برادران نی؛ از سینمای مستقل تا کمدی‌های هالیوودی

برادران نی کار خود را با ساخت آثار کوتاه در سینمای مستقل آمریکا آغاز کردند. ورود آن‌ها به سینمای بلند داستانی با فیلم «آخرین رمانتیک» بود؛ درامی شهری که در آن نیویورک تبدیل به آن غول بی‌شاخ‌و‌دم دربرابر کاراکتر اصلی فیلم می‌شود. حدود ۱۱ سال بعد این دو برادر با یک کمدی-ماجراجویی به دنیای کارگردانی بازگشتند. این کمدی روایتی از دو مرد بود که می‌خواستند رویای کودکی خود را در بزرگسالی هم ادامه دهند؛ پیدا کردن گنجینه‌های پنهان. حال و در سال ۲۰۲۲ این دو برادر وارد سینمای جریان اصلی هالیوود شده‌اند. این‌بار دیگر ستاره‌های هالیوود در یک خط روایی شبیه به فیلم آخر این دو برادر قرار است به‌سراغ گنجینه‌ای پنهان بروند.
اینکه روایت شما کمدی باشد، از ستاره‌های هالیوودی هم بهره ببرید و در ضمن کمپانی‌های فیلم‌سازی بزرگ هم حامی مالی شما باشند، بدین معناست که باید با آن استقلالی که در آثار قبلی خود به‌عنوان یک فیلم‌ساز مستقل داشتید خداحافظی کنید. برادران نی با فیلم «شهر گمشده» رسماً حضور خود در سینمای جریان اصلی را اعلام کرده‌اند. اما فیلم آن‌ها علی‌رغم تمام آن کلیشه‌های نخ‌نما و آبکی کمدی‌های هالیوودی هنوز نفس‌ می‌کشد؛ ولو به‌اندازه‌ی یک پرده. «شهر گمشده» داستان یک رمان‌نویس آزرده‌خاطر است که پس از مرگ همسرش دیگر در رویدادهای عمومی حاضر نمی‌شود. او به نوشتن رمان‌های اروتیک و ماجراجویی روی آروده است. از آن سو کاراکتر مقابل او یک مدل دست‌و‌پا چلفتی است که طی چند کتاب اخیر تبدیل به عکس روی جلد رمان‌های این نویسنده شده است. «آنجلا» و «دش» به‌طور ناخواسته درگیر یک ماجراجویی برای یافتن گنجی پنهان در شهری گمشده می‌شوند.
یکی از نقاط قوت این فیلم در پرده‌ی اول آن و انتخاب بازیگرانی چون «ساندار بولاک»، «چنینگ تیتم»و «برد پیت» است. حضور این سه بازیگر در پرده‌ی اول باعث شده آن بار کمدی فیلم مخاطب را سرگرم کند. بولاک که پیش از این نیز سابقه‌ی همکاری با دیگر ستاره‌های هالیوودی در آثار کمدی را داشته به خوبی در نقطه‌ی مقابل تیتیم قرار می‌گیرد. حضور لحظه‌ای برد پیت در کنار این دو بازیگر نیز باعث شده فیلم در پرده‌ی اول خود یک کمدی جریان اصلی قابل قبول شود. موقعیت‌های کمدی و دیالوگ‌های پینگ‌پنگی و سکته‌های عمدی بین این سه بازیگر مخاطب را در پرده‌ی اول فیلم امیدوار می‌کند.
اما پس از نقطه‌ی عطف اول است که این فیلم تبدیل به همان صدها فیلم آبکی و نخ‌نمای قبلی می‌شود. این دو کاراکتر در پرده‌ی دوم درگیر یک تعقیب‌و‌گریز می‌شوند. نه بولاک و نه تیتم حتی به دو کاراکتری که در پرده‌ی اول دیدیم نزدیک هم نمی‌شوند. به‌طور مثال بولاک را در فیلم «خواستگاری»، محصول ۲۰۰۹، به‌یاد بیاورید. بازیگر نقش مقابل او در آن فیلم «رینولدز» بود. هر دو بازیگر در فضایی که کارگردان برای آن‌ها طراحی کرده بود، به‌خوبی تبدیل به مکمل یکدیگر شده بودند. اما در این فیلم گویا بولاک و تیتم دائم در حال رقابت هستند که نشان دهند کدام‌شان بامزه‌تر است. حتی کار به جایی می‌رسد که بولاک در میمیک صورت خود نیز متوسل به نقش‌های قبلی خود می‌شود. باید گفت این ضعف در نتیجه‌ی کوچک بودن دو کارگردان در برابر ستاره‌های هالیوودی است؛ ستاره‌هایی که با کمپانی قرارداد می‌بندند و نه با کارگردان‌ها. برداران نی در پرده‌ی دوم فیلم اصلاً حضور ندارند و فیلم با شلنگ‌تخته‌انداختن‌های بولاک و تیتم تا پایان مسیر خود را ادامه می‌دهد.
فیلم «شهر گمشده» می‌توانست تبدیل به یک کمدی شهری قابل قبول شود اما این اتفاق رخ نداد. «شهر گمشده» از آن دست فیلم‌هایی بود که در پرده‌ی اول شروع می‌شود و به پایان می‌رسد. باید منتظر ماند و دید این دو برادر کارگردان-بازیگر در نهایت آیا در همین هالیوود باقی می‌مانند یا دوباره به آن دنیای باز و بدون محدودیت خود باز خواهند گشت.