که توسط کوین و دیگر بچههای فیلم ایجاد میشوند تمایل بیشتری دارد و صحنههای اکشن را همچون وصلهای ناجور در فیلم مییابد.
فیلم «مهمانی شبانه» یک کمدی خوب وقابل تحمل است. از جایگاه متوسط خود بالا یا پایین نمیرود. در مقایسه با کلاسیکهای کمدی حرفی برای گفتن ندارد. اما در قیاس با کمدیهای جدید و همگونهی خود در ردهی آثار متوسط قرار دارد و میتواند لحظات مفرحی را برای یک جمع خانوادگی ایجاد کند.