«جیا-مین» دختریست که بعد از مرگ عجیب پدر و مادرش با خالهاش زندگی میکند. او دارای نیروی عجیبیست و میتواند ارواح خبیث را ببیند. از این رو آشفتگی و ترس را همواره در درون دارد. این دختر مدام توسط «یو آ جی»، روح خبیثی که بهوسیلهی طناب و مجبور کردن افراد به خودکشی با آن طناب میتواند خود را زنده نگاه دارد، مورد آزار قرار میگیرد. «هیو-گِ» جنگیر که بعد از کشتهشدن استادش توسط این روح در ابتدا گوشهگیری برمیگزیند، با دیدن جیا تلاش میکند به او کمک کند.
فیلمهای ترسناک آسیایشرقی تم مخصوص به خود را دارند و عموماً اگر دیده شوند یک سروگردن از فیلمهای ترسناک هالیوودی بالاتر میروند. چراکه این فیلمها برای نشاندادن ترس هیچ تعارفی با بیننده ندارند. از جهت دیگر به دلیل اهمیتی که روح و شخصیتهای ماورائی در فرهنگ این کشورها دارد، لذا فیلمهاشان نیز جنبهی واقعیتری به خود میگیرد. فیلم «شیون»؛ محصول ۲۰۱۶، داستان سری قتلهای زنجیرهای است که قاتلان همگی یکی از اعضای خانوادهی مقتول هستند و درواقع قاتل و مقتول با هم نسبت خانوادگی دارند. افسر پلیسی که شخصیت مهم داستان است باید راز این قتلها را کشف کند. او رفتهرفته متوجه میشود این قتلها عادی نیستند و چیزی شیطانی آنها را به هم ربط میدهد. این فیلم علیرغم زمان بیش از دوساعت خود اما چنان داستان قوی و خلاقانهای دارد که بیننده را به راحتی با خود همراه میکند و سکانسهای ترسناک آن نیز وحشت را به خوبی ایجاد میکند.
فیلم «نفرین طناب ۲» در ادامه فیلمی به همین نام محصول سال ۲۰۱۸ ساخته شده است. اگر داستان فیلم اول به خاطر نوع داستان جدیدش توانست تاحدودی بعضی از مخاطبان این ژانر را با خود همراه کند، اما این فیلم حتی همان گزینه را هم ندارد. داستان فیلم حرف زیادی برای گفتن ندارد و در تمام آن یک روح درحال دنبالکردن افراد داستان است تا آنها را نفرین کرده و برای خودکشی آماده کند. البته که به مانند همهی فیلمهای آسیایی این فیلم تایوانی نیز سکانسهایی را که ایجاد وحشت میکنند دارد. سکانسهای ناگهانی که بیننده را برای لحظهای ترسانده یا از جایاش بلند کند. روحی که به دنبال جیا است و موسیقیای که میتواند تا حدودی ترسناک باشد همان سکانسهایی هستند که ترس را میتوانند ایجاد کنند. بیننده ناگهان با دیدن روحی که در برابر جیا ظاهر میشود، خواهد ترسید. روحی با صورت و چشمانی خونین که از نظر ظاهری هم ترسناک باشد. اما تمام داستان همین است. سرگردانی روح برای پیداکردن قربانی و تلاشهای جنگیر برای از بین بردن این روح. در این میان داستان با نشان دادن یک خبرنگار سمج برای فیلم گرفتن از این روح و زیاد کردن دنبالکنندگان صفحهاش سعی میکند داستان را کمی طولانیتر یا شاید جذابتر هم کند. اما هیچکدام از این اتفاقات چنانکه باید نمیتواند فیلمی درخور را ایجاد کند و در نهایت بیننده با فیلمی تکراری و حتی خستهکننده مواجه میشود که شاید بتواند برای یک بار آن را تماشا کند.