«رینور» و «مات» زوج کهنسالی هستند که بهتازگی مزرعهی خود را به خاطر شراکت در کار و ورشکست شدن در آن ازدست دادهاند. آنها که دو فرزند دارند به امید آنکه فرزنداناشان میتوانند با رفتن به دانشگاه سرپناهی برای خود داشته باشند راهی پیادهرویای ۱۰۱۰ کیلومتری میشوند. آنها که جایی برای ماندن ندارند تنها راه نجات خود را رفتن و رفتن میدانند، اما در این میان ابتلای مات به بیماریای کشنده و نادر این سفر را برای آنها بهنوعی تبدیل به سفری آخر میکند.
«مارین الیوت» ۵۸ساله سابقهای طولانی در تئاتر و کارگردانی تئاتر دارد. او در سال ۲۰۲۴ در اولین تجربهی فیلمسازی سینمایی خود سعی کرد اقتباسی وفادار از کتاب «مسیر نمک» به نویسندگی «رینور وین»، منتشر شده در سال ۲۰۱۸، انجام دهد. کتابی که به گفتهی خانم وین براساس اتفاقات واقعیای که برای او و خانوادهاش رخ داده نوشته شده است. البته باید گفت در سال ۲۰۲۵ شبهاتی دربارهی داستان ابتدایی خانم وین و چگونگی از دست دادن خانهاش ایجاد شد که هنوز به اثبات نرسیدهاند. در روایت خانم وین از دست دادن خانهاشان به دلیل ورشکستگی بوده است، اما گفته میشود وین در ابتدا از کارفرمای خود پول دزدیده و این کار باعث شکایت کردن او از آنها شده است.
خانم الیوت اما بدون توجه به حواشیهای رخ داده برای این کتاب روایت خود را حول مرکزیت دو کاراکتر اصلی یعنی مات و رینور تصویر میکند. او افتتاحیهی روایت خود را با سفر این زوج آغاز میکند و در ادامه و رفتهرفته با فلشبکهای مسیر داستان مخاطب را به عقب برده و نشان میدهد که چرا این دو شخصیت در موقعیت کنونیاشان قرار گرفتهاند. بزرگترین ایراد روایتخانم الیوت نیز همین فلشبکها و عدم پرداخت درست به گذشتهی این دو کاراکتر است. او آنقدر سریع این زوج را نشان میدهد که از خانه بیرون رانده شدند که مخاطب نمیتواند اهمیت زندگیای که آنها داشتهاند را درک کنند. همچنین در این مسیر این کارگردان بریتانیایی تلاش نکرده شخصیتهای پیرامونی این دو را نیز کمی پرداخت کند. مخاطب نه چیزی از فرزندان آنها میداند و نه دوستان و آشنایان. چگونه میشود که این زوج فرزندان خود را رها میکنند و راهی سفر میشوند؟ یا مخاطب هیچ چیزی دربارهی شخصیت پولی نمیداند و نمیتواند کارهای او را درک کند.
خانم الیوت اما بهترین عملکرد را در انتخاب بازیگران داشته است. انتخاب «جیلین اندرسون» و «جیسون آیزکس» در نقشهای مات و رینور توانسته درک این دو کاراکتر را برای مخاطب راحت کند. بازی در سکوت و نگاههای آرام خانم اندرسون در کنار لنگیدن پای آیزکس و دردی که در چهرهاش همواره مشاهده میشود، صحتی بر بازی بسیار خوب این دو بازیگر است. این کارگردان تازهکار علیرغم عدم پرداخت کافی به کاراکترهای پیرامونی با تمرکز بر دو شخصیت اصلی خود میتواند هدف مشخصی را برای روایت خود برگزیند و باانتهاهم در مسیر آنها قدم بردارد. او با نشان دادن تصاویری واقعی از مناظر زیبا، دریا، کوهها و دشتهای پهناور و بادی که مدام میوزد، نور خورشیدی که گاهی تند و گاهی ملایم میتابد و بارانهایی که سرازیر میشوند تماشای اثر خود را برای مخاطب لذتبخش کرده است.
نظرت دربارهی این فیلم چیست؟
برای پیوستن به گفتوگو وارد شو
نظرها با هویت سینمایی حساب تو منتشر میشوند.